ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ Ἀν τι βι ο τι κὸ «Πά τερ ἡ μῶν» Ἀ πὸ ἐ πί ση μη ὀρ θό δο ξη ἱ στο σε λί δα ἀν τι γρά φου με: «Τὸ ση μεῖ ο τοῦ σταυ ροῦ καὶ ἡ ὀρ θό δο ξη προ σευ χὴ ἔ χουν τὴν ἱ κα νό τη τα –σύμ φω να μὲ Ρώσ σους ἐ πι στή μο νες– νὰ ἐ ξου δε τε ρώ νουν τὰ μι κρό βια. Μὲ τὸ σταύρω μα τοῦ φα γη τοῦ πρὸ τοῦ γεύ μα τος τὸ φα γη τὸ κυ ρι ο λε κτι κὰ ἐ ξαγνί ζε ται ἐν ρι πῇ ὀ φθαλ μοῦ... Τὸ «πά τερ ἡ μῶν» ἔ χει ἐ πί δρα ση σὲ παθο γό να βα κτη ρί δια· αὐ τὸ ἐ πα λη θεύ θη κε ἀ πὸ σχε τι κὸ πεί ρα μα, ὅ ταν θο γό να βα κτη ρί δια· αὐ τὸ ἐ πα λη θεύ θη κε ἀ πὸ σχε τι κὸ πεί ρα μα, ὅ ταν ὁ ἀ ριθ μὸς τῶν ἐ πι κίν δυ νων βα κτη ρι δί ων τοῦ δείγ μα τος μει ω νό ταν περισ σό τε ρο ἀ πὸ χί λι ες φο ρές... Ὅ λοι οἱ συμ με τέ χον τες στὰ πει ρά μα τα δι α πί στω σαν μί α ἐ ξι σορ ρό πη ση στὴν πί ε ση καὶ στοὺς δεῖ κτες τοῦ αἵμα τος, ὅ ταν ἔ κα ναν τὸ σταυ ρό τους καὶ προ σεύ χον ταν.» Τὸ κα λύ τε ρο γιὰ τὸ τέ λος: «Ἂν ὅ μως τὸ ση μεῖ ο τοῦ σταυ ροῦ γι νό ταν Τὸ κα λύ τε ρο γιὰ τὸ τέ λος: «Ἂν ὅ μως τὸ ση μεῖ ο τοῦ σταυ ροῦ γι νό ταν πρό χει ρα μὲ τὰ τρί α δά χτυ λα ἑ νω μέ να ἄ τα κτα, τὸ θε τι κὸ ἀ πο τέ λε σμα ἦ ταν ση μαν τι κὰ πιὸ ἀ δύ να μο ἢ ἀ που σί α ζε τε λεί ως.» Σχό λιο; Ὁ Με σαί ω νας ἐ πι στρέ φει. Κ.Ε. Κα λὸ Πε σάχ! Ἑ βρα ϊ κὴ εὐ χε τή ρια κάρ τα γιὰ τὸν ἑ ορ τασμὸ τοῦ Πε σὰχ (ἢ Πὰς Ὄ βερ, ἐ ξελ λη νι σμένα: Πά σχα). Τὸ Πε σὰχ ἀ πο τε λεῖ μιὰ ἀ πὸ τὶς σπου δαι ό τε ρες ἑ ορ τὲς τοῦ Ἰ ου δα ϊ σμοῦ. [Βλ. «Τὸ ἀν θελ λη νι κὸ Ἑ βρα ϊ κὸ Πά σχα. Σταχυ ο λό γη ση στοι χεί ων μί σους καὶ ἀ κραί ου φα σι σμοῦ ρα τσι σμοῦ», «Ἡ πα ρῳ δί α «θεῖ ον δρᾶ μα». Τὰ πρό τυ πα τῆς Χρι στι α νι κῆς Ἠ θικῆς» (τ. 280) καὶ «Ἕ νας ἀ φα νὴς ἀλ λὰ πλήρης ἐ ξε βρα ϊ σμὸς τῶν Ἑλ λή νων. Τὰ ἔ θι μα καὶ οἱ συμ βο λι σμοὶ τοῦ Πά σχα» (τ. 291).] Γ.Λ. Ἐ πί σκο πος-ὀγ κο λό γος Ἡ ἐ πί σκο πος τῆς Εὐ αγ γε λι κῆς Ἐκ κλη σί ας τοῦ Ὀ χά ι ο κ. Νταρ λὶν Μπί σοπ βρί σκε ται ἀν τι μέ τω πη μὲ τὴν Δι και ο σύ νη, κα τό πιν ἀ γω γῆς ποὺ ὑ πέ βα λαν ἐ ναν τί ον της τὰ παιδιὰ τοῦ ἀ δελ φοῦ της Ντά ρελ Γου έ ιν Πέ ρι, δι ό τι ἡ ἐ πί σκο πος ἔ πει σε τὸν ἀ δελ φό της, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ χε προ σβλη θῆ ἀ πὸ καρ κί νο τοῦ λά ρυγ γα, νὰ δι α κό ψῃ τὴν θε ρα πεί α χη μει ο θερα πεί ας, στὴν ὁ ποί α ὑ πε βάλ λε το, καὶ νὰ στρα φῇ στὴν προ σευ χή. Τὸ ἀ πο τέ λε σμα ἦ ταν, ὁ ἀ δελ φός της νὰ πε θά νῃ καὶ ἐ κεί νη νὰ δι ώ κε ται. Ση μει ω τέ ον ὅ τι, λί γο πρὶν τὸν θά να τό του ἐ ξέ δω σε βι βλί ο μὲ τίτ λο «Ἡ ζω ή σου ἀ κο λου θεῖ τὰ λό για σου», στὸ ὁ ποῖ ο ὑ πε στή ρι ζε, ὅ τι ὁ ἀ δελ φός της θε ρα πεύ θη κε ἀ πὸ τὸν καρ κί νο τοῦ λάρυγ γα χά ρις στὴν προ σευ χή. Α.Γ. ‣