ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

300ΜΑΡΤΙΟΣ 2007

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 20701 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
18 ἀπό 105
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Τα ελληνικά Μαθηματικά και η τετραγωνική ρίζα — ΚΑΡΜΙΡΑΝΤΖΟΣ, ΚΩΣΤΗΣ
    ἀρχή: σελ. 20701 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 300

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Ç ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΗ ΡΙΖΑ ί ξέρουμε γιὰ τὰ ἑλληνικὰ Μαθηματικά; Σχεδὸν τίποτα. Ἂν καταστράφηκε ἀπὸ τοὺς Ἑβραιο-χριστιανοὺς (ἰδίως ἀπὸ τὸν 4ο αἰ. καὶ μετά) τὸ 99,9% τῶν ἑλληνικῶν συγ- γραμμάτων, στὰ Μαθηματικὰ ἡ καταστροφὴ ἦταν σχε- δὸν ὁλοκληρωτικὴ («δαιμονική… Ἀστρονομία καὶ μαθη- ματικὴ πλάνη», Θεοδώρητος). Πράγματι ἀπὸ τὸ 0,1% τῆς Ἑλλ. Γραμμα- τείας ποὺ ἀπέμεινε, γνωρίζουμε τὰ ὀνόματα 220 μαθηματικῶν, ἀστρο- νόμων, 61 μουσικῶν καὶ 60 φιλοσόφων, θεωρητικῶν Μαθηματικῶν1. Τοὺς χιλιάδες λοιποὺς οὔτε τοὺς γνωρίζουμε. Καὶ ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς ἔχουμε 36 ἔργα (ὄχι ὁλόκληρα) μόνο 12 μαθηματικῶν καὶ 35 ἔργα μό- νο 4 γεωμετρῶν (20 τοῦ Εὐκλείδη, 12 τοῦ Ἀρχιμήδη, 2 τοῦ Σερένου καὶ 1 τοῦ Ἀπολλωνίου). Παρ’ ὅλα αὐτὰ καὶ μόνο τοῦ Εὐκλείδη τὰ χιλιάδες θεωρήματα, ἀξιώματα, προ- βλήματα, ἀσκήσεις εἶναι ἀρκετά, γιὰ νὰ μένουμε ἐμβρόντητοι ἀπὸ τὴν ἀνυπέρβλη- τη ὀξύνοια-καθαρότητα, ὀσμιζόμενοι ἕνα ἀνεπαίσθητο ἄρωμα τῆς μεγάλης μαθη- ματικῆς ἐπιστήμης. [Παρέκβαση: Τὰ Μαθηματικὰ γενικῶς ἢ τὰ λατρεύεις ἢ τὰ ἀπεχθάνεσαι τελεί- ως· δὲν ὑπάρχει μέση ὁδός. Γιατί στὴν ἐποχή μας ὅλο καὶ μεγαλώνει ἡ ἀποστροφή; Ὅπως ἡ ἀρετὴ «διδακτέα ἐστίν» (Πλάτων), ἔτσι καὶ τὰ Μαθηματικά. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν δάσκαλοι, μέθοδος, προγράμματα, βιβλία ὅλα σωστά.] ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ. Οἱ Ἕλληνες ἦσαν πρώτιστα «γεωμέτρες» καὶ λιγώτερο «ἀριθμητικοί». [Ἡ «λογιστική» καὶ ἡ «μετρητική», δηλ. λογαριασμοὶ καὶ μετρήσεις, ἦσαν ἁπλῶς τέχνες κατώτερες τῶν ἀντίστοιχων ἐπιστημῶν. Ὅμως οἱ Ἕλληνες δὲν ὑστεροῦσαν καὶ σὲ αὐτές, ὅπως θὰ δοῦμε στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου]. Τοῦτο ἦταν ἀποτέλεσμα καὶ τοῦ πραγματισμοῦ τους καὶ τῆς βαθειᾶς αἴσθησης τοῦ ὡραίου («καλοκαγαθία»). Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἀριθμητική τους δὲν ἦταν μόνο θεωρη- τικὴ σκέψη ἀλλὰ καὶ φιλοσοφία πάνω στὴν οὐσία/λειτουργία τῶν ἀριθμῶν, ποσῶν (μεγεθῶν), μονάδων, δηλαδὴ ἡ Θεωρία τῶν Ἀριθμῶν. Οἱ δύο βασικὲς ἐπιστῆμες τους, Γεωμετρία καὶ Ἀριθμητική, εἶχαν εἰδικοὺς κλά- δους: α. Ἐπιπεδομετρία, Στερεομετρία (Πάππος κ.ἄ.), Προβολικὴ (= γραφική, ἤτοι κατόψεις, τομὲς κ.λπ.), Ἀναλυτικὴ Γεωμετρία (Ἀριστοτ., Θέων). β. Θεωρία τῶν Ἀριθμῶν (Πυθαγόρας, Εὔδοξος), Ἀπειροστικὸς λογισμὸς (διαφορικός, ὁλοκλη- ρωτικός). [Σημ.: Τὸν λογισμὸν = calculus δὲν τὸν ἐφηῦραν οἱ Leibniz καὶ Newton,
← καθαρισμένο κείμενο