ΤΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΛΑΥΚΑ ΒΑΘΗ... ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ρα λοι πὸν ὁ Ἑλ λη νι σμὸς τοῦ 350 μ.Χ., ποὺ οἱ ἱ στο ρι κοί του δο λο φό νοι ἔ χουν χα ρα κτη ρί σει ὡς ἄ τα φο ἱ στο ρι κὸ πτῶ μα, τὸ ὁ ποῖ ο ἁ πλῶς ἐν τα φί α σαν, ἦ ταν σὲ φά ση ἐ πι στη μο νι κῆς προ ό δου τέ τοι ας, ποὺ ἡ Ἐ πι στή μη του εἶ χε τὶς γνώ σεις ποὺ χρει ά ζον ται γιὰ δι α στη μι κὰ τα ξί δια! Ἀ σύλ λη πτη καὶ ἀ πίστευ τη πράγ μα τι ἱ στο ρι κὴ ἀνακάλυψη, πού, ἂν δὲν τὴν ὑ πο στή ρι ζαν μέσα πλη ρο φό ρη σης ὅ πως ἡ παγ κό σμια ἐ πι στη μο νι κὴ ἐ πι θε ώ ρη ση Φυ σι κῶν Ἐ πι στη μῶν «Nature» καὶ τὰ ἐγ κυ ρό τε ρα στὸν Κό σμο ἔν τυ πα ὅ πως οἱ «Τάιμς τῆς Νέ ας Ὑ όρ κης», ἡ «Οὐ ά σιν γκτον Πό στ», ἡ «Λὸς Ἄν τζε λες Τά ιμς» καὶ ἑ κα τον τά δες ἄλ λα, θὰ ἐ θε ω ρεῖ το ἀποκύημα φαντασίας ἢ ἐθνικιστικὴ πα ρά κρου ση. Ὁ ἐκπληκτικὸς τίτ λος τῆς τε λευ ταί ας ἐ φη με ρί δας «Greeks owned the skies» («Οἱ Ἕλ λη νες κα τεῖ χαν τοὺς οὐ ρα νούς»), ποὺ ἔ στε ψε τὸ με γά λο δη μο σί ευ μά της γιὰ τὰ ἀ πί θα να ἐ πι στη μο νι κὰ μυ στι κὰ ποὺ ἀ πεκά λυ ψε ἡ ἔ ρευ να τοῦ Ὑ πο λο γι στῆ τῶν Ἀν τι κυ θή ρων ἀ πὸ μί α κα τά πληκτη ὁ μά δα πα νε πι στη μια κῶν, εἶ ναι ἡ ἀ ναν τίρ ρη τη, ἁ πλῆ καὶ λι τὴ ἐ πα λήθευ ση τῆς ἱ στο ρι κῆς πο ρεί ας, στὴν ὁ ποί α εἶ χε φθά σει ἡ Ἑλ λη νι κὴ Σκέψη, τὴ στιγ μὴ ἀ κρι βῶς ποὺ ὁ ἀ σι α τι κὸς θε ο κρα τι κὸς σκο τα δι σμὸς εἶ χε ἤ δη εἰ σβάλ λει στὴν ἑλ λη νί ζου σα Με σό γει ο καὶ Ἐγ γὺς Ἀ να το λὴ καὶ ἑ τοιμα ζό ταν νὰ κα τα φέ ρῃ τὸ θα νά σι μο πλῆγ μα κα τὰ τοῦ Πο λι τι σμοῦ καὶ νὰ ἐγ κα τα στή σῃ τὸν παγ κό σμιο ζό φο, ποὺ κρά τη σε 1.000 χρό νια – καὶ ἐν μέ ρει οἱ συ νέ πει ές του στὴν πνευ μα τι κὴ νό θευ ση καὶ νο η τι κὴ στρέ βλωση τοῦ ἔλ λο γου ἀν θρώ που ἐ πι βα ρύ νουν ἕ ως σή με ρα τὴν πο ρεί α τῆς ἐ ξέλι ξης καὶ τὴν ἱ στο ρι κὴ πρό ο δο. Τὸ τεῦ χος Φε βρου α ρί ου τοῦ «Δαυ λοῦ», ὅ που πε ρι γρά φον ται αὐ θεν τι κὰ ἀ πὸ εἰ δι κοὺς μη χα νο λό γους τὰ ἐ πι στημο νι κὰ ἅλ μα τα τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἐ πι στή μης ἀ κό μη καὶ στὰ χρό νια τῆς Ρωμα ϊ κῆς κα τά κτη σης, ὅ πως κα τα φαί νον ται στὴν κα τα σκευ ὴ τοῦ Ὑ πο λο γιστῆ, ἀ πο τε λεῖ τὸ πα νό ρα μα τῶν γνώ σε ων ἑ νὸς Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, τοῦ ὁ ποί ου οἱ κα τα κτή σεις σὲ το μεῖς ὅ πως ἡ Ἀ στρο φυ σι κή, ἡ Οὐράνια Μηχανική, ἡ Ἀ στρο νο μί α, τὰ Ἀ νώ τε ρα Μα θη μα τι κὰ ἀλ λὰ κυ ρί ως ἡ ἁ πλῆ στὴ σύλ λη ψη ἀλ λὰ ἐκ πλη κτι κὴ στὴν τε λει ό τη τά της Τε χνο λο γί α πα ρέ μεναν ἐ σκεμ μέ να ἄ γνω στες, ὑ πο τι μη μέ νες, ἀ νά ξι ες λό γου χά ρις στὸ μῖ σος, τὸν φθό νο καὶ τὴν ἀ πέ χθεια πρὸς τὴν πρό ο δο –τὰ κύ ρια σκο τα δι στι κὰ χα ρα κτη ρι στι κὰ τοῦ ἀ σι α τι κοῦ θε ο κρα τι κοῦ δόγ μα τος, ποὺ ἐ πε βλή θη χά-