ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ: ΘΥΤΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΥ ὸν Ἰανουάριο τοῦ 842 μ.Χ. ὁ Θε- όφιλος, ὁ τελευταῖος τῆς δυνα- στείας τῶν Ἰσαύρων μεταρρυθ- μιστὴς αὐτοκράτωρ τῆς Ἀνατο- λικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας («ἐραστὴς τῆς δικαιοσύνης» κατὰ τὸν Παπαρ- ρηγόπουλο), δηλητηριάζεται ἀπὸ τὸ Ὀρθό- δοξο ἱερατεῖο καὶ πεθαίνει ἀπὸ δυσεντερία. Τότε γίνεται καὶ ἡ ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων, δηλαδὴ ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ ἱερατείου στὴν διακυβέρνηση τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μὲ τὴν ὀνομασία «Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας» ἑορτάζεται μέχρι καὶ σήμερα ὡς ὁ θρίαμβος καὶ ἡ κυριαρχία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπὶ τοῦ Κράτους. Ἔκτοτε ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία παρὰ τοὺς ἀμέτρητους ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς της κλυδωνίσθηκε κυρίως ἐκ τῶν ἔσω, ἀφοῦ ἡ σήψη καὶ ἡ διαφθορὰ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν κληρικῶν της τὴν ὡδήγησαν στὴν σταδιακὴ ἐξαφάνισή της. Ἡ πλήρης θεοκρατία καὶ ὁ σκοταδισμὸς ποὺ ἐπικρατοῦσε φαίνεται καὶ ἀπ’ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ ἰδε- ολογικοῦ θεμελιωτῆ τοῦ συγχρόνου Ἑλληνοχριστιανισμοῦ Κ. Παπαρρηγοπούλου: «Εἴπομεν δὲ καὶ ἄλλοτε, ὅτι, ἐπειδὴ τὸ αἴσθημα τῆς φιλοπατρίας καὶ τῆς ἐθνικῆς φιλοτιμίας δὲν ὑπῆρχε τότε ἐν τῇ κοινωνίᾳ ἐκείνῃ, μόνον δὲ ἐπεκράτει παρ’ αὐτὴν τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα, ἄλλος τρόπος τοῦ νὰ καταστῇ τὸ αἴσθημα τοῦτο χρήσι- μον εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς πολιτείας συμφέροντα δὲν ὑπῆρχε, εἰμὴ νὰ καθιερωθῇ, ὅτι ὁ ὑπὲρ τοῦ κράτους πίπτων στρατιώτης ἐκπληροῖ καθῆκον ἀνάλογον τοῦ ὑπὲρ τῆς πίστεως μαρτυροῦντος.» («Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», τόμος 5ος, σελ. 109.) Κατὰ τὴν περίοδο ἀπὸ 842 ἕως τὸ 960 μ.Χ. ἡ Ἐκκλησία κατέχει πλέον περίοπτη θέση στὴν διοίκηση τῆς Αὐτοκρατορίας. Οἱ συνωμοσίες καὶ οἱ ρᾳδιουργίες, ποὺ ὑπο- κινοῦσαν οἱ κληρικοί, σὲ συνεργασία ἢ σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς ἀριστοκράτες, τοὺς