ΜΠΟΥΦΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΦΟΙ ντως τηλεοπτικὸς κυκεῶνας κατέκλυσε τὸ πανελ- λήνιο γιὰ τὶς πρωτοφανεῖς «ἐμπνευσμένες» τοι- χογραφίες τοῦ ναοῦ «Ἄξιόν ἐστιν» Ἀξιούπολης Κιλκίς, μητροπόλεως Γουμενίσσης. Οἱ ἐμπνευστές των νόμισαν, πὼς εἶναι εὔκολο νὰ ἀναπαραγά- γουν τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία μὲ γλυκανάλατους συμβολισμούς. Μὲ τὰ ἔργα τους δηλώνουν ἑαυτοὺς «πραξικοπηματίες», διότι καταργοῦν τὸ Ἐκκλησιαστικὸ «Σύνταγμα», τὸ ὁποῖο, ὑποτίθεται, ἔχουν ὁρκιστῆ νὰ τηροῦν, καθ’ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν ὅτι ἡ «Ζωγραφική» εἶναι «Στρα- τιωτίνα», ὑποταγμένη στὸ Δόγμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἡ Ἐκκλησία ὑπο- ταγμένη στὴν φαντασία οἱουδήποτε ζωγράφου ἢ ἐφημέριου. Ἡ συμβολικὴ ἑρμηνεία, ποὺ ἀπεγνωσμένα προσπαθοῦν νὰ τῆς προσδώσουν, εἶναι αὐθαί- ρετη, καὶ μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ κατανοήσω, ὅτι αὐτοὶ σὰν Ἕλληνες δὲν κατανοοῦν ὅτι προσβάλλουν τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία καὶ Πολιτισμό. Μιὰ ἀπ’ αὐτὲς τὶς παραστάσεις ἀπεικονίζει τὸν «Δωδεκαετῆ» Ἰησοῦ, ὄχι ἀνάμεσα στοὺς ραββίνους (Λουκᾶς, 2, 41-48) ἀλλὰ ἀνάμεσα στοὺς μεγάλους σοφοὺς τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας, ἀντάμα μὲ τὸν Ὅμηρο, νὰ τοὺς κάμνῃ «μάθημα», νὰ τοὺς διδάσκῃ. Εἴδατε πόσο ψηλὰ κτίζουν τὴν φω- λιά; Διότι ὁ «Δωδεκαετής» Ἰησοῦς δὲν διδάσκει τοὺς ραββίνους, δίνει ἐξετάσεις μπροστά τους. Ἐξετάσεις ἐνηλικίωσης, γιὰ νά ’χῃ τὸ δικαίω- μα ἔνταξης, ὅπως κάθε δωδεκαετὲς ἑβραιόπουλο στὴν ἑβραϊκὴ κοινωνία (βλ. «Ἡ τελετὴ Μπὰρ Μιτσβὰ καὶ ὁ Ἰησοῦς», «Δ» τ. 298). Μὰ πῶς θὰ ἦτάν ποτε μπορετό, οἱ ἀρχαῖοι τοῦτοι Ἕλληνες σοφοί, ποὺ ζῆσαν ἑκατοντάδες χρόνια πρὶν ἀπ’ αὐτόν, νὰ ἔχουν δεχθῆ τὴ σοφία τους ἀπὸ ἕνα μειράκιο καὶ μάλιστα ἑβραϊκό; Θέλουν νὰ περάσουν τὸ μήνυμα, πώς, σὰν προϋπάρχων θεός, ὁ Ἰησοῦς εἶν’ αὐτὸς ποὺ τοὺς ἔκαμε σοφούς! Μποῦφοι οἱ Ἕλληνες. Τὸ Φῶς ἐξ Ἑβραίων. Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῶν μον- τέρνων αὐτῶν τοιχογραφιῶν. Ἄλλη μιὰ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ εἰκαστικῶς. Ἀτταβύριος