«...ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους οἱ Κόλχοι, οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ Αἰθίοπες ἀνέκαθεν ἐφαρ- μόζουν τὸ ἔθιμο τῆς περιτομῆς τῶν αἰδοίων. Καὶ οἱ Φοίνικες δὲ καὶ οἱ Σύριοι τῆς Παλαι- στίνης ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι, ὅτι ἀπὸ τοὺς Αἰ- γυπτίους ἐπῆραν τὴν συνήθεια αὐτή, οἱ Σύ- ριοι δέ, ποὺ κατοικοῦν πλησίον τοῦ Θερμό- δοντος καὶ τοῦ Παρθένιου ποταμοῦ, καὶ οἱ Μάκρωνες, ποὺ κατοικοῦν πλησίον των, λέ- γουν, ὅτι ἐσχάτως ἐπῆραν τὴν συνήθειαν αὐ- τὴν ἀπὸ τοὺς Κόλχους. Διότι μόνον αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐφαρμόζουν τὴν περι- τομήν· καὶ δύναταί τις νὰ πιστοποιήσῃ, ὅτι τὴν ἐφαρμόζουν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον μὲ τοὺς Αἰγυπτίους. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ σ’ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας, δὲν ἠμπορῶ νὰ εἰπῶ, ποιός ἀπὸ τοὺς δύο ἔμαθε τοῦτο ἀπὸ τὸν ἄλλον· γιατὶ φαίνεται τὸ ἔθιμον τοῦτο δι’ αὐτοὺς πολὺ παλαιόν.» (Ἡροδότου, Ἱστορίαι, Β΄ («Εὐτέρπη»), 104, μτφρ. Πάπυρος.) Φιλικὰ Σωτήρης Φλέκκας Γαλάτσι Ὀρθόδοξος ταλιμπανισμὸς στὴν «ἐκπαίδευση»… ἀστυφυλάκων Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Φοιτῶ στὴ σχολὴ Δοκίμων Ἀστυφυλάκων Ξάνθης καὶ γιὰ λόγους αὐτοπροστασίας θὰ ἤθελα νὰ μὴν ἀνακοινώσω τὸ ὄνομά μου, ἐπει- δὴ φοβᾶμαι τὴν θεοκρατία τοῦ τόπου αὐτοῦ. Θέλω νὰ ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Κάθε πρωὶ καὶ βράδυ καὶ πρὶν ἀπὸ κάθε γεῦμα γίνονται χρι- στιανικὲς προσευχές, συνολικὰ 5 φορὲς τὴν ἡμέρα. Στοὺς τοίχους τῶν χώρων ἐργασίας καὶ λειτουργίας καθὼς καὶ στοὺς θαλάμους καὶ τοὺς διαδρόμους δεσπόζουν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄλλων ἁγίων. Διανέμονται προ- παγανδιστικὰ χριστιανικὰ φυλλάδια καὶ ἡμε- ρολόγια μὲ ἀνθελληνικὸ περιεχόμενο καὶ βί- ους ἁγίων. Ἐπίσης δεχόμαστε ἐπισκέψεις ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ὑπηρεσία ἀστυνομίας τοῦ πατ. Νεκτάριου Κιούλου, ὁ ὁποῖος τονίζει συ- νεχῶς, πόσο ἀνώτερη εἶναι ἡ διδαχὴ τοῦ Ἰη- σοῦ ἔναντι τῶν Βούδδα, Κομφούκιου καὶ ἄλ- λων σοφῶν. Ἀναρωτιέμαι, τί ἔχουν νὰ ποῦν οἱ 3 Ἀλβανοὶ τῆς σχολῆς μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀλλόθρησκοι. Πέρυσι ἕνας Ἑλληνο-φινλαν- δὸς παραπέμφθηκε στὸν ὑποδιοικητὴ καὶ τοῦ ἀσκήθηκε σφοδρὴ κριτική, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ κάνῃ προσευχή. Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος παντοῦ, θυμίζει Ἀσία ἡ Ἑλλάδα καὶ ὄχι εὐ- ρωπαϊκὸ κράτος. Θυμίζει ἱεροδιδασκαλεῖο κι ὄχι σχολεῖο ἐλεύθερων καὶ ὑπεύθυνων στε- λεχῶν τοῦ Κράτους. Ἤδη ἐγὼ ἔχω ἀκούσει δι- άφορες γνῶμες συναδέλφων, ὅτι πῆρα λάθος ἐξωτερικὴ νότια πλευρὰ τοῦ ναοῦ. Παράξενος πράγματι τρόπος ἐκδήλωσης σεβα- σμοῦ στοὺς τάφους τῶν προγόνων.  Στὸν (ἴδιο) Δῆμο Ἀμαρυνθίων, κοντὰ στὸ χωριὸ Ἄνω Βάθεια, βρίσκεται τὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας τῆς ΙΙορταΐτισσας. Εὐδιάκριτο καὶ ἐδῶ τὸ λευκὸ μάρ- μαρο. Ἂν κάποιος διερωτᾶται γιὰ τὴν χρονολόγηση τῆς «πρώτης χρήσης» αὐτοῦ τοῦ ὑλικοῦ, ἡ ἀπάντηση ὑπάρχει ἐντοιχισμένη στὸν δυτικὸ ἐξωτερικὸ τοῖχο. Στὴν σπασμένη περίπου στὴν μέση ἐνεπίγραφη πλάκα διαβάζουμε : «Ο ΔΗΜΟΣ ΕΡΕΤ... ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΝΔΗΜ...ΑΡΕΤΗΣΕΝΕΚΕΝ... ΤΗΣΕΙΣΑΥΤΟΝ... ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ...»  Στὸν Δῆμο Ληλαντίων, κοντὰ στὸ χωριὸ Φύλλα (11 χλμ.), βρίσκεται ἡ μονὴ Ἁγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ. Ὁ ναὸς τῆς μονῆς εἶναι κτισμένος στὰ ἐρείπια ἀρχαίου ναοῦ. Ὁ τροῦλλος στηρίζεται σὲ τέσσερις ἀρχαίους κίονες. Στὸ προαύλιο τῆς μο- νῆς ὑπάρχουν διάσπαρτα γλυπτὰ μάρμαρα προερχόμενα ἀπὸ ἀρχαῖο κτίσμα. Μὲ ἐκτίμηση Εὐστάθιος Μακρυγιάννης Χαλκίδα 20900  ΔΑΥΛΟΣ 302, Μάιος 2007