«...ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους οἱ Κόλχοι, οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ Αἰθίοπες ἀνέκαθεν ἐφαρμόζουν τὸ ἔθιμο τῆς περιτομῆς τῶν αἰδοίων. Καὶ οἱ Φοίνικες δὲ καὶ οἱ Σύριοι τῆς Παλαιστίνης ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι, ὅτι ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους ἐπῆραν τὴν συνήθεια αὐτή, οἱ Σύριοι δέ, ποὺ κατοικοῦν πλησίον τοῦ Θερμόδοντος καὶ τοῦ Παρθένιου ποταμοῦ, καὶ οἱ Μάκρωνες, ποὺ κατοικοῦν πλησίον των, λέγουν, ὅτι ἐσχάτως ἐπῆραν τὴν συνήθειαν αὐτὴν ἀπὸ τοὺς Κόλχους. Διότι μόνον αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐφαρμόζουν τὴν περι- τομήν· καὶ δύναταί τις νὰ πιστοποιήσῃ, ὅτι τὴν ἐφαρμόζουν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον μὲ τοὺς Αἰγυπτίους. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ σ’ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας, δὲν ἠμπορῶ νὰ εἰπῶ, ποιός ἀπὸ τοὺς δύο ἔμαθε τοῦτο ἀπὸ τὸν ἄλλον· γιατὶ φαίνεται τὸ ἔθιμον τοῦτο δι’ αὐτοὺς πολὺ παλαιόν.» (Ἡροδότου, Ἱστορίαι, Β΄ («Εὐτέρπη»), 104, μτφρ. Πάπυρος.) Φιλικὰ Σωτήρης Φλέκκας Γαλάτσι Ὀρθόδοξος ταλιμπανισμὸς στὴν «ἐκπαίδευση»… ἀστυφυλάκων Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Φοιτῶ στὴ σχολὴ Δοκίμων Ἀστυφυλάκων Ξάνθης καὶ γιὰ λόγους αὐτοπροστασίας θὰ ἤθελα νὰ μὴν ἀνακοινώσω τὸ ὄνομά μου, ἐπειδὴ φοβᾶμαι τὴν θεοκρατία τοῦ τόπου αὐτοῦ. Θέλω νὰ ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Κάθε πρωὶ καὶ βράδυ καὶ πρὶν ἀπὸ κάθε γεῦμα γίνονται χριστιανικὲς προσευχές, συνολικὰ 5 φορὲς τὴν ἡμέρα. Στοὺς τοίχους τῶν χώρων ἐργασίας καὶ λειτουργίας καθὼς καὶ στοὺς θαλάμους καὶ τοὺς διαδρόμους δεσπόζουν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄλλων ἁγίων. Διανέμονται προπαγανδιστικὰ χριστιανικὰ φυλλάδια καὶ ἡμερολόγια μὲ ἀνθελληνικὸ περιεχόμενο καὶ βίους ἁγίων. Ἐπίσης δεχόμαστε ἐπισκέψεις ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ὑπηρεσία ἀστυνομίας τοῦ πατ. Νεκτάριου Κιούλου, ὁ ὁποῖος τονίζει συνεχῶς, πόσο ἀνώτερη εἶναι ἡ διδαχὴ τοῦ Ἰησοῦ ἔναντι τῶν Βούδδα, Κομφούκιου καὶ ἄλλων σοφῶν. Ἀναρωτιέμαι, τί ἔχουν νὰ ποῦν οἱ 3 Ἀλβανοὶ τῆς σχολῆς μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀλλόθρησκοι. Πέρυσι ἕνας Ἑλληνο-φινλανδὸς παραπέμφθηκε στὸν ὑποδιοικητὴ καὶ τοῦ ἀσκήθηκε σφοδρὴ κριτική, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ κάνῃ προσευχή. Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος παντοῦ, θυμίζει Ἀσία ἡ Ἑλλάδα καὶ ὄχι εὐρωπαϊκὸ κράτος. Θυμίζει ἱεροδιδασκαλεῖο κι ὄχι σχολεῖο ἐλεύθερων καὶ ὑπεύθυνων στελεχῶν τοῦ Κράτους. Ἤδη ἐγὼ ἔχω ἀκούσει διάφορες γνῶμες συναδέλφων, ὅτι πῆρα λάθος ἐξωτερικὴ νότια πλευρὰ τοῦ ναοῦ. Παράξενος πράγματι τρόπος ἐκδήλωσης σεβασμοῦ στοὺς τάφους τῶν προγόνων.  Στὸν (ἴδιο) Δῆμο Ἀμαρυνθίων, κοντὰ στὸ χωριὸ Ἄνω Βάθεια, βρίσκεται τὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας τῆς ΙΙορταΐτισσας. Εὐδιάκριτο καὶ ἐδῶ τὸ λευκὸ μάρμαρο. Ἂν κάποιος διερωτᾶται γιὰ τὴν χρονολόγηση τῆς «πρώτης χρήσης» αὐτοῦ τοῦ ὑλικοῦ, ἡ ἀπάντηση ὑπάρχει ἐντοιχισμένη στὸν δυτικὸ ἐξωτερικὸ τοῖχο. Στὴν σπασμένη περίπου στὴν μέση ἐνεπίγραφη πλάκα διαβάζουμε : «Ο ΔΗΜΟΣ ΕΡΕΤ... ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΝΔΗΜ...ΑΡΕΤΗΣΕΝΕΚΕΝ... ΤΗΣΕΙΣΑΥΤΟΝ... ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ...»  Στὸν Δῆμο Ληλαντίων, κοντὰ στὸ χωριὸ Φύλλα (11 χλμ.), βρίσκεται ἡ μονὴ Ἁγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ. Ὁ ναὸς τῆς μονῆς εἶναι κτισμένος στὰ ἐρείπια ἀρχαίου ναοῦ. Ὁ τροῦλλος στηρίζεται σὲ τέσσερις ἀρχαίους κίονες. Στὸ προαύλιο τῆς μονῆς ὑπάρχουν διάσπαρτα γλυπτὰ μάρμαρα προερχόμενα ἀπὸ ἀρχαῖο κτίσμα. Μὲ ἐκτίμηση Εὐστάθιος Μακρυγιάννης Χαλκίδα 20900  ΔΑΥΛΟΣ 302, Μάιος 2007