ΤΟ «ΠΟΝΤΙΚΙ» ὴ μι κρὴ συ σκευ ὴ εἰ σό δου, ποὺ χρη σι μο ποι οῦ με στοὺς ἠ λε κτρονι κοὺς ὑ πο λο γι στές, τὴν ὠ νο μά σα με πον τί κι λό γῳ τοῦ σχή ματος, ποὺ μᾶς θυ μί ζει ἕ να πραγ μα τι κὸ πον τί κι. Κά θε κί νη ση τοῦ πον τι κιοῦ ἀν τι στοι χεῖ μὲ τὴν κί νη ση τοῦ δρο μέ α (λα τι νο γε νὲς cursor/κούρ σα) στὴν ὀ θό νη τοῦ ὑ πο λο γι στῆ μας. «Δι α βά στε τὰ “ΝΕΑ” μὲ τὸ πον τί κι», ἔ λε γε ἡ δι α φή μι ση πρὶν λί γους μῆ νες. Αὐ τὸ τὸ πον τί κι ἔ γι νε ἀ πα ραί τη το ἐρ γα λεῖ ο στὴ ζω ή μας, καὶ ὅ λοι φαί νε ται ὅ τι κα θη με ρι νὰ ἀ κουμ ποῦ με τὸ χέ ρι μας στὸ πον τί κι καὶ μὲ αὐ τὸ ἀ νι χνεύ ου με κά θε ἠ λε κτρο νι κὴ δι εύ θυν ση καὶ ὁ δη γοῦ με τὸν ὑ πο λο γι στή μας, ὅ πως θέ λου με, καὶ χω ρὶς αὐ τὸ πλέ ον δὲν βγαί νου με που θε νά, για τὶ δὲν μπο ροῦ με νὰ τὸ ἀ πο χω ρι στοῦ με. Τί ἔ χει νὰ κά νῃ ὅ μως τὸ πον τί κι μὲ ὅ λες τὶς θά λασ σες καὶ τοὺς πόν τους καὶ ὅ λους τοὺς Πόν τιους κά θε χρώ μα τος καὶ ρά τσας; Στὴν ἀρ χὴ ἦταν ὁ μῦς. Οἱ Λα τῖ νοι τὸν πῆ ραν ἀ πὸ τὰ Ἑλ λη νι κὰ μέ σῳ Ἐ τρούσκων καὶ τὸν κά να νε mus. Ὑ πο κο ρι στι κὰ τὸν εἶ παν mus-culus. Ἀ πὸ ἐ δῶ οἱ Γάλ λοι τὸν ὠ νό μα σαν muscle καὶ οἱ Ἄγ γλοι τὸν ὠρ θο γρα φή σα νε mouse (προφ. μά ους), ἀλ λὰ πή ρα νε καὶ τὸ muscle ἀ φή νον τας τὸ c ἄ φω νο καὶ τὸ προ φέ ρουν μὰσλ = μῦς. Μὲ τὴν ξε χω ρι στὴ ὀρ θο γρα φί α δι α χω ρί στη καν μᾶλ λον μὲ ἐ πι τυ χί α τὸ μὲν mouse = μῦς, νὰ ση μαί νῃ πον τί κι καὶ muscle = ὁ μῦς. Οἱ ἔ ξυ πνοι Ἄγ γλοι μὲ μί κι-μά ους ὀρ θο γρα φί α κά να νε δύο οὐ σι α στι κὰ πο λὺ χρή σι μα, ἐ νῷ ἐ μεῖς μεί να με μὲ τὸ δύ σκο λο μῦς καὶ ἀ πὸ πά νω μᾶς βγῆ κε καὶ τὸ πον τί κι. Εἶ ναι ἐν δι α φέ ρου σα ὅ μως ἡ ἱ στο ρί α τους. Στὰ Ἑλ λη νι κὰ κλί νε ται: ὁ μῦς, τοῦ μυ ός, τὸν μῦν, ὦ μῦ καὶ πλη θυν τι κός: οἱ μύ ες, τῶν μυ ῶν, τοὺς μῦς, ὦ μύ ες. Τὸ μυ ϊ κὸ σύ στη μα τοῦ βρα χί ο να, ὅ ταν κι νῆ ται, φέρ νει στὸ νοῦ τὸ πον τί κι, καὶ ἀ πὸ τὸ σύ νο λο αὐ τῶν τῶν μυ ῶν ὁ μῦς ὠ νο μά στη κε μῦς = πον τί κι. Δη λα δή, ὅ ταν κα νεὶς δεί χνῃ τὰ μπρά τσα του, τό τε ἀ κρι βῶς φαί νον ται οἱ μύ ες νὰ σχη μα τί ζουν ἕ να συ νο λι κὸ σχῆ μα σὰν ἕ να «πον τί κι». Φυ σι κὰ ἐ δῶ τὰ μπράτσα –ἂς τὸ ποῦ με καὶ αὐ τό– εἶ ναι ἑλ λη νι κώ τα τη λέ ξη, για τὶ οἱ Λα τῖ νοι πῆ ραν τὸν ἑλ λη νι κὸ βρα χί ο να καὶ τὸν κά να νε brachium, ἀρ γό τε ρα οἱ Βε νε τσιᾶ νοι τὸ κά να νε brazzo καὶ ἡ λέ ξη –σχε δὸν ἀ γνώ ρι στη– ἐ πα να πα τρί στη κε στὸν ἑλ λη νό γλωσ σο χῶ ρο ὡς μπρά τσο = βρα χί ο νας. Καὶ πῶς κά να με τὸ πον τί κι; Ἀ πὸ τὴ λέ ξη πόν τος. Πόν τος ση μαί νει τὸ θα λάσ σιο πέ ρα σμα. Οἱ Λα τῖ νοι τὸ εἶ παν pons, γε νι κὴ pontis. Πόν τος εἶ ναι ἡ θά λασ σα, ποὺ μπο ρεῖ κα νεὶς νὰ πε ρά σῃ ἀ πὸ μέ σα, νὰ δι α πλεύ σῃ, ὅ πως ὁ Εὔ ξει νος Πόν τος, ἢ ἀ κό μη ἕ να θα λάσ σιο πέ ρα σμα, ὅ πως ὁ Ἑλ λή σπον τος. Οἱ Ἕλ λη νες κά τοι κοι στὰ πα ρά λια τοῦ Εὔ ξει νου Πόν του ὠ νο μά στη καν Πόν τιοι = θα λασ σι νοί. Ἀ πὸ τὸ ἴ διο οὐ σι α στι κὸ (Πόν τος/θά λασ σα) πα ρά γου με καὶ τὸ πε ρι γρα φι κὸ ἐ πί θε το πον τια κός, συ νώ νυ μο