Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΙΝΩΣ ΚΟΥΡΝΙΑΝΟΣ, Ἡ ἄλ λη Βί βλος... «Μί α ἀ νε ξή γη τη ἀν θρώ πι νη ἀ δυ να μί α εἶ ναι τού τη: Ὁ ἄνθρω πος νὰ μὴ μπο ρῇ νὰ ξε φορ τω θῇ τὶς συ νή θει ες ποὺ τοῦ φόρ τω σαν στὰ τρυ φε ρὰ χρό νια τῆς ζω ῆς του συγ γε νεῖς, δά σκα λοι καὶ κοι νω νί α. Ὅ,τι ἠ χο γρα φή σουν ἢ φω το γρα φήσουν τὰ ἀ δύ να τα καὶ τρυ φε ρὰ κύτ τα ρα τοῦ παι δι κοῦ του ἐγ κε φά λου, αὐ τὰ θὰ εἶ ναι ἰ σό βια βά ρη καὶ φορ τί α του, χωρὶς νὰ μπο ρέ σῃ πο τέ του νὰ τὰ ἀ να θε ω ρή σῃ καὶ νὰ τὰ ἀ ποβά λῃ, καί τοι βλέ πει ὅ τι τὸν βλά πτουν, τὸν κα τα στρέ φουν καὶ τὸν προ σβά λουν... Τὸ με γα λύ τε ρο κα κὸ ὅ λων εἶ ναι ἡ πα ρα δο σια κὴ θρη σκο πλη ξί α, γιὰ τὴν ὁ ποί α δὲν ση κώ νει κα θό λου κου βέν τα, ἐ πει δὴ αὐ τὴ ἡ θρη σκεί α τοῦ ἔ χει τσουρου φλί σει ἀ πὸ τὴν βρε φι κή του ἡ λι κί α τὸ μυα λὸ καὶ τοῦ τὸ ἔ κα νε λα πᾶ, δη λα δὴ ἄ χρη στο. Γι’ αὐ τὸ καὶ ὁ θρῆ σκος εἶ ναι πάν τα ἐ πι κίν δυ νος τό σο γιὰ τὸν ἑ αυ τό του ὅ σο καὶ γιὰ τὸν ὑ πό λοι πο κό σμο... » Εἶ ναι τό σο ἀ νυ πο λό γι στο τὸ κα κό, ποὺ τοῦ ἔ χει κά νει ἡ θρη σκεί α του, εἶ ναι τέ τοι α ἡ πνευ μα τι κή του κα τα στρο φή, ποὺ ὅ,τι καὶ νὰ δι α βά σῃ στὰ θρη σκευ τι κά του βι βλί α, δὲν τὰ ἐ λέγ χει, ἐ πει δὴ τοῦ εἶ παν, ὅ τι «αὐ τὰ τὰ γρα φτὰ τὰ ὑ πέ δει ξε ὁ ἴ διος ὁ Θε ὸς σὲ «σοφούς» καὶ «ἅ γιους» ἀν θρώ πους, καὶ ὅ τι εἶ ναι ὁ λό γος τοῦ Θε οῦ, ποὺ ἔ πλα σε Οὐ ρα νό, Γῆ καὶ ὅ λους μας.» ΠΟΙΟΣ «ΘΕΟΣ»; ολ λοὶ ἰ σχυ ρί ζον ται, πὼς μὲ τὸ νὰ πι στεύ ῃς σὲ μί α θρη σκεί α, εἶ ναι ὁ μό νος τρό πος νὰ ἀ νυ ψω θῇς σ’ ἕ να ὑ ψη λὸ πνευ μα τικὸ ἐ πί πε δο. Συμ πε ραί νουν ἐ πί σης, πὼς ἠ θι κὴ ὑ πάρ χει μό νο στὴ θρη σκεί α. Εἶ ναι πο λὺ δύ σκο λο νὰ ἀλ λά ξῃ κα νεὶς τὴ δογ μα τι κὴ βά ση καὶ τὰ προ σω πι κὰ πιστεύ ω. Ἐ ὰν κά ποι ος ἐ πι χει ρή σῃ νὰ μᾶς ἀ νοί ξῃ ἕ να ἄλ λο πα ρά θυ ρο, νὰ μᾶς συ στή σῃ ἕ ναν ἄλ λο τρό πο σκέ ψης, τὸ ἄ το μο αὐ τὸ μᾶς γί νε ται ἐ χθρός, καὶ νο μί ζου με ὅ τι μᾶς παίρ νει τὴν εὐ τυ χί α μέ σα ἀ πὸ τὰ χέ ρια μας. Αὐ τὸ κα τορ θώ νει ἕ να δόγ μα, ὅ λα τὰ δόγ μα τα, καὶ ἐ πι στή θιοι φί λοι μας γί νον ται μό νο αὐ τοὶ ποὺ εἶ ναι «βα πτι σμέ νοι» στὸ ἴ διο δόγ μα. Φαί νε ται, ὅ τι οἱ βα θιὰ θρη σκευ ό με νοι ἄν θρω ποι ἔ χουν δι α πο τι στῆ μὲ τὴν «πί στη», ὅ τι τὰ δι κά τους πι στεύ ω –τὰ δόγ μα τα– μπο ροῦν νὰ τοὺς κά νουν ὀρ θό δο ξους, δηλ. ὅ,τι πι στεύ ουν εἶ ναι τὸ μό νο σω στό. Ἀ λη θεύ ει ὅ μως αὐ τό; Ἂς τὸ δοῦ με ἀ πὸ τὴ ση με ρι νή μας πραγ μα τι κό τη τα. Σή με ρα δι α πι στώ νου με πε ρί‣