ΠΩΛ ΚΕΡΤΖ (Ἡ «ἄλ λη» Ἀ με ρι κή) [Ἡ Ἀ με ρι κή, τῆς ἀ λα ζο νεί ας, τοῦ ἐ ξου σια σμοῦ, τῆς ἔκ πτω σης καὶ ἐν τέ λει τῆς τυ φλῆς Θε ο κρα τί ας, δη λα δὴ ἡ Ἀ με ρι κὴ τοῦ σή με ρα, σὲ τί πο τα δὲν θυ μί ζει τὴν Ἀ με ρι κὴ τοῦ χθές, ποὺ κτί σθη κε ἀ πὸ ἀν θρω πι στὲς πά νω στὶς ἀρ χὲς τοῦ Δι α φωτι σμοῦ καὶ ἀ πο τέ λε σε «ὁ δη γό» γιὰ τὰ πο λι τι σμέ να ἔ θνη τῆς Ὑ φη λί ου. Ἡ ἐ κτρο πὴ αὐ τή, ἡ ὁ ποί α εἶ ναι τό σο προ φα νής, δὲν γί νε ται ἀν τι λη πτὴ ἀ πὸ τὴν πλει ο ψη φί α τῶν Ἀ με ρι κα νῶν, ἴ σως δι ό τι ἀ πὸ τὴν πιὸ τρυ φε ρή τους ἡ λι κί α μα θαί νουν νὰ μὴν ἀμ φι σβη τοῦν τὶς ἐ πι λο γὲς τῆς ἑ κά στο τε ἡ γε σί ας τῆς χώ ρας τους, γα λου χη μέ νοι ὅ τι οἱ νο μο τα γεῖς Ἀ με ρι κα νοὶ πο λί τες ὑ πα κού ουν καὶ δὲν δη μι ουρ γοῦν προ βλήμα τα στὴν κο σμο κρά τει ρα κυ βέρ νη σή τους. Ὅ σο γιὰ τὴν ἡ γε σί α τῆς Ἀ με ρι κῆς ἀ πο λαμ βά νει πλέ ον τὰ «αὐ το κρα το ρι κά» της προ νό μια. Αὐ τὸ ποὺ δὲν εἶ ναι γνω στὸ εἶ ναι, ὅ τι μέ σα ἀ πὸ αὐ τὸν τὸν κυ κε ῶ να τῆς ἐ κτρο πῆς ξε πη δοῦν κά θε τό σο ἄν θρω ποι, ποὺ ἀ γω νί ζον ται νὰ ἀλ λά ξουν τὴν κα τα στρο φι κὴ ρο ὴ τῶν πραγ μά των. Αὐ τοὶ ἀ πο τε λοῦν τὴν «ἄλ λη» Ἀ με ρι κή, ἡ ὁ ποί α θὰ μπο ροῦ σε νὰ εἶ ναι ἡ πραγ μα τι κὴ ἡ γέ τι δα τοῦ Κό σμου. Δὲν εἶ ναι πολ λοὶ οὔ τε προ βάλ λον ται, ἄλ λω στε δὲν εἶ ναι ἀ ρε στοί, ὅ μως ὁ λό γος τους εἶ ναι κα θα ρὸς καὶ οἱ ἰ δέ ες τους ἀ πο πνέ ουν δυ να μι σμὸ καὶ ζω τι κό τη τα. Πρό κει ται γιὰ μί α «νέ α» Ἀ με ρι κή, τό σο ὄ μορ φη ὅ σο ἡ «πα λιά».] τὴν κο ρυ φὴ τῆς κλί μα κας τῶν σκε πτό με νων Ἀ με ρι κα νῶν βρί σκε ται ὁ Πὼλ Κέρτζ. Οἱ τίτ λοι του πολ λοί: πρό ε δρος τῆς Δι ε θνοῦς Ἀ κα δη μί ας Ἀν θρω πι σμοῦ, ἱ δρυ τὴς (1980) καὶ δι ευ θυν τὴς τοῦ Κέν τρου Ἔ ρευ νας, ἐκ δό της καὶ ἀρ χισυν τά κτης τοῦ πε ρι ο δι κοῦ «Free Inquiry» ἀ πὸ τὸ 1980. Συ νέ βα λε στὴν σύν τα ξη τῆς 2ης Ἀν θρω πι στι κῆς Δι α κή ρυ ξης (Humanist Manifesto II(1) ) καὶ ὁ ἀ στε ρο ει δὴς 6629 ὠ νο μά σθη κε Kurtz πρὸς τι μήν του, στὴν Ἱ στο ρί α ὅ μως θὰ πε ρά σῃ ὡς ἕ νας ἀν θρω πι στὴς φι λό σο φος πού, σπά ζον τας τὰ δε σμὰ τῆς ἀ λο γί ας, προ σπά θη σε νὰ φέ ρῃ τοὺς πολί τες αὐ τοῦ τοῦ Κό σμου, Ἀ με ρι κα νοὺς ἢ μή, σὲ ἐ πα φὴ μὲ τὴν Ἀ λή θεια, τὴν Ἐ λευ θε ρί α καὶ τὶς ἀρ χὲς πά νω στὶς ὁ ποῖ ες κτί στη κε κά πο τε ἡ χώ ρα του, δη λα δὴ τὸν Λό γο, τὴν Ἐ πι στή μη καὶ τὸ Ἦ θος.