ΔΥΟ ΕΚΡΗΚΤΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ν θελήσῃ κανεὶς νὰ «ἀποστάξῃ» νοηματικὰ τὸ Εἰκοσιένα, γιὰ νὰ δι- απιστώσῃ, τί σημαντικὸ ἔδωσε στὴν Ἱστορία ὁ πολυαίμακτος ἑπτα- ετὴς ἀγῶνας τῆς ἀνεξαρτησίας μας, θὰ δῇ ἔκπληκτος, ὅτι τὸ ἀπο- τέλεσμα, ποὺ ἄλλαξε τὴν ἱστορική μας πραγματικότητα, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ δύο λέξεις. Κράτος, θρησκεία, λαός, ὀργανωτικὴ δομή, οἰκονομία καὶ ὅ,τι ἄλλο χαρακτηρίζει σὰν σύνολο τὸν πληθυσμὸ μιᾶς γεω- γραφικῆς περιοχῆς ὑπῆρχαν πάντοτε στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, εἴτε ἐπὶ Ρωμαιοκρατί- ας εἴτε ἐπὶ Βυζαντινοκρατίας εἴτε ἐπὶ Τουρκοκρατίας –καὶ σὲ γενικὲς γραμμὲς τὰ ἴδια αὐτὰ πράγματα ὑπάρχουν καὶ στὸ σημερινὸ κράτος μας. Βέβαια κάτω ἀπὸ τὶς ἐθνοκρατικὲς ἀντιλήψεις τῆς νεώτερης, μετὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, ἐποχῆς ἡ ἐπίσημη ἰδεολογία μᾶς ἔχει συνηθίσει στὴν πλήρη διά- κριση π.χ. τοῦ ρωμαϊκοῦ ἢ βυζαντινοῦ ἢ ὀθωμανικοῦ κρατισμοῦ ἀπὸ τὸν νεοελ- ληνικὸ κρατισμό, ἡ διάκριση ὅμως αὐτὴ εἶναι κυρίως ἰδεολογικὴ (ἐθνικιστική) καὶ ἐλάχιστα πολιτική-οὐσιαστική. Ἡ καθαρὰ ἐξουσιαστικὴ κατάσταση παρα- μένει λίγο-πολὺ σταθερή· καὶ ἀνεξαρτήτως τῶν ἐπικρατούντων ἑκάστοτε ἰδεολο- γημάτων τὸ σχῆμα ἐξουσιαστής-ἐξουσιαζόμενος εἶναι ἡ αὐθεντικὴ ἀπεικόνιση τῆς ὠμῆς ὅσο καὶ ἀληθινῆς πολιτικῆς σ’ ὅλους τοὺς τόπους καὶ σ’ ὅλες τὶς ἐπο- χές. Αὐτὸ ποὺ εἶναι «καινούργιο» μετὰ τὸ Εἰκοσιένα εἶναι οἱ ὀνομασίες τοῦ χώ- ρου καὶ τῶν κατοίκων του μὲ δύο λέξεις, ποὺ εἶναι μὲν πανάρχαιες, ἀλλὰ εἶχαν ἐξαφανισθῆ στὴν γλῶσσα ποὺ ὡμιλεῖτο στὴν περιοχή. Πραγματικὰ μέχρι τὶς παραμονὲς τοῦ Εἰκοσιένα ἡ γεωγραφικὴ ἔκταση ποὺ κατοικοῦμε ἔφερε ὀνόματα ποὺ δὲν εἶχαν καμμία σχέση μὲ τὴν λέξη «Ἑλλάδα» («Ρούμελη», «Μοριᾶς» κ.ο.κ.), ὅπως καὶ οἱ κάτοικοί της ἀγνοοῦσαν ἐντελῶς τὸ ἐθνικὸ ὄνομα «Ἕλλην» («Ρωμιοί», «ραγιᾶδες», «χριστιανοί» κ.ο.κ.). Ὅπως ἔχομε ἀποδείξει μὲ πολλὲς ἱστορικὲς ἔρευνες τοῦ «Δαυλοῦ», ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἡ ἐκστόμιση τῆς λέξης «Ἕλλην» εἶχε διὰ νόμου κηρυ- χθῆ ἀδίκημα («ἐπὶ ἑλληνισμῷ»), ποὺ ἐπέσυρε τὴν ἐσχάτη ποινή, ἀλλὰ ταυτόχρο- να, ὁσάκις ἐχρησιμοποιεῖτο (ὄχι πάντως στὴ λαϊκὴ γλῶσσα, ποὺ τὴν ἀγνοοῦσε ἐντελῶς), εἶχε προσλάβει τὴ χειρότερη δυνατὴ σημασία (τοῦ μωροῦ, τοῦ πλανη- μένου, τοῦ μιαροῦ, τοῦ μανιακοῦ, τοῦ μυσαροῦ, τοῦ ἐπικατάρατου κ.λπ.), ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ ἐπίσημα χριστιανικὰ κείμενα (ἀλλὰ καὶ τὰ κρατικὰ κείμενα τοῦ βυζαντινοῦ καθεστῶτος), τὰ μόνα στὰ ὁποῖα συναντιέται μέχρι τὸ 1750 πε- ρίπου. Τὸ πρόσφατα ἐκδοθὲν βιβλίο μας «Τὰ ὑβριστικὰ κατὰ τῶν Ἑλλήνων ἐπί- σημα κείμενα τῆς Ὀρθοδοξίας. - Ὅσα ἐγκρίνει καὶ χρησιμοποιεῖ σήμερα ἡ Ἐκ- κλησία τῆς Ἑλλάδος» δὲν ἀφήνει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ λέξη «Ἕλλην» ἐχρη- σιμοποιεῖτο ἐπὶ Βυζαντίου μόνον ὑβριστικά, ἀπαξιωτικά, ἀπειλητικά. Ἀλλὰ καὶ