ΑΝΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΤΩΝ... ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ! η τρο πο λῖ τες ἐ πι στρα τεύ θη καν, γιὰ νὰ ἀ να σκευά σουν... τὰ ἱ ε ρά τους κεί με να (!), ποὺ ὑ βρί ζουν καὶ συ κο φαν τοῦν τοὺς Ἕλ λη νες, μετὰ τὴν ὁ λο σέ λι δη δη μο σί ευ ση τῆς ἐ φη με ρί δας «Espresso», στὸ φύλλο τῆς 6ης Φε βρου α ρί ου, ὅ που ὁ ἀρ χι συν τά κτης της κ. Κώ στας Ζαφει ρί ου πα ρου σί α σε τὸ μό λις ἐκ δο θὲν βι βλί ο μας «Τὰ ὑ βρι στι κὰ κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων κεί με να τῆς Ὀρ θο δο ξί ας. (Ὅ σα ἐγ κρί νει καὶ χρη σι μο ποι εῖ σή με ρα ἡ Ἐκ κλη σί α τῆς Ἑλ λά δος». (Βλ. φω το τυ πί α στὴν ἔ ναν τι σε λί δα). Ἀλ λὰ ὁ ἀ να σκευ α στι κὸς λό γος τῶν δύο ἐπιστρατευθέντων ἀρχιερέων (Ἠ λεί ας κ. Γερ μανοῦ καὶ Σύ ρου-Τή νου κ. Δω ρο θέ ου) ἦ ταν πράγ μα τι ἀναλόγου ἐ πι πέ δου μὲ ἐκεῖνο τοῦ ποιμνίου τῶν πι στῶν τους, τῶν μα κά ρι ων «πτω χῶν τῷ πνεύ μα τι», ὅ πως τοὺς χα ρα κτη ρί ζει ὁ Ἰ η σοῦς (ποὺ κρατοῦνται σὲ πλή ρη ἄ γνοι α τοῦ τί γρά φουν τὰ ἱ ε ρά τους κεί με να). Ὁ μὲν πρῶ τος, ἀ φοῦ ἐ πι κρί νει τὸν «Δ», «δι ό τι μὲ τὶς ἀ πό ψεις του πο λε μά ει τὴν χρι στια νι κὴ πί στη», μᾶς κα τη γο ρεῖ ὅ τι «ἀ πο μο νώ νου με ἐ λά χι στες φρά σεις» τῶν ὑ βρι στι κῶν κειμέ νων (ἂν καὶ στὸ βι βλί ο μας οἱ φρά σεις αὐ τὲς ὑ περ βαί νουν τὶς πεν τα κό σι ες). Ἐ πί σης ἀ ποφαί νε ται, ὅ τι «τό ση προ χει ρό τη τα καὶ ἄ γνοι α τοῦ νο ή μα τος τῶν κει μέ νων τῆς Ἁ γί ας Γραφῆς οὔ τε μα θη τὴς τοῦ Δη μο τι κοῦ σχο λεί ου (;!) δὲν θὰ ἔ δει χνε» (ἂν καὶ στὸ βι βλί ο δὲν ἀ σχολού με θα κα θό λου μὲ τὸ «νό η μα τῶν κει μέ νων», ἁ πλῶς τὰ πα ρα θέ το με πι στὰ ἐν τὸς εἰ σα γωγι κῶν χω ρὶς κα νέ να σχό λιο). «Κρῖ μα!» ἀ να φω νεῖ ὁ κα λὸς ἀρ χι ε ρέ ας, βά ζον τάς μας σὲ ἀ δυνα μί α νὰ κα τα λά βου με, ποῦ κολ λά ει αὐ τὸ τὸ ἐ πι φώ νη μα: στὸ ὅ τι τὰ δη μο σι εύ σα με χω ρὶς δι κές μας κρί σεις ἢ στὸ ὅτι ἀποφύγαμε νὰ τὰ συ νο δεύ σω με μὲ δικά μας σχό λια (συν τρι πτικὰ κατ’ ἀνάγκην γιὰ τὸ αἶ σχος αὐ τὸ τῆς κα τὰ συρ ρο ὴν ἐ ξυ βρί σε ως τῶν Ἑλ λή νων καὶ τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ). Ὁ δὲ μη τρο πο λί της Σύ ρου-Τή νου πε ρι ο ρί ζε ται στὴν πα λιὰ «κα ρα μέλ λα», ὅ τι δη λα δὴ οἱ ὕ βρεις ἔ χουν στό χο τοὺς «εἰ δω λο λά τρες», μο λο νό τι στὰ κείμενα ποὺ περιέχονται στὸ βιβλί ο ὑ βρί ζον ται ρη τῶς καὶ σα φέ στα τα οἱ Ἕλ λη νες ὡς λα ὸς ἀλ λὰ καὶ ὀ νο μα στι κῶς πρό σωπα Ἑλ λή νων, ποὺ τὰ ἔρ γα τους δὲν συν δέ ον ται μὲ καμ μιὰ θρη σκευ τι κὴ πί στη, ὅ πως μα θημα τι κοὶ (Εὐ κλεί δης), ἰα τροὶ (Γα λη νός, Ἱπ πο κρά της), καλ λι τέ χνες (Καλ λι κρά της), ποι η τὲς (Ὅ μη ρος, Σαπ φώ) κ.λπ. κ.λπ. Κρῖ μα! ἂς μᾶς ἐ πι τρα πῆ νὰ ἀ να φω νή σω με κι ἐ μεῖς μπρο στὰ στὸ τρα γι κὸ θέ α μα μιᾶς «Ἐκ κλη σί ας τῆς Ἑλ λά δος», ποὺ ἐ πι μέ νει ἀ κό μη, μὲ ἐ πι χει ρή μα τα ποὺ τὴν γε λοι ο ποι οῦν νὰ εἶ ναι «Ἐκ κλη σί α τῶν Ὑ βρι στῶν τῆς Ἑλ λά δος». Δημ. Ι. Λάμ πρου Υ.Γ. Ὁ τη λε ο πτι κὸς σταθ μὸς ALPHA κά λε σε ἐ πί μο να τὸ πρω ὶ καὶ τὸ με ση μέ ρι τῆς Τρίτης, 6 Φε βρου α ρί ου, τὸν ἐκ δό τη τοῦ «Δαυ λοῦ» νὰ συμ με τά σχῃ μὲ ἄλ λους προ σκε κλη μένους του σὲ τη λε ο πτι κὴ ἐκ πομ πὴ μὲ θέ μα τὸ βι βλί ο μας «Τὰ ὑ βρι στι κὰ κα τὰ τῶν Ἑλ λήνων ἐ πί ση μα κεί με να τῆς Ὀρ θο δο ξί ας», ποὺ εἶ χε προ γραμ μα τί σει γιὰ τὴν Τε τάρ τη, 7 Φεβρου α ρί ου. Ἀρ γὰ τὸ βρά δυ τῆς ἴ διας μέ ρας ὁ ALPHA εἰ δο ποί η σε τὸν ὑ πο γρά φον τα, ὅ τι «ὑ πάρ χει νέ α ἀ πό φα ση (ποί ων;), ποὺ μα ται ώ νει τὴ με τά δο ση τῆς ἐκ πομ πῆς». Τὸ θέ μα καί ει ὅποιον τὸ ἀκουμπάῃ, εἶ ναι πέ ρα καὶ πά νω ἀ πὸ τὶς δυ νά μεις τῶν προ πα γαν δι στῶν τοῦ δι ά τρη του καὶ κα ταρ ρέ ον τος «ἑλ λη νο χρι στι α νι κοῦ ἰ δε ο λο γή μα τος». Προ τι μοῦν νὰ σκε πά ζουν τὰ ἀ νο μή μα τά τους, ὅ πως οἱ γά τες τὰ πε ριτ τώ μα τά τους. - Δ.Ι.Λ.