Ἐξουσία καὶ μᾶζα Δὲν ὑπάρχει πιὸ πιστὸς καὶ δυναμικὸς σύμμαχος τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐἔουσίας ἀπὸ τὴν ἀνδραποδώδη μᾶζα. ̓Αλλὰ τί λέω, Δὲν ὑπάρχει ἐξουσία χωρὶς μᾶζα, ὅπως δὲν ὑπάρχει μᾶζα χωρὶς ἐξουσία. ̓Ακόμη πιὸ ἁπλᾶ: ἐἔουσία καὶ μᾶζα εἶναι δύο ὄψεις ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος. Ἐξουσία καὶ μᾶζα ἀλληλεπικαλύπτονται, ταυτίζονται, ἑνίζονται. Μολονότι ἡ ἀλήθεια αὐτὴ εἶναι ὁλοφάνερη καὶ ἀπὸ θεωρητικὴ καὶ ἀπὸ πολιτικὴ καὶ ἀπὸ ἱστορικὴ ἄποψη -τὴν εἶχαν δὲ ἐπισημάνει ἀπὸ πολὺ παλιὰ καὶ κατὰ τρόπο τελεσίδικο οἱ κορυφαῖοι Ἕλληνες πολιτικοὶ στοχαστές, μὲ πρώτους τὸν Ἡράκλειτο, τὸ Δημόκριτο, τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν ̓Αριστοτέλη ---, ἡ προϊοῦσα παρακμὴ τῆς ἀνθρώπινης σκέψεως καὶ ἡ ἀτόνηση τῆς συνειδητότητας, ἡ καθολικὴ ἱστορικὴ ἐκτροπὴ καὶ ἡ εἴσοδος τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ στὸ σημερινὸ Νέο Μεσαίωνα τοῦ Μαζισμοῦ, τῆς λογοκρατίας καὶ τοῦ δογματισμοῦ ἔχουν πιὰ ἐξοβελίσει κάθε ἐξαληθευτικὸ καὶ ἐλευθερωτικὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ζωή, τὴν ὁμαδικὴ καὶ τὴν ἀτομική. Σήμερα, στὴν κατ ̓ ἐξοχὴν ἱστορικὴ περίοδο τῆς παγκυριαρχίας τοῦ δόλου, τῆς ἔντεχνης βίας καὶ τῆς ἀπάτης, αὐτονόητες πολιτικὲς καὶ ἀτομικὲς ἀλήθειες καὶ ἀξίες ὄχι μόνο δὲν εἶναι κατανοητές, ἀλλὰ καὶ θεωροῦνται ἀντιδραστικὲς --- λὲς καὶ ἀντίδραση εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ πρόοδος τὸ δογματικὸ ψεῦδος -- οἱ δὲ φορεῖς τῶν τέτοιων ἰδεῶν --- ὅσα φωτισμένα πνεύματα καὶ ἐκλεκτὲς φύσεις ἐξακολουθοῦν νὰ γρηγοροῦν ἐπιβιώνοντας σὰν μονάδες, πάντως, καὶ «περιθωριακοί τύποι», σύμφωνα μὲ τὸ χαρακτηρισμὸ τῆς ἰσχύουσας παρακμιακῆς τάξεως πραγμάτων --- βάλλονται πανταχόθεν ἀπὸ τὸν συρφετὸ ποὺ ἐνον κ Αη τος, σαρκώνει τὴν ἐκτροπὴ καὶ εἶναι ἀνὰ ΓΙῸΣ δ5 πᾶσαν στιγμὴν ὑποψήφισοι για νὰ Ῥρι-