ΕΓΧΡΩΜΟΙ ΘΕΟΙ= ΤΟΞΟΤΕΣ ΠΕΡΣΕΣ ὴν 29-1-07 ἐγκαινιάσθηκε στὸ Ἐθνικὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο ἡ ἔκθεση «Πο- λύχρωμοι θεοί». Ἡ ἔρευνα σχετίζεται μὲ τὴν ὕπαρξη ἔγχρωμων γλυπτῶν. Ἀπὸ ἔγκυρη πηγὴ ἔμαθα, ὅτι ἡ ὁμάδα ἐργα- σίας ἀποτελεῖτο ἀπὸ Γερμανοὺς διαφόρων εἰδικοτή- των, ποὺ ξεκίνησε πρὸ δεκαπενταετίας μὲ ἄφθονα χρήματα τῆς Ε.Ε. καὶ ἰδιωτικὲς χορηγίες. Τὸ ὑλικὸ ἐλήφθη βασικὰ ἀπὸ τὴ Γλυπτοθήκη Μονάχου, ἀπέδει- ξαν δὲ ὅτι ἀρκετὰ γλυπτὰ ἦσαν ζῳγραφισμένα μὲ 5-6 ὀρυκτὰ χρώματα. [Παρέκβαση: Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’60 ἰσχυρίζομαι, ὅπως καὶ ἄλλοι ἀρχιτέκτονες, ὅτι ὄχι μόνο μερικὰ ἀλλὰ ὅλα τὰ γλυπτὰ καὶ ὅλα τὰ μέλη τῶν ἀρχαιοελληνικῶν κτηρίων (τοῖ- χοι, κίονες, ὀροφὲς κ.ἄ.) ἦσαν ἔγχρωμα. Τίποτα δὲν ἦταν λευκό. Τὸ δῆθεν «λευκὸν καὶ ἐρειπῶδες» τῆς Ἑλληνι- κῆς Ἀρχαιότητας ἦταν λανθασμένο συμπέρασμα τοῦ Νεοκλασικισμοῦ καὶ τοῦ Ρωμαντισμοῦ τῆς Δύσεως.] Τὰ προτεινόμενα χρώματα εἶναι αὐθαίρετα (δὲν τε- κμηριώνονται) ἀλλὰ καὶ οἱ χρωματισμοὶ εἶναι βαρεῖς, «βάρβαροι» ὡς βασικὰ χρώματα. Πιστεύω, ὅτι οἱ Ἕλληνες χρησιμοποιοῦσαν ἀποχρώσεις φωτεινὲς καὶ ὄχι ἀτόφυα χρώματα. Οἱ καλλιτέχνες ποὺ ἔφτειαχναν ἀσύλληπτες λεπτο- μέρειες (φλέβες, τένοντες, νύχια) δὲν θὰ τὰ σκέπαζαν μὲ βαρειὲς μονοχρωμίες, ὅπως λ.χ. τὸ δέρμα τῶν προσώπων, ποὺ θυμίζει ἐρυθρόδερμους. Οἱ Γερμανοὶ δὲν κατάλαβαν. Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι ἄλλο: Ἡ ἐργασία τῶν Γερμανῶν παρουσιάσθηκε ἐπισήμως στὸ Μόναχο τὸ 2000, ἡ δὲ ἔκθεση περιώδευσε σὲ ἀρκετὲς εὐρωπαϊ- κὲς πόλεις. Τέλος ἔφθασε καὶ στὴν Ἑλλάδα συνοδευόμενη μὲ τὴν γερμανικὴ ἀφίσσα, ἁπλῶς μεταφρασμένη.