ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Συντάγματα καὶ ψευδαισθήσεις Τὸ σύνταγμα εἶναι ἐφεύρεσηῃ τῶν νεωτέ- ρων χρόνων. Εἶναι προϊὸν τοῦ ἀστισμοῦ, ποὺ βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος ἐφαρμογῆς πάνω στὸν μαζοποιηµένο ἄνθρωπο. Τὸ σύνταγμα περιβάλλεται ἀπὸ μύθο. Διαθέτει θαυματουργὲς ἱκανότητες καὶ θεραπεύει πᾶσαν νόσον. Ἐφησυχάζει τὶς µάζες τῶν θνητῶν καὶ ἐπενεργεῖ σὰν βάλσαμο στὰ δεινά τους. Ιδιαίτερα στοὺς Νεοέλληνες τὸ σύνταγμα διαθέτει μαγικὲς δυνατότη- τες, λύει ὅλα τὰ προβλήματα καὶ ἐξασφα- λίζει εὐτυχία καὶ µέλλον ἀπρόσκοπτον. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σπου- δαιότερη πλατεῖα τῆς Ἑλλάδος βαφτίστη- κε «Πλατεῖα Συντάγματος». Οὔτε εἶναι τυ- χαῖο ὅτι στὴν Πλατεῖα Συντάγματος δόθη- καν ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Μακρυγιάννη καὶ δίνονται! µέχρι τῶν ἡμερῶν µας ὅλες οἱ κα- θοριστικὲς πολιτικὲς μάχες γιὰ τὴν μοίρα τοῦ τόπου µας. "Οταν ὁ Γάλλος Μοντεσκιέ, πρὶν 240 πε- ρίπου χρόνια, ἰχνογράφησε τὴ δομὴ τοῦ ἀγ- γλικοῦ πολιτειακοῦ συστήµατος, ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ κτίζεται γύρω στὸ 1000 μ.Χ. ἆ- γράφως, διαπίστωσε ὅτι τρία ἦσαν τὰ χα- ρακτηριστικὰ τοῦ πολιτεύματος: τὸ ἄγρα- φο σύνταγμα, ἡ ἄγραφη διάκριση τῶν ἐξου- σιῶν, καὶ τὸ ἄγραφο ἀντιπροσωπευτικὸ σύ- στηµα διακυβέρνησης τῆς χώρας. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἄγραφα θεμελιώδη στηρίγματα τοῦ ἀγγλικοῦ ἔμμεσου δημοκρατικοῦ πολι- τεύματος, τὰ ἔκαναν στὸ Ι8ο-19ο αἰώνα γραπτά, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ σύνταγμα τῶν ΗΠΑ τὸ 1787 (ὕστερα ἀπὸ τὴν διακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τὸ 1776) καὶ τὸ σύνταγ- μα τῆς Γαλλίας τὸ 1791] (ὕστερα ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Επανάσταση τοῦ 1789), γιὰ νὰ γε- νικευθῆ παγκοσμίως ἡ μόδα τῶν γραπτῶν συνταγμάτων, πάνω στὸ ἴδιο μοντέλο, ἀγ- καλιάζοντας ἀνατολικούς, δυτικούς, τρι- τοκοσμικοὺς καί, φυσικά, τὸ Ρωμέικο. ᾽Αλλὰ κατὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ ἄγρα- φου, ἐθιμικοῦ, συντάγματος σὲ γραπτό, διεπράχθη ἕνα τεράστιο λάθος, ποὺ τὸ πλήρωσαν καὶ τὸ πληρώνουν ὅλοι οἱ λαοὶ σήµερα. Τὸ λάθος συνίσταται στὸ γεγονός, ὅτι τὸ γνήσιο ἄγραφο σύνταγμα (θεµελιώ- δης κανὼν δικαίου) κουβαλάει µέσα του τὴν συνείδηση καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ του. Κουβαλάει.τὶς ἀπ᾿ αἰώνων ρίζες καὶ παρα- δόσεις πάνω στὰ ἀτομικὰ δικαιώµατα τῶν πολιτῶν καὶ τοὺς θεσμοὺς ποὺ τὰ κατοχυ- ρώνουν. Πρόκειται γιὰ μιὰ καθημέρινὴ ὁ- πόµνηση θεμελιωδῶν ἀρχῶν ποὺ ἀφοροῦν τὴ σχέση πολιτείας καὶ πολίτη (στὴν ἄμεση δημοκρατία) ἤ Κράτους καὶ ἀτόμου (στὴν ἔμμεση δημοκρατία). Πρόκειται γιὰ τὴν αὐτονόητη καὶ αὐτόματη ροὴ τῶν πολιτι- κῶν πραγμάτων κατὰ «φυσικὸν» τρόπο, ὄ- χι «τεχνητὸν» καὶ κατασκευασμένο. Καὶ ὅ- λα αὐτά, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὰ σημερι- νὰ γραπτὰ συντάγματα, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνο δὲν ἐμπεριέχουν τὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἀτομικῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀντι- στρατεύονται, τὶς ὑπονομεύουν, γιατὶ εἶναι κατασκευάσματα ποὺ σχεδιάστηκαν νὰ ταιριάζουν ὄχι στὸ λαό, ἀλλὰ στὸν κατα- σκευαστὴ - ἐξουσιαστή. Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι: γιατί τέλος πάντων. αὐτὴ ἡ δύναμη τῶν ψευδεπίγραφων γραπτῶν συνταγμάτων ἀνὰ τὴν ὑφήλιο; ποῦ ὀφείλε- ται ἡ ἐπίδρασή τοὺς πάνω στὶς μάζες; Καὶ ἡ ἀπάντηση εἶναι μία λέξη: «ἰσότητα». Ἢ ἰ- σότητα, πού, φεῦ, ἔγινε μπούμεραγκ, ἀφοῦ ἐν ὀνόματι τῆς αὐτῆς ἀνύπαρκτης θεᾶς ἐγ- καθιδρύθηκε ἡ ἐξουσία στοὺς λαούς. Ἢ ἰσότητα χαλκεύεται 2000 χρόνια. Στὴν ἀρχὴ ὁ Χριστιανισμὸς δίδαξε τὴν «φυσικὴ» ἰσότητα. Εἶπε: δὲν ὑπάρχουν δοῦλοι. καὶ ἐλεύθεροι. “Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γεννιῶνται «ἐκ φύσεως» ἴσοι. Ἢ ἄποψη αὐτὴ μὲ τὸ πέρασμα τῶν χιλιετιῶν ἀπέληξε σὲ παγίδα μαζοποίησης. Στὴ συνέχεια ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἔδωσε στοὺς πολί- τες τὴ «νομικὴ» ἰσότητα, συμπληρώνον- τας ἔτσι τὴν «φυσικὴ» ἰσότητα τοῦ χρι- στιανισμοῦ. Ὅλοι εἴμαστε ἴσοι ἀπέναντι στὸ Νόμο, βεβαιώνει ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἀ- στισμοῦ καὶ ἡ πολιτική της φιλοσοφία (1.οοκε, Μοπἰεσαιίει, Κοιµςςθαι). Μιὰ ἀρχὴ ποὺ τὴν ἀσπάστηκε ἀσμένως ἡ µαζοποιη- μένη ἀνθρωπότης ὅλων τῶν πολιτικῶν πε- ποιθήσεων. Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν τρίτη καὶ τελευταία ἰσότητα, τὴν «οἰκονομική», ποὺ στὴν ἀρχὴ τὴν εὐαγγελίστηκε ὁ μαρξι- σμὸς καὶ σήμερα ἔχει υἱοθετηθῆ σχεδὸν παγκοσμίως (συμπεριλαμβανομένης ὁ- πωσδήποτε καὶ τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας). Ἔτσι, λοιπόν, φθάσαμε στὴν τρισυπό- στατη ἰσότητα τῶν ἡμερῶν μας, «φυσική»,