ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ «ὡς παν τὶ προ σῆ κον με τέ χειν τῆς ἀ ρε τῆς» (Πλά των) «πᾶ σι μέ τε στιν γι νώ σκειν ἑ αυ τούς» ( Ἡ ρά κλει τος) λοι οἱ τη λε ο πτι κοὶ σταθ μοὶ (μί α εἶ ναι ἡ Τη λε ό ρα ση) μᾶς βομ βάρ δι σαν μὲ τὰ –δῆ θεν– συγ κλο νι στι κὰ συμ βαί νον τα στὰ σχο λεῖ α. Τὸν –ἴ σως– βια σμὸ μα θή τριας καὶ βιν τε ο σκόπη σής της. Τὴν δί μη νο ἀ περ γί α δα σκά λων/κα θη γη τῶν, τὴν κα τά λη ψη σχο λεί ων, τὴν κα τά στα ση στὰ πα νε πι στή μια, τὸ «ἄσυλο» καὶ τὸ ἄρθρο 16. Αἰ τή μα τα καὶ ἐ πι τεύγ μα τα; α. Οἱ βια σμοὶ ὄ χι ἐν τὸς σχο λεί ου (!)  ἀ χρη σί α «κι νη τῶν». β. Αὐ ξή σεις μι σθῶν  «μιὰ χούφτα εὐ ρώ». γ. Γε νι κό τη τες, χα βα λὲς  τί πο τα. Ἔ τσι δου λεύ ει τὸ Σύ στημα, μὲ ἕ να σ μπά ρο πολ λὰ τρυ γό νια: Τρο μο κρά τη ση τοῦ λα οῦ, σπα σμω δικὲς κι νή σεις τῶν ὑ πη κό ων (ἐγ γρα φὴ σὲ «ἰ δι ω τι κά») πα γί δευ ση κα θη γητῶν στὸ μι σθο λο γι κὸ καὶ ἀ φο πλι σμός τους, τέ λος θά ψι μο τοῦ θέ μα τος. Με τὰ ἀ πὸ χρό νια ἐ πα νά λη ψη τοῦ σε να ρί ου κ.ο.κ. Τὸ ἴ διο συ νέ βη καὶ μὲ τὸν «γαλ λι κὸ Μά η». Καὶ τὸ πρό βλη μα τῆς Παι δεί ας –τὸ ἔλ λειμ μα– δι αι ωνί ζε ται παγ κο σμί ως. Ç ΓΝΩΣΗ. Ἂς ξε κι νή σου με ἀ πὸ τὶς ἔν νοι ες, ἀ φοῦ «ἀρ χὴ σο φί ας» ὀ νο μά των ἐ πίσκε ψις» (= κα θο ρι σμός). Ἡ Γνώ ση < γιγνώ σκω  (γ)νό ος, ἑ νὸς ἀν τι κει μέ νου φυ σικοῦ ἢ νο η τι κοῦ (ἐ πι στή μης, τέ χνης, ἤ θους, φι λο σο φί ας) εἶ ναι κά τι βα θύ τε ρο ἀ πὸ ἁ πλῆ Πλη ρο φό ρη ση. Ἐρ γα λεῖ ο τῆς Γνώ σης εἶ ναι ἡ Μά θη ση, ποὺ ἐ πι τυγ χά νε ται εἴ τε μὲ ἄ με ση/προ σω πι κὴ ἐμ πει ρί α (ἐ πί γνω ση) εἴ τε μὲ δι δα σκα λί α ἀ πὸ Ἄλ λον. (Ὁ Ἄλ λος ὡς γο νέ ας, δά σκα λος, φί λος, βι βλί ο, ΜΜΕ, Η/Υ.) Καὶ τί δί νει ὁ Ἄλ λος, ἡ αὐ θεν τί α στὸ μα θη τὴ μὲ τὴ μά θη ση; Ἢ τὸ ἀ λη θὲς ἢ τὸ ψευδές, τὸ ὄν τως ὂν ἢ τὸ μὴ ὂν (Πρω τα γό ρας). Καὶ θὰ δώ σῃ τὸ ἀ λη θές, ἂν γνω ρί ζῃ τὴν ἀ λή θεια γιὰ τὸ θέ μα αὐ τὸ ἢ τὸ ψευ δὲς ὡς ἰ δε ο λό γη μα συ νει δη τὰ (λ.χ. ὕ παρ ξη κο λάσε ως) ἢ ὡς σφάλ μα (κί νη ση οὐ ρα νί ας σφαί ρας). Καὶ ἀ πορ ρί πτου με τὸν ἀ γνω στι κισμὸ («τί ἐ στιν ἀ λή θεια;», Κ.Δ. Ἰ ω άν. 18.38, χω ρὶς ἀ πάν τη ση) ἢ τὴν αὐ θεν τί α/πί στη σὲ ἱ ε ροὺς λό γους («Ἐ γὼ εἰ μὶ ἡ ὁ δὸς καὶ ἡ ἀ λή θεια... καὶ τὸ φῶς»: Ἰ ω άν. 19.6 + 8.12) ἢ τὶς πολ λὲς ἀ λή θει ες γιὰ ἕ να ὄν.