ΔΑΥΛΟΣ/300, Μάρτιος 2007 20693 Στὸν εἰ κο στὸ πρῶ το αἰ ῶ να τὸ νὰ βάλ λεται πά λι ἡ παι δεί α λό γῳ θρη σκευ τι κῆς πα ράδο σης εἶ ναι πα ρα λο γι σμὸς καὶ πα ραί σθη ση. Εἶ ναι ὁ πιὸ ἀ πάν θρω πος καὶ τρο μα κτι κὸς ἐ ξου σια σμός, ποὺ ἡ συ νέ χι σή του ὁ δη γεῖ τὸν κοι νὸ ἄν θρω πο στὴν πα ρά νοι α. Ἐ πὶ τέ λους ἂς στα μα τή σῃ αὐ τὸ τὸ ἔγ κλη μα κα τὰ τῆς ἀνθρω πό τη τας. Μὲ τι μὴ Γι ῶρ γος Λα γω νί κας Οἱ «Μω μό γε ροι» καὶ οἱ «Mummers» τῆς Φι λα δέλ φειας Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Κά θε Πρω το χρο νιὰ οἱ Mummers κά νουν με γά λη πα ρέ λα ση στὴν Φι λα δέλ φεια. Ἐ πίσης δι ορ γα νώ νουν καὶ ἄλ λες ὁ μα δι κὲς ἐκ δηλώ σεις. Δι ε ρω τῶ μαι, ἂν αὐ τὲς ἔ χουν σχέ ση μὲ τὶς δι κές μας Δι ο νυ σια κὲς ἑ ορ τὲς τῶν «μω μόγη ρων»ἢ «μαμ μό γε ρων». Μὲ ἑλ λη νι κοὺς χαι ρε τι σμούς, Χρῆ στος Τζέ λιος Ἀ στό ρια, Νέ α Ὑ όρ κη Ση μεί ω ση «Δ»: Τὰ μω μο γέ ρια (μῶ μος=μομ φὴ + γέ ρος), δι ο νυ σια κὰ δρώ με να, ποὺ ἀ ναβι ώ νουν σὲ ἀρ κε τὰ μέ ρη τῆς Βό ρειας Ἑλ λά δας –ὄ χι τὴν Ἀ πο κριά, ἀλ λά– τὸ δω δε κα ή με ρο με τα ξὺ Χρι στου γέν νων καὶ Θε ο φα νεί ων, πε ρι λαμ βά νουν με ταμ φι έ σεις κυ ρί ως σὲ γέ ρους (μω μό γε ρους) καὶ θε α τρι κὰ δρώ με να. Τὰ ἔ θι μα τὰ γνω στὰ ὡς mummers ἐ πι χω ριά ζουν κυ ρίως στὴν Βρε ταν νί α, τὸν Κα να δᾶ καὶ τὶς Ἡ νω μέ νες Πο λι τεῖ ες. Χω ρὶς νὰ μπο ρῇ νὰ ἀ πο δει χθῇ ἱ στο ρι κὰ ἡ προ έ λευ ση τῶν «mummers», ὅ μως εἶ ναι πράγ μα τι ἐν τυ πω σια κό, ὅ τι καὶ ἡ ἐ πο χὴ τέλε σης τῶν ἀρ χαί ων καὶ τῶν νε ω τέ ρων αὐ τῶν ἐ θί μων καὶ οἱ ὀ νο μα σί ες τους ἀλ λὰ καὶ τὸ περι ε χό με νό τους (κω μι κὸ καὶ σα τι ρι κό) πα ρου σιά ζουν ἐκ πλη κτι κὲς ὁ μοι ό τη τες. Ἔ μει ναν στὰ μι σὰ τοῦ δρό μου... Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Εἶ ναι ἀ δύ να τον ὁ ἐ πι σκέ πτης τοῦ Ἐ διμβούρ γου τῆς Σκω τί ας (Scotland = σκό τος + λάν δη=χώ ρα) νὰ μὴν προ σέ ξῃ τὸν λό φο Κάλτον Χίλλ. Εἶ ναι εὐ δι ά κρι τος, μὲ ἕ να κτή ριο σὰν τὸν Παρ θε νῶ να νὰ ξε φυ τρώ νῃ στὸν ὁ ρίζον τα τῆς πό λης. Ὁ «Παρ θε νών» αὐ τός, γνωστὸς σὰν «Ἐ θνι κὸ Μνη μεῖ ο», εἶ ναι ἕ να ἀρκε τὰ πα ρά ξε νο κτή ριο. Γιὰ τὴν ἀ κρί βεια εἶναι ἕ να ἡ μι τε λὲς κτή ριο, τοῦ ὁ ποί ου ἡ κα τασκευ ὴ ἄρ χι σε με τὰ τὴν ἧτ τα τοῦ Να πο λέ ον τα στὸ Βα τερ λώ. Σχε δί α ζαν νὰ κα τα σκευά σουν ἕ να ἀ κρι βὲς ἀν τί γρα φο τοῦ Παρ θε νῶ να, θε ωρῶν τας προ φα νῶς ὅ τι θὰ ἦ ταν εὔ κο λο, ἀλ λά, ὅ πως λέ ει καὶ τὸ τρα γού δι («καὶ στοῦ δρό μου τὰ μι σά...»), τὰ πα ρά τη σαν. Χω ρὶς Φει δί α, Ἰ κτῖ νο καὶ Καλ λι κρά τη δὲν πῆ γαν πο λὺ μακριά. Μό νον δώ δε κα κο λῶ νες μπό ρε σαν νὰ ὑ ψώ σουν στὸ Κάλ τον Χίλλ. Μὲ ἐ κτί μη ση Στέρ γιος Μα νά κος Νιοὺ Χαμ σά ιρ Η.Π.Α.