Ï ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ÔÓÅÂÁÚÑÉÊÁ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ἶ ναι ἀ πό λυ τα ξε κα θα ρι σμέ νο τὸ ποῦ καὶ πό τε ἄρ χι σε ἡ Ἐ πα νά σταση . Στὶς 21 τοῦ Μάρ τη ὁ τσαγ κά ρης Πα να γι ώ της Κα ρατ ζᾶς ξε ση κώ νει τοὺς Πα τρι νούς, παίρ νουν τὴν πό λη καὶ ἀ ναγ κά ζουν τοὺς Τούρ κους νὰ κλει στοῦν στὸ κά στρο. Στὶς 23 Μαρ τί ου 1821 ἡ Κα λα μά τα ἦ ταν λεύ τε ρη ἀ πὸ τὰ ἔ νο πλα τμή μα τα τῶν Μα νια τῶν μὲ τοὺς Πε τρόμ πε η Μαυ ρο μι χά λη, Ἀ να γνω στα ρᾶ, Κο λο κο τρώ νη, Πα πα φλέσ σα κ.λπ. Ἡ Ἐ πα νά στα ση λοι πὸν δὲν ἄρ χι σε, ὅ πως τὸ θέ λει ἡ ἐ πί ση μη πα ρά δοση, στὶς 25 Μάρ τη στὴν Ἁ γί α Λαύ ρα μὲ τε λε τὲς καὶ δο ξο λο γί ες, αὐ τὴ τὴν ἀ λή θεια πα ρα δέ χε ται πρῶ τος καὶ κα λύ τε ρος ὁ Σπ. Τρι κού πης. «Ψευ δὴς εἶ ναι ἡ ἐν Ἑλ λά δι ἐ πι κρα τοῦ σα ἰ δέ α, ὅ τι ἐν τῇ μο νῇ τῆς Ἁ γί ας Λαύ ρας ἀ νυ ψώ θη κα τὰ πρῶ τον ἡ ση μαί α τῆς Ἑλ ληνι κῆς Ἐ πα να στά σε ως.» (Σπύ ρος Τρι κού πης, op. Cit. τό μος α΄, σελ. 368.) Ὁ Πα λαι ῶν Πα τρῶν Γερ μα νὸς δὲν κή ρυ ξε τὴν Ἐ πα νάστα ση, σύρ θη κε στὴν Ἐ πα νά στα ση, για τὶ δὲν μπο ροῦ σε νὰ κά νῃ ἀλ λι ῶς, φο βού με νος μὴ χά σῃ τὴν ἀρ χι ε ρα τεί α του. Ἀν τί θε τα ἔ κα νε ὅ, τι μπο ροῦ σε, νὰ μὴν κη ρυ χτῇ. Στὴ συ νέ λευ ση τῆς Βο στί τσας ὁ δι ά λο γος μὲ τὸν φλο γε ρὸ Παπα φλέσ σα εἶ ναι χα ρα κτη ρι στι κός, ὅ πως καὶ τὰ λό για τοῦ δε σπό τη· ἀ πο κα λεῖ τὸν Πα πα φλέσ σα, «ἅρ πα γα», «ἀ πα τε ῶ να», «ἐ ξω λέ στα το», «μια ρό». Λέ νε, πὼς ὁ Πα πα φλέσ σας ἐ ξα γρι ω μέ νος τοῦ ἀ πάν τη σε, πὼς εἶ ναι μα σκα ρᾶς, γυιὸς ξυ λο κό που καὶ πὼς ἔ γι νε ἀρ χι ε ρέ ας, ἀ φοῦ δω ρο δό κη σε τοὺς τρα νοὺς τοῦ Πατρι αρ χεί ου (βλ. Φραντ ζῆ, «Ἐ πί το μος Ἱ στο ρί α Ἀ να γεν.», Κορ δᾶ τος, τό μος Χ΄, σελ. 178). Στὰ ἀ πο μνη μο νεύ μα τα τοῦ Πα λαι ῶν Πα τρῶν Γερ μα νοῦ (ἔκ δο σις δ΄, σελ. 81, Φω τιά δης, σελ. 19, τό μος 2) λέ ει ὁ δε σπό της, «Ὁ δὲ Δι καῖ ος, ἄν θρω πος ἀ πα τε ὼν καὶ ἐ ξω λέ στα τος πε ρὶ μη δε νὸς ἄλ λου φρον τί ζων εἰ μὴ τί νι τρό πῳ