Ï ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ÔÓÅÂÁÚÑÉÊÁ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ἶναι ἀπόλυτα ξεκαθαρισμένο τὸ ποῦ καὶ πότε ἄρχισε ἡ Ἐπανάστα- ση . Στὶς 21 τοῦ Μάρτη ὁ τσαγκάρης Παναγιώτης Καρατζᾶς ξεσηκώνει τοὺς Πατρινούς, παίρνουν τὴν πόλη καὶ ἀναγκάζουν τοὺς Τούρκους νὰ κλειστοῦν στὸ κάστρο. Στὶς 23 Μαρτίου 1821 ἡ Καλαμάτα ἦταν λεύτερη ἀπὸ τὰ ἔνοπλα τμήματα τῶν Μανιατῶν μὲ τοὺς Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Ἀναγνωσταρᾶ, Κολοκοτρώνη, Παπαφλέσσα κ.λπ. Ἡ Ἐπανάσταση λοιπὸν δὲν ἄρχισε, ὅπως τὸ θέλει ἡ ἐπίσημη παράδο- ση, στὶς 25 Μάρτη στὴν Ἁγία Λαύρα μὲ τελετὲς καὶ δοξολογίες, αὐτὴ τὴν ἀλήθεια παραδέχεται πρῶτος καὶ καλύτερος ὁ Σπ. Τρικούπης. «Ψευδὴς εἶναι ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐπικρατοῦσα ἰδέα, ὅτι ἐν τῇ μονῇ τῆς Ἁγίας Λαύρας ἀνυψώθη κατὰ πρῶτον ἡ σημαία τῆς Ἑλλη- νικῆς Ἐπαναστάσεως.» (Σπύρος Τρικούπης, op. Cit. τόμος α΄, σελ. 368.) Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς δὲν κήρυξε τὴν Ἐπανά- σταση, σύρθηκε στὴν Ἐπανάσταση, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ κάνῃ ἀλλιῶς, φοβούμενος μὴ χάσῃ τὴν ἀρχιερατεία του. Ἀντίθετα ἔκανε ὅ,τι μποροῦσε, νὰ μὴν κηρυχτῇ. Στὴ συνέλευση τῆς Βοστίτσας ὁ διάλογος μὲ τὸν φλογερὸ Πα- παφλέσσα εἶναι χαρακτηριστικός, ὅπως καὶ τὰ λόγια τοῦ δεσπότη· ἀποκαλεῖ τὸν Παπαφλέσσα, «ἅρπαγα», «ἀπατεῶνα», «ἐξωλέστατο», «μιαρό». Λένε, πὼς ὁ Παπαφλέσσας ἐξαγριωμένος τοῦ ἀπάντησε, πὼς εἶναι μασκαρᾶς, γυιὸς ξυλοκόπου καὶ πὼς ἔγινε ἀρχιερέας, ἀφοῦ δωροδόκησε τοὺς τρανοὺς τοῦ Πα- τριαρχείου (βλ. Φραντζῆ, «Ἐπίτομος Ἱστορία Ἀναγεν.», Κορδᾶτος, τόμος Χ΄, σελ. 178). Στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ (ἔκδοσις δ΄, σελ. 81, Φωτιάδης, σελ. 19, τόμος 2) λέει ὁ δεσπότης, «Ὁ δὲ Δικαῖος, ἄνθρωπος ἀπατεὼν καὶ ἐξωλέστατος περὶ μηδενὸς ἄλλου φροντίζων εἰ μὴ τίνι τρόπῳ