2070 ΔΕΙΝΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣ: συνέβη νὰ κινεῖται σὲ κοινὸ χῶρον --ἀδιαφόρως τοῦ ἄν ἡ «διανόησις» δρᾶ ἤ ἔχει ἐνταφιασθεῖ σ ̓ αὐτόν. Γνωστὸν ἐξ ἄλλου στοὺς ἀναγῶστες τῆς Στήλης, πὼς ὁ ὑπογράφων δὲν ἀναγνωρίζει εἰς ἑαυτὸν ἰδιότητα (ἢ, πολὺ περισσότερον, κῦρος, ἐπάρκειαν, ἱκανότητα) λογοτέχνου: Τὸ ὅτι «γράφει» (ἀδυνατῶν νὰ μὴ γράφει) τὸν κατατάσσει, βεβαίως, σὲ χῶρον. ἀλλ ̓ αὐτὸ δὲν τοῦ παρέχει κανένα δικαίωμα νὰ οἰκειοποιεῖται ἰδιότητα τὴν ὁποίαν οὐδὲν προσκυρώνει/ [Θὰ ἦταν διπλὰ ἀστεῖος διεκδικῶν ὑψηλὴ στάθμην (μεγάλος, κορυφαῖος, ἀνεπανάληπτος, μοναδικός...) στὴν κλίμακα αὐτῆς τῆς ἰδιότητας... Μ ̓ αὐτὴ τὴν προῖκα λοιπόν, νυμφίος πολύφερνος ἀκριβῶς γιὰ τὸ ὅτι τὸ ἴδιο του τίποτε προτάσσει, τῆς φυλῆς τὸ ἦθος καταδεικνύει ---τὸν ἴδιο του χῶρο ψέγων. ̓Αλλὰ δὲν θὰ ἦταν τῆς σοβαρότητας, ἂν ὑπεστήριζε πὼς γιὰ τὸ μέγα, γιὰ τὸ ἀνυποχώρητον ἀδιέξο. ὅο στὸ ὁποῖον πορεύεται ἡ καταρρέουσα ἑλληνικὴ κοινωνία, ἡ εὐθύνη βαρύνει τὸν κ. Ἠλία Σιμόπουλο. Ὁ κ. Σιμόπουλος δὲν εἶναι ὁ ἔνοχος, ὁ ὑπεύθυνος ποὺ καταποντίζεται ἡ Ἑταιρία Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν ---ποὺ βουλιάζει ἡ Χώρα. Εὐθύνῃ του ἀσφαλῶς βρέθηκε μέσα στὴν «κοσμοχαλασιά», στὸν στρόβιλο ποὺ μᾶς πνίγει, στὸ βάραθρο ποὺ μᾶς ἀνοίγεται" ὅμως εἶναι τὸ μικρὸ χαλικάκι τοῦ βουνοῦ ποὺ τουμπάρει, ἡ βαρκούλα ποὺ μόνον κρεμασμένη σὲ καρούλια ἔφθασε στὴν καρδιὰ τοῦ τυφῶνα... Ὑπ ́ αὐτὸ τὸ πρῖσμα καὶ σὲ συνθῆκες ὅπως οἱ ἑλληνικές, τὸ ὅτι ὁ κ. Σιμόπουλος διόρισε «καὶ τὶς δυὸ κόρες του στὸ Ὑπουργεῖον Πολιτισμοῦ» (ὅπως γράφει ὁ κ. Βαλασκαντζῆς) δὲν εἶναι φαυλότης, μικρότης, ἀχρειότης ---εἶναι, μὰ ὄχι ἀποκλειστικὰ τοῦ κ. Σιμόπουλου, ἀλλὰ τῆς Φυλῆς, τοῦ λαοῦ ἐν τῶ συνόλω του, τοῦ ἀνθρώπου (ἐννοῶ ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ὁ κ. Βαλασκαντζῆς ὑπαινίσσεται πὼς διὰ πλαγίων μέσων ἐπετεύχθη ὁ διορισμός: Κανένας πατέρας, ἐν ὄψει ἀδυναμίας του νὰ πράξει κάτι καλύτεΡο γιὰ τὰ παιδιά του, δὲν θὰ ἀρνεῖτο νὰ τὰ διορίσει ---ἄν μποροῦσε νὰ τὸ κάμει!). Ὁ κ. Βαλασκαντζῆς μοιάζει ἀνεπίτρεπτα σκληρός: ὁ ἴδιος μήπως πιστεύει, πράγματι, πὼς ἄν «φαγωθεῖ» ὁ κ. Σιμόπουλος (ὁ συντάκτης τῆς Στήλης δὲν θὰ στενοχωρηθεῖ καθόλου), ὅλα θ ̓ ἀλλάξουν, ἡ Ε.Ε.Λ. θὰ λαμπρυνθεῖ, τὰ «ψίχουλα» θὰ γίνουνε κομματάρες παντεσπάνι, ἡ «πατρὶς» θὰ σωθεῖ; Τὰ «δυστυχῶς θὰ βρέξει» καὶ οἱ... «πυρφόρες ὁμιλίες»... Δὲν μᾶς ἔφθαναν τὰ «δυστυχῶς θὰ βρέξει» (εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ τὴν εὐλογία τῆς βροχῆς τὴν κάναμε σύμβολο... συμφορᾶς ---«ΑΜ ̓ ἀγαποῦσες θυμᾶμαι μιὰ φορά, τώρα... βροχή», τραγουδάει ἀκόμη κι ἡ καλλιεργημένη ̓Αρλέτα...) ἦ τὰ «εὐτυχῶς ἀπὸ αὖριο θὰ ἔχουμε καλὸ καιρό», ἢ ἀκόμα τὰ «ὁ καιρὸς θὰ παίξει... καθοριστικὸ ρόλο γιὰ τὶς ̓Αποκριὲς» (3!), τῶν... «μετεωρολόγων», ἔχουμε καὶ τὶς... «πυρφόρες ὁμιλίες» τοῦ κ. Γ. Λιάνη ---οεπόρτερ τῆς ἐφημερίδας «ΤΆ ΝΕΑ». Φυσικὰ δὲν ἀπολείπουν καὶ τὰ καθαρευουσιάνικα ὅλως... σιδηρᾶ προσωπεῖα: «Πρόκειται περὶ ἀτόμου» (γράφει ὁ κ. Λιάνης) «ποὺ κάτω ἀπὸ τὸ προσωπεῖον μιᾶς δημοκρατικότητας κρύβει ἕνα σιδηροῦν προσωπεῖον φανατισμοῦ» (μαῦρα καὶ ἀραιὰ θέλει τὰ στοιχεῖα ὁ ἴδιος ὁ κ. Λιάνης ---μὴ πᾶνε χαμένα τά... προσωπεῖα ποὺ φοράει στοὺς ἥρωές του τρία τρία, σὰν τὰ βρακιὰ τῆς θειᾶς ̓Αμερσούδας!). Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς πὼς τὰ φοβερὰ αὐτὰ «σιδηρᾶ» ἀφοροῦν σὲ ἀτυχῆ λευίτην -- στὸν ἐφημέριο τοῦ ̓Αγίου Παντελεήμονος... "Αντε ν ̓ ἀξίζουν κάποιο πολὺ διακριτικὸ χαμόγελο ὅλα τοῦτα... Ὁπωσδήποτε θαυμάστε τὶς πρῶτες γραμμὲς (ἀραιὰ) τὶς ὁποῖες ὁ καλὸς ρεπόρτερ προτάσσει τῆς συνέντευξης ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸν παπὰ Γιάννη [τώρα θυμᾶμαι πού, παλιότερα, ὁ κ. Λιάνης πῆρε συνέντευξι ἀπὸ τὸν ποιητὴ κ. Μιχάλη Κατσαρό: εἶχα μείνει μὲ τὴν ἐντύπωσι πὼς οὔτε ὁ κ. Κατσαρὸς καταλάβαινε τί ρωτοῦσε ὁ ρεπόρτερ, οὔτε ὁ δημοσιογράφος τί ἀπαντοῦσε ὁ κ. Κατσαρός, ἀλλ ̓ εἶχα λάθος: ὅπως μοῦ γνώρισε φίλος διανοούμενος, ἐπρόκειτο περὶ συρρεαλιστικῆς συνεντεύξεως καὶ δὲν τὸ εἶχα καταλάβει: « Ὁ