ΜΠΟΥΦΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΦΟΙ ν τως τη λε ο πτι κὸς κυ κε ῶ νας κα τέ κλυ σε τὸ πα νελλή νιο γιὰ τὶς πρω το φα νεῖς «ἐμ πνευ σμέ νες» τοιχο γρα φί ες τοῦ να οῦ «Ἄ ξιόν ἐ στιν» Ἀ ξι ού πο λης Κιλ κίς, μη τρο πό λε ως Γου με νίσ σης. Οἱ ἐμ πνευ στές των νό μι σαν, πὼς εἶ ναι εὔ κο λο νὰ ἀ να πα ρα γάγουν τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἱ στο ρί α μὲ γλυ κα νά λα τους συμ βο λι σμούς. Μὲ τὰ ἔρ γα τους δη λώ νουν ἑ αυ τοὺς «πρα ξι κο πη μα τί ες», δι ό τι κα ταρ γοῦν τὸ Ἐκ κλη σι α στι κὸ «Σύν ταγ μα», τὸ ὁ ποῖ ο, ὑ πο τί θε ται, ἔ χουν ὁρ κι στῆ νὰ τη ροῦν, κα θ’ ὅ τι θὰ ἔ πρε πε νὰ γνω ρί ζουν ὅ τι ἡ «Ζω γρα φι κή» εἶ ναι «Στρατι ω τί να», ὑ πο ταγ μέ νη στὸ Δόγ μα τῆς Ἐκ κλη σί ας καὶ ὄ χι ἡ Ἐκ κλη σί α ὑ ποταγ μέ νη στὴν φαν τα σί α οἱ ου δή πο τε ζω γρά φου ἢ ἐ φη μέ ριου. Ἡ συμ βο λι κὴ ἑρ μη νεί α, ποὺ ἀ πε γνω σμέ να προ σπα θοῦν νὰ τῆς προ σδώ σουν, εἶ ναι αὐ θαίρε τη, καὶ μοῦ εἶ ναι ἀ δύ να το νὰ κα τα νο ή σω, ὅ τι αὐ τοὶ σὰν Ἕλ λη νες δὲν κα τα νο οῦν ὅ τι προ σβάλ λουν τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἱ στο ρί α καὶ Πο λι τι σμό. Μιὰ ἀ π’ αὐ τὲς τὶς πα ρα στά σεις ἀ πει κο νί ζει τὸν «Δω δε κα ε τῆ» Ἰ η σοῦ, ὄ χι ἀ νά με σα στοὺς ραβ βί νους (Λου κᾶς, 2, 41-48) ἀλ λὰ ἀ νά με σα στοὺς με γά λους σο φοὺς τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας, ἀν τά μα μὲ τὸν Ὅ μη ρο, νὰ τοὺς κά μνῃ «μά θη μα», νὰ τοὺς δι δά σκῃ. Εἴ δα τε πό σο ψη λὰ κτί ζουν τὴν φωλιά; Δι ό τι ὁ «Δω δε κα ε τής» Ἰ η σοῦς δὲν δι δά σκει τοὺς ραβ βί νους, δί νει ἐ ξε τά σεις μπρο στά τους. Ἐ ξε τά σεις ἐ νη λι κί ω σης, γιὰ νά ’χῃ τὸ δι καί ωμα ἔν τα ξης, ὅ πως κά θε δω δε κα ε τὲς ἑ βραι ό που λο στὴν ἑ βρα ϊ κὴ κοι νω νί α (βλ. «Ἡ τελετὴ Μπὰρ Μιτσβὰ καὶ ὁ Ἰησοῦς», «Δ» τ. 298). Μὰ πῶς θὰ ἦ τάν πο τε μπο ρε τό, οἱ ἀρ χαῖ οι τοῦ τοι Ἕλ λη νες σο φοί, ποὺ ζῆ σαν ἑ κα τον τά δες χρό νια πρὶν ἀ π’ αὐ τόν, νὰ ἔ χουν δε χθῆ τὴ σο φί α τους ἀ πὸ ἕ να μει ρά κιο καὶ μά λι στα ἑ βρα ϊ κό; Θέ λουν νὰ πε ρά σουν τὸ μή νυ μα, πώς, σὰν προ ϋ πάρ χων θε ός, ὁ Ἰ η σοῦς εἶ ν’ αὐ τὸς ποὺ τοὺς ἔ κα με σο φούς! Μποῦ φοι οἱ Ἕλ λη νες. Τὸ Φῶς ἐξ Ἑ βραί ων. Αὐ τὸ εἶ ναι τὸ μή νυ μα τῶν μοντέρ νων αὐ τῶν τοι χο γρα φι ῶν. Ἄλ λη μιὰ βλα σφη μί α κα τὰ τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ καὶ εἰ κα στι κῶς. Ἀτ τα βύ ριος