ΔΑΥΛΟΣ/301, Ἀπρίλιος 2007 20793 στατικὸ περιοδικὸ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς ποὺ καταπιάνεται; Ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου ἔχει τὴν τάση νὰ τὸν ὁδηγῇ σὲ ὁλοένα καὶ συντηρητικώτερα μονοπάτια μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἐπανάσταση τοῦ «Δαυλοῦ». Τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου τὸν καθιστᾷ πιὸ ἀπρόβλεπτο καὶ πιὸ ἐρευνητικό. Ὁ «Δαυλός» δὲν βολεύεται. Δὲν κουράζεται. Τὸ ἀντίθετο. Ἡ Ἑλληνικὴ Παιδεία τὸν ὁδηγεῖ μονογραμμικὰ σὲ δρόμους πρωτοποριακούς, θαυμάσιους, «αἱρετικούς»… Ὁ χρόνος ἀναζωογονεῖ τὸν «Δαυλό». Ἀντὶ νὰ τὸν μαραζώνῃ καὶ νὰ τὸν καθιστᾷ ἐπαναλαμβανόμενα κουραστικὸ καὶ τετριμμένο, τὸν κατακλύζει μία ἀδιανόητα ὥριμη πνευματικότητα ταυτόχρονα μὲ ὅλον τὸν δυναμισμὸ τῆς Ἔφηβης Φύσης. Αὐτὴ εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξη, ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἐνασχόλησης καὶ τῆς μελέτης τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας καὶ Σκέψης. Ἕνα «εὐχαριστῶ» ἐκ βαθέων δὲν εἶναι ἀρκετό. Υ.Γ. Ἀναμένω κριτικὴ γιὰ ἕνα ἐκπληκτικὸ βιβλίο, ποὺ διάβασα πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες. Πρόκειται γιὰ τὴν «Πραγματεία Περὶ Ἀθεολογίας» τοῦ κ. Michel Onfray. Μετὰ τιμῆς Χρ. Γεωργόπουλος Κοινωνικὸς Ἀνθρωπολόγος, Ἀναλυτικὸς Ψυχοθεραπευτὴς Ι. Χρυσόστομος, Κύριλλος καί... ναύαρχος Ἀντωνιάδης Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὶς 18 Ἰανουαρίου, ἡμέρα Πέμπτη, 6 τὸ πρωί, ἄκουσα τὶς καμπάνες τῆς ἐκκλησίας, ποὺ βρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι μου, νὰ χτυποῦν ἔντονα καὶ χαρούμενα, γιατί; Κοίταξα τὸ ἡμερολόγιο, γιὰ νὰ δῶ τί γιορτὴ ἔχουμε· καὶ διαβάζω: Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας. Δὲν ἐξεπλάγην, οἱ ἅγιοι αὐτοὶ καὶ τὰ ἔργα τους, ἰδίως τοῦ δευτέρου, εἶναι γνωστά. Ἔχοντας διαβάσει τὴν προηγούμενη μέρα στὸ τ. 298 τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ ἐκδοτικό σας σημείωμα καὶ στὰ «Αἴσιμα καὶ Ἀδήριτα» τὸ σχόλιο μὲ τὴν ὑπογραφὴ Γ.Σ.Π., τὸ σχετικὸ μὲ τὸν ναύαρχο Ἀντωνιάδη καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης καὶ τῶν Μ.Μ.Ε. ἐναντίον του, ἀμέσως αἰσθάνθηκα, ὅτι οἱ χαρούμενες καμπάνες, ποὺ ἄκουγα ἐκείνη τὴ στιγμή, σημαίνουν θαυμασμὸ καὶ προβολὴ τῶν καταστροφέων καὶ δολοφόνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὶς ἔκρουαν. Μοῦ ἦταν ἀδύνατον συνδυάζοντας τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα νὰ συγκρατηθῶ καὶ νὰ μὴν τῆς διαφήμισης-δυσφήμησης μὲ ὅλους τοὺς τρόπους. Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι γίνονται ἕρμαια τῶν φόβων καὶ τῶν κακοδαιμονιῶν τους. Ὁ γνωστότερος καὶ μεγαλύτερος φόβος τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ γεννήσεώς του εἶναι ὁ θάνατος. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ὅμως ποὺ ἐξ αἰτίας πολλῶν λόγων καὶ κάτω ἀπὸ ὡρισμένες συνθῆκες κατώρθωσαν μὲ τὴν λογικὴ νὰ ἐπικρατήσουν στὸν μεγαλύτερο φόβο, τὸν ἀδυσώπητο θάνατο. Ὁ Λεωνίδας στὶς Θερμοπύλες μὲ τοὺς τριακοσίους Σπαρτιᾶτες καὶ τοὺς ἑπτακοσίους Θεσπιεῖς δὲν ἔκαναν ἀπόπειρα αὐτοκτονίας, ὅπως πολλοὶ ἐπεδίωξαν νὰ ἑρμηνεύσουν τὴ θυσία τους. Σὰν στρατηγός-βασιλιᾶς, ξέροντας τὴν ὅλη κατάσταση, ζύγισε καὶ ὑπολόγισε τὸ στρατηγικὸ πέρασμα ποὺ κρατοῦσε, ὅπως καὶ τὸν χρόνο τὸν πολύτιμο, ποὺ θὰ ἔδινε στοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες γιὰ τὴν ἄμυνά τους στὸ Ἀρτεμίσιο, καὶ ἀποφάσισε νὰ μείνῃ. Ἡ λογικὴ καὶ ἡ παιδεία του ὑπερίσχυσαν τοῦ πρωτόγονου φόβου τοῦ θανάτου, καὶ ἐπικράτησε τὸ ‣