Ï ÖÑÏÛÍÔ «ΕΚΛΕΨΕ» ΤΟΝ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ; Φι λό της-νεῖ κος καὶ ἔ ρως-θά να τος ολ λοὶ εἶ ναι ἐ κεῖ νοι ποὺ ἔ χουν δι α κρί νει τὴν ἐ πιρ ρο ὴ τοῦ Ἡ ρα κλεί του στὰ φι λο σο φι κὰ συ στή μα τα τοῦ Ἐ γέ λου καὶ τοῦ Κα ρό λου Μάρξ. Ὅ μως δὲν ἔ χει το νι στῆ ἀρ κε τὰ ἡ ὁ μοι ό τη τα ποὺ πα ρου σιά ζει ἡ ἀ νά λυ ση τοῦ Ζίγ κμουντ Φρό υντ γιὰ τὰ αἴ τια τῆς ἀν θρώ πι νης συμ πε ρι φο ρᾶς, ὅ πως δι α μορ φώ θη κε στὶς ἀρ χὲς τῆς δε κα ε τί ας τοῦ ’20, μὲ τὴν κο σμο λογί α τοῦ Ἕλ λη να προ σω κρα τι κοῦ φι λο σό φου Ἐμ πε δο κλῆ. Τὸ πα ρὸν κεί με νο θὰ προ σπα θή σῃ νὰ ἀ να δεί ξῃ αὐ τὴ τὴν ὁ μοι ό τη τα. Ὁ Ἐμ πε δο κλῆς, ποὺ ἤ κμα σε γύ ρω στὸ 440 π.Χ., ἦ ταν κά τοι κος τοῦ Ἀ κρά γαν τα, μιᾶς πό λης στὰ νό τια πα ρά λια τῆς Σι κε λί ας. Ἀ σχο λή θη κε μὲ τὴν πο λι τι κὴ καὶ λό γῳ τῶν δη μο κρα τι κῶν του πε ποι θή σε ων ἐ ξω ρί στη κε, καθ’ ὅ τι ἐ πι κρά τη σε ἡ ἀν τι τι θέ μενη τῶν δη μο κρα τι κῶν πα ρά τα ξη. Στὴν ἐ ξο ρί α του ἀ σχο λή θη κε μὲ τὴν Φι λο σο φί α, τὴν Ἐ πι στή μη καὶ τὶς θρη σκευ τι κὲς δο ξα σί ες. Ὡς ἐ πι στή μων ὁ Ἐμ πε δο κλῆς κα τέ χει δι α κε κρι μέ νη θέ ση. Ὡς φι λό σο φος ὁ Ἐμ πεδο κλῆς πί στευ ε, ὅ τι τέσ σε ρις οὐ σί ες, ὁ ἀ έ ρας, τὸ νε ρό, ἡ γῆ καὶ τὸ πῦρ ἀ πο τε λοῦσαν τὶς γε νε σι ουρ γὲς αἰ τί ες τοῦ Σύμ παν τος. Οἱ τέσ σε ρις αὐ τὲς οὐ σί ες ἦ ταν αἰ ώ νι ες, ὅ μως, κα θὼς ἀ να μει γνύ ον ταν με τα ξύ τους, δη μι ουρ γοῦ σαν τὶς σύν θε τες οὐ σί ες ποὺ βρί σκου με στὸν κό σμο. Ἡ δύ να μη ποὺ ἕ νω νε τὶς οὐ σί ες ἦ ταν ἡ φι λό της. Ἀν τί στοιχα ἡ δύ να μη ποὺ τὶς χώ ρι ζε ἦ ταν τὸ νεῖ κος. Σύμ φω να μὲ τὸν Ἐμ πε δο κλῆ ὑ πῆρ χαν πε ρί ο δοι, ὁ πό τε κυ ρι αρ χοῦ σε ἡ φι λό της καὶ ἄλ λες ὁ πό τε κυ ρι αρ χοῦ σε τὸ νεῖ κος. Τὸν χρυ σὸ αἰ ῶ να, ὅ που κα τὰ τὸν Ἐμ πε δο κλῆ λα τρευ ό ταν ἡ Κύ πρι δα, εἶ χε ἐ πικρα τή σει ὁ λο κλη ρω τι κὰ ἡ φι λό της (οὐ δέ τις ἦν κεί νο σιν Ἄ ρης θε ὸς οὐ δὲ Κυ δοι μὸς – οὐ δὲ Ζεὺς βα σι λεύς, οὐ δὲ Κρό νος οὐ δὲ Πο σει δῶν – ἀλ λὰ Κύ πρις βα σί λεια). Στὸν ὑ λι κὸ κό σμο, ποὺ ὁ Ἐμ πε δο κλῆς ἐ κλάμ βα νε ὡς σφαῖ ρα, ἄρ χι σε νὰ εἰ σχω ρῇ σι γάσι γὰ τὸ νεῖ κος, τὸ ὁ ποῖ ο κά ποι α στιγ μὴ θὰ ἐ κτό πι ζε πλή ρως τὴν φι λό τη τα. Τό τε θὰ ἄρ χι ζε μί α ἀν τίρ ρο πη κί νη ση, ὥ σπου νὰ ἐ πα νέλ θῃ ὁ χρυ σὸς αἰ ῶ νας, ὅ μως ὄ χι γιὰ πάν τα.