20692 ΔΑΥΛΟΣ/300, Μάρτιος 2007 πων, συγκεκριμένα τὸ ἱερατεῖο τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο ὑπηρέτη της, ποὺ πληρώνεται ἀπὸ τὸ Κράτος-ἐργοδότη, στὸ ὁποῖο οὐδεμίαν ἐργασία προσφέρει. Πῶς δικαιολογεῖται αὐτὴ ἡ ἀνώμαλη κατάσταση; Τὸ ἱερατεῖο ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ σ’ αὐτὴν προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του. Τί φυσικώτερο ἡ ἀμοιβή τους νὰ καταβάλλεται ἀπὸ αὐτήν. Δόξα τῷ θεῷ ἡ Ἐκκλησία ἔχει τόσα πλούτη (Ἐκκλησία καὶ μοναστήρια ἔχουν τσιφλίκι τους τὴ μισὴ Ἑλλάδα. Κάποτε ὑπῆρχε καὶ ἕνας ΟΔΕΠ, ποὺ μυστηριωδῶς ἐξαφανίστηκε –γιατί ἆραγε;) καὶ καθημερινὰ συσσωρεύει ἀπὸ τὴν συνδρομὴ τῶν πιστῶν καὶ τὸ ἐμπόριό της –κεριά, λιβάνια, δίσκοι, ἁγιασμοί, τελετουργίες, προσκυνήματα, ἅγια λείψανα, δωρεὲς καὶ λοιπά, ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός– ἀκόμη καὶ τὴν τέλεση τῶν μυστηρίων, γιὰ τὴν ὁποία ἀμείβονται μὲ ξεχωριστὴ ἀμοιβὴ ἡ Ἐκκλησία, ὁ παππᾶς, ὁ ψάλτης καὶ ὁ νεωκόρος, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν μισθὸ ποὺ παίρνουν. Μπορεῖ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία ἄνετα νὰ πληρώσῃ τοὺς ἐργαζόμενους σ’ αὐτὴν καὶ μάλιστα μὲ ἀμοιβὲς πολλαπλάσιες τῶν ἄλλων ἐργαζομένων. Τί δουλειὰ προσφέρουν στὸ Δημόσιο, γιὰ νὰ τοὺς πληρώνῃ αὐτὸ ἀπὸ τὴν φορολόγηση τῶν πολιτῶν του, ὀπαδῶν τῆς θρησκείας αὐτῆς καὶ μή; Δὲν ξέρω, ἂν ὑπάρχῃ ἀκόμα στὸν κόσμο ἄλλη χώρα, ποὺ νὰ πληρώ- νῃ τὸ ἱερατεῖο τῆς θρησκείας ποὺ λειτουργεῖ στὴ χώρα αὐτὴ ἀπὸ τὸν δημόσιο κορβανᾶ. Ἀφορμὴ γιὰ τὶς σκέψεις αὐτὲς στάθηκε ἡ ἐπικείμενη τροποποίηση τοῦ Συντάγματος, ποὺ ρυθμίζει αὐτὰ τὰ θέματα. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι κανένας πολιτικὸς οὔτε σὰν ἄτομο οὔτε σὰν παράταξη θὰ τολμήσῃ νὰ θίξῃ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἀκόμα ἰσχυρὴ καὶ ἀσκεῖ ἐπιρροὴ ὄχι μόνο στὸ λαὸ ἀλλὰ κυρίως στὴν πολιτικὴ ἐξουσία. Γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἡ ἐπιρροὴ αὐτὴ διαρκῶς ἐξασθενεῖ, γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦν τώρα νὰ ἀμβλύνουν τὸ καλλιεργημένο μίσος τῶν πάμπολλων μεταξύ τους αἱρέσεων, ὥστε ἐν τῇ ἑνώσει νὰ ἀντισταθοῦν στὴν τάση αὐτή, πρᾶγμα πολὺ δύσκολο, λόγῳ ἀφ’ ἑνὸς τῶν ὑπέρμετρων φιλοδοξιῶν τῶν ἡγεσιῶν τους (φανερὸ παράδειγμα ἡ ἔρις μεταξὺ Πατριαρχείου καὶ Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας) καὶ ἀφ’ ἑτέρου λόγῳ τῆς ἐπιταχυνόμενης διαρροῆς ὀπαδῶν τους. Ἂς γίνῃ ὅμως ἔστω μία προσπάθεια διαχωρισμοῦ Πολιτείας-Ἐκκλησίας –αὐτὸ θὰ ἀνεβάσῃ τὸ κῦρος τῆς δεύτερης– καὶ ἂς σταματήσῃ ὁ ἐναγκαλισμὸς αὐτός, ποὺ μόνο τὴν μιὰ πλευρὰ ὠφελεῖ καὶ μάλιστα τὴν κατὰ πολὺ πλουσιότερη. Φιλικὰ Ἄγγελος Οἰκονομίδης Κηφισιὰ «Ποιά εἶναι ἡ ἀκρότατη ἐξουσία; Ἡ παράδοση.» (Φρ. Νίτσε) Κύριε διευθυντά, Ἡ λέξη παράδοση (ἀπὸ τὸ ρῆμα παραδίδωμι, ποὺ σημαίνει ἐμπιστεύομαι κάτι σὲ κάποιον) εἶναι τὸ σύνολο τῶν πολιτιστικῶν στοιχείων καὶ ἀξιῶν τοῦ παρελθόντος. Ὑπάρχουν διάφορες μορφὲς παράδοσης: ἱστορική, ἠθική, θρησκευτική, πνευματική. Καὶ εἶναι εὔλογο νὰ μεταβιβάζωμε τὶς γνώσεις, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα, τὰ δημοτικὰ τραγούδια, τοὺς λαϊκοὺς θρύλους στὶς ἑπόμενες γενιὲς καὶ νὰ τὰ συντηροῦμε. Ὅμως ὅλα τὰ ἀνωτέρω ἐξελίσσονται ἀνάλογα μὲ τὶς σκοπιμότητες τῶν καιρῶν. Ἡ θρησκευτικὴ παράδοση (ποὺ εἶναι περισσότερο λαϊκή) πρέπει νὰ διαχωριστῇ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ (ἐπιστημονική), ποὺ οἱ Ἕλληνες ἔθεσαν θεμέλια, πάνω στὰ ὁποῖα ἀναπτύχθηκαν ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἴδη τῆς ἀνθρώπινης γνώσης. Γιατὶ ἡ δεύτερη δέχεται ὅ,τι εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδειχθῇ καὶ ἀπορρίπτει τὸ ἀναπόδεικτο. Ἄλλο πρᾶγμα ἡ εἰκασία καὶ ἄλλο πρᾶγμα ἡ ἀπόδειξη. Μὲ τὸν ὅρο παράδοση νοεῖται καὶ ὁ συντηρητισμὸς καὶ ἡ ὀπισθοδρόμηση, ἡ προσκόλληση στὸ παρελθὸν καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ δημιουργικοῦ παρόντος. Πρέπει νὰ καταλάβουμε ἐπιτέλους, ὅτι πρέπει νὰ παραγκωνίζεται κάθε ἄχρηστο στοιχεῖο καὶ νὰ ἀξιοποιῆται κάθε ὠφέλιμο.