Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΩΝ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ, Ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν Ἀγῶνα τῆς Ἐλευθερίας Σχετικὰ μὲ τὰ φιρμάνια, βεράτια, προνόμια, ποὺ ἔδωσε ὁ Πορθητὴς στὸν Πατριάρχη, ὁ Κων/νος Α. Βοβολίνης στὸ βιβλίο του: «Ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς Ἐλευθερίας» γράφει: Σελὶς 15: «Ὁ Πορθητὴς Σουλτάνος Μεχμὲτ Β΄ ἀναγνωρίζει καὶ καθιστᾷ τὸν Ἀρχηγὸ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας “Βασιλέα καὶ Αὐτοκράτορα”, “Αὐθέντην καὶ Δεσπότην”, καθιστῶν οὕτω ἐντὸς τοῦ ἰδίου του Κράτους τὴν Χριστιανικὴν Ὀρθοδοξίαν “Κράτος ἐν Κράτει”.» Ἀναμφισβητήτως δὲ ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἐκ τοῦ αὐτοδυνάμου κύρους τῆς Ἐκκλησίας ἐπεβλήθησαν εἰς τὸν Πορθητήν –οὐκ ἦν ἄλλως δυνατὸν γενέσθαι– τὰ παρ’ αὐτοῦ παραχωρηθέντα εἰς τὸν Γεώργιον Γεννάδιον προνόμια, τὰ μετέπειτα περιληφθέντα ἐν πλάνει εἰς τὰ «βεράτια». Τὸ προπεμπτικὸν ὑποσχετικὸν τοῦ Σουλτάνου πρὸς τὸν Πατριάρχην –ἐγχειρισθὲν μετὰ πολλῶν δώρων– εἶναι σαφές: «Πατριάρχευε ἐν εἰρήνῃ καὶ ἔχε τὴν φιλίαν ἡμῶν ἐν οἷς χρῄζεις καὶ ἐθέλεις ἔχων πάντα τὰ προνόμια τῶν προκατόχων σου.» Κατὰ τὸν ἱστορικὸ Φραντζῆ καὶ μετὰ συνδιάλεξιν τοῦ Πορθητοῦ μετὰ τοῦ Πατριάρχου Γενναδίου ὁ σουλτάνος «ἔδωκε καὶ προστάγματα ἐγγράφως τῷ Πατριάρχῃ μετ’ ἐξουσίας βασιλικῆς ὑπογεγραμμένα κάτωθεν, ἵνα μηδεὶς αὐτῶν ἐνοχλήσῃ ἢ ἀντιτείνῃ, ἀλλ’ εἶναι αὐτὸν ἀναίτητον καὶ ἀφορολόγητον καὶ ἀδιάσειστον ἀπὸ παντὸς ἐναντίου καὶ τέλους καὶ δόσεως ἐλεύθερος ἔσται αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτὸν πατριάρχαι εἰς τὸν αἰῶνα.» Ἀναφέρει δὲ ὁ ἱστοριογράφος τῆς Ἁλώσεως τὸ ἑξῆς πολὺ χαρακτηριστικό: «Ὁ Μωάμεθ, ὁ πορθητὴς καὶ κύριος γενόμενος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν ἅλωσιν αὐτῆς ἐκέλευσε τὸν ἀπόπλουν τοῦ στόλου, βρίθοντος πολλῶν λαφύρων, τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἐτέλεσε μετὰ θριαμβικῆς εἰσόδου καὶ τῶν νικητηρίων τὴν ἀνάρρησιν τοῦ Ἕλληνος Πατριάρχου.» ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Τὸ τραγούδι φθάνοντας ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαιότητας στὴν πατρίδα μας διακρίνεται σὲ δημοτικό, πατριωτικό, ἐρωτικό, σατιρικό, χορευτικό, κοινωνικὸ καὶ ὅ,τι ἰδιαίτερο ἀκόμα ἔχει φανῆ. Ἂν πάρωμε τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεσοπολέμου, ἔχομε ἐδῶ τὸ δημοτικό, τὰ ξενόφερτα βάλς-ταγκὸ καὶ τὰ ρεμπέτικα-λαϊκά. Πάντα τὸ τραγούδι σὰν δημόσια ἔκφραση καταξιώνει καὶ τοὺς τραγουδιστάς του, ἰδίως μὲ τὰ τεχνολογικὰ μέσα παραγωγῆς του. Στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 20οῦ αἰῶνα συντελέσθηκε μία μεγάλη πολιτισμικὴ ἄνθιση τοῦ τραγουδιοῦ. Κοινωνικὸ μὲ τὶς δημοκρατικὲς ἀπαιτήσεις καὶ ὄνειρα τῆς ἐποχῆς (ἄσχετα ἂν διεψεύσθη οἰκτρά), ἐρωτικό, λαϊκὸ σὰν ἀνανεωμένο, νέον κῦμα καὶ ὅ,τι ὑπέροχο δημιουργήθηκε. Σήμερα, τὸν 21ο αἰῶνα, ὁ χρόνος ἔχει «κατασταλάξει» σπουδαίους μουσικούς, στιχουργούς, τραγουδιστάς-ἐρμηνευτὰς καὶ μὲ τὸ χάλι τὸ σημερινὸ τῆς πολιτισμικῆς δολιοφθορᾶς τοῦ οἰκουμενισμοῦ, φαντάζουν θαυμάσιοι. Σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἄσχετα ἂν σὰν τὴν ποίηση εἶναι πολλὲς φορὲς μὴ μεταφερόμενα, εἶναι σημαντικά. Ὅπως πάντα ὅμως οἱ θησαυροὶ αὐτοὶ παραμένουν ἐγκλωβι‣