20796 ΔΑΥΛΟΣ/301, Ἀπρίλιος 2007 ρί ες, ἐν νο εῖ ται ὅ τι θὰ πρέ πει νὰ ἀ να φέ ρωνται στὴν ἄ σκη ση τοῦ θρη σκευ τι κοῦ συ ναισθή μα τος, ὅ πως τὸ ἀν τι λαμ βά νε ται ὁ κα θεὶς καὶ ὄ χι τὰ δόγ μα τα. Ἀλ λὰ ἀ φ’ ἑ νὸς ἡ ἄ σκηση αὐ τῶν τῶν θρη σκευ τι κῶν ἐ λευ θε ρι ῶν εἶναι ἀ νε πί τρε πτη μέ σα σὲ ἕ ναν ἐ πι στη μο νι κὸ χῶ ρο, ὅ που θὰ πρέ πει νὰ ἐ πι κρα τῇ ὁ λό γος καὶ τὸ μέ τρο, καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου, ἂν ὑ πάρ χουν θρη σκευ τι κὲς ἐ λευ θε ρί ες, νὰ κτι σθῇ ἕ νας ναὸς πρὸς τι μὴν τῆς Ἀ θη νᾶς, τῆς προ στά τι δας τῆς σο φί ας, ποὺ θὰ ταί ρια ζε μέ σα στὸν χῶρο τῆς πα νε πι στη μια κῆς σο φί ας. Πράγ μα τι δὲν μπο ρῶ νὰ πῶ, πὼς ἐγ κρί νω ἢ κα τα κρί νω αὐ τὰ τὰ γε γο νό τα, για τὶ αὐ τὴν τὴν στιγ μὴ μι λά ω ἀ πὸ τὴν θέ ση τοῦ με γα λύτε ρου, ἀ πὸ τὴν θέ ση τοῦ ὥ ρι μου. Δὲν μπορῶ νὰ γνω ρί ζω, τί θὰ ἔ πρατ τα σή με ρα, ἂν ἤ μουν φοι τη τής. Ὅ μως ἐ κεῖ νο ποὺ ἔ χω μά θει, ἀ πὸ τὸν καιρὸ ποὺ καὶ ἐ γὼ σπού δα ζα, εἶ ναι, ὅ τι τὰ μέσα κα θο ρί ζουν τὸν σκο πό. Ἐ πί σης δὲν γνω- ρί ζω τὸν πο λι τι κό, κοι νω νι κό, θρη σκευ τι κό, προ σα να το λι σμὸ τῶν φοι τη τῶν αὐ τῶν. Ἐνδι α φέ ρον ὅ μως πα ρου σιά ζει τὸ γε γο νός, ὅ τι ἔ δρα σαν ἐν στι κτω δῶς καὶ μὲ ἐν δό μυ χα ἀντα να κλα στι κά. Ἐ κεῖ νο ποὺ μᾶς ὑ πο δη λώ νει ἡ ἀν τί δρα σή τους αὐ τὴ εἶ ναι, ὅ τι πι θα νὸν ἡ πρά ξη αὐ τὴ ἦ ταν ἐ νάν τια στὴν κα τευ θυ νό με νη «γνώ ση καὶ παι δεί α» - πλη ρο φό ρη ση καὶ ἦ ταν ὑ πὲρ μιᾶς βα θειᾶς μόρ φω σης- δι α μόρ φω σης, δηλα δὴ μιᾶς δι ά πλα σης τοῦ ἑ αυ τοῦ πρὸς τὴν κα τεύ θυν ση τῆς σκέ ψε ως, ἀλ λὰ καὶ πρὸς τὸν ἀν θρω πι σμό, πρὸς τὴ μέ θο δο τοῦ ὀρθοῦ λό γου, τῆς ἔ ρευ νας καὶ δη μι ουρ γί ας, ἡ ὁ ποί α ἐ ξαν θρω πί ζει καὶ ὁ δη γεῖ τὸν ἄν θρωπο στὴν λο γι κὴ καὶ ὄ χι στὶς ἐξ ἐν στί κτου ἀν τι δρά σεις. Μὲ τι μὴ Μπάμ πης Πατ ζό γλου Μιὰ πρό τα ση γιὰ τὴν ἀρ χι τε κτο νι κὴ τοῦ τζα μιοῦ Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Νο μί ζω ὅ τι ὁ ἑλ λη νι κὸς λα ός, ἐ κτὸς πο λὺ μι κρᾶς με ρί δας, συμ φω νεῖ μὲ τὴν ἑρ μη νεί αν τοῦ ἀ ξι ό τι μου δι κη γό ρου κ. Χρή στου Τσιαχρῆ σχε τι κῶς μὲ τὸ ζή τη μα ἀ νε γέρ σεως τεμέ νους εἰς τὴν πε ρι ο χὴν τῶν Ἀ θη νῶν («Δαυλός», τ. 299). Ἐ πει δὴ ἡ οἰ κο δό μη σις εἶ ναι ζή τη μα χρόνου, θέ λω νὰ προ τεί νω πρὸς τοὺς ὑ πευ θύ νους τό σον τῆς Ἑλ λά δος ὅ σον καὶ πρὸς τοὺς τῶν μου σουλ μά νων, νὰ οἰ κο δο μη θῇ σὲ σχέ διον ἀρ χαί ου ἑλ λη νι κοῦ να οῦ, ται ρια στὸ μὲ τὸν χῶ ρο καὶ τὴν ἀρ χι τε κτο νι κή του πα ρά δο ση. Οὕ τω οὐ δεὶς τῶν Ἑλ λή νων θὰ δυ σα ρε στηθῇ, διὰ δὲ τοὺς μου σουλ μά νους τι μὴ θὰ εἶ ναι ἡ λα τρεί α τῆς πί στε ώς των νὰ τε λῆ ται σὲ περι καλ λῆ ἑλ λη νι κοῦ ρυθ μοῦ να όν. Ἂς τὸ σκε φθοῦ με. Με τὰ τι μῆς Γι ῶρ γος Κιρ κι νέ ζης Συν ταγ μα τάρ χης ἐ.ἀ. Με τα τρέ πουν ὁ μο γε νεια κὲς κοι νό τη τες σέ… ἐ νο ρί ες Ἀ ξι ό τι με κ. Λάμ πρου, Ἐ δῶ στὴν μα κρυ νὴ Αὐ στρα λί α ζοῦ με καὶ ἐμεῖς τὴν πα πα δο κρα τί α, ποὺ προ σπα θεῖ νὰ ἐ πι βά λῃ ἐ δῶ καὶ 45 χρό νια τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο, καὶ νὰ με τα τρέ ψῃ τὶς πα λαι ὲς κοι νό τη τες σέ... ἐ νορί ες μὲ δι ω ρι σμέ να συμ βού λια μὲ τὶς εὐ λο γί ες δυ στυ χῶς καὶ τῶν ἑλ λη νι κῶν κυ βερ νή σε ων· τό σο ἐ πὶ ΠΑΣΟΚ πα λαι ό τε ρα ὅ σο καὶ ἐ πὶ Νέ- ας Δη μο κρα τί ας σή με ρα. Αὐ τὴ ἡ κα τά στα ση εἶ ναι τρο χο πέ δη στὴν πρό ο δο καὶ τὴν πο λι τιστι κὴ ἀ νά πτυ ξη τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ. Μὲ ἐγ κάρ διους χαι ρε τι σμοὺς Γι ῶρ γος Τσα μαν τά νης Ἀ δε λα ΐ δα, Νό τιος Αὐ στρα λί α