ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΝΤΟΣ Στοιχεῖα πρακτικῆς τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν ἄλλων πολιτικῶν συστημάτων” α) Ἣ περὶ κράτους θεωρία χνοῦν, φαίνεται, ὅλοι ὅτι τὸ κράτος συνθέτεται ἀπὸ ἀνθρώπους. «Ῥτὴ Μοναρχία τὴν ἁρμοδιότητα τῶν ἁρΣτὴ Δημοκρατία τὸ κράτος δὲν ἔχει μοδιοτήτων, τὴν κυριαρχία, τὴν ἔχει ὁ καμμιὰ ὑπερβατικότητα καὶ δὲν εἶναι ἔνμονάρχης: εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἐξουσίας, καὶ νοια ἀφηρημένη. Τὸ σῶμα τῶν πολιτῶν εἷκάθε λειτουργία της ἀσκεῖται ἀπὸ αὐτὸν ναι τὸ κράτος" καὶ τὸ σῶμα αὐτὸ ἔχει τὴ τὸν ἴδιο ἤ τοὺς διορισμένους ἐκπρόσωπούς εσυντακτική, τὴ νομοθετικὴ καὶ κάθε ἄλλη του. Ἣ θεϊκὴ καταγωγὴ ἤ ἀποστολὴ τοῦ’ ἁρμοδιότητα κάθε στιγμή, χωρὶς καμμιὰ ἰμονάρχη (στὶς μὴ μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες ̓διαίτερη παρακωλυτικὴ ἤ παρελκυστικὴ ὁ μονάρχης κατάγεται ἀπὸ κάποιο Θεό, διαδικασία νὰ μπορεῖ νὰ τοῦ τὴν περιορίσει στὶς ̓μονοθεϊστικὲς εἶναι. ἰσαπόστολος ἤ. ἤ νὰ τὴν ἀναστείλει. Κάθε πολίτης εἶναι δυπάντως ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, μιὰ καὶ στὶς νάμει ἐκπρόσωπος τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, θρησκεῖες αὐτὲς ὁ Θεὸς εἶναι ἤ ἄτεκνος ἤ γιατὶ συμμετέχει ἰσόβια καὶ αὐτοπρόσωπα ἔχει μόνο τὸ μονογενῆ του) ἐκφράζει μὲ κάστὴ νομοθετικὴ λειτουργία, ἔχει τὶς ἴδιες θε σαφήνεια τὴ θεωρία γιὰ τὸ κράτος τοῦ πιθανότητες μὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο συμπομοναρχικοῦ πολιτεύματος. Ἣ ρήση ποὺ ἀλίτη του, ἀνώνυμο ἤ ἐπώνυμο, νὰ κληρωθεῖ ποδίδεται στὸ Λουδοβίκο ΧΙΝ: «ἐ ́ όίαί ο) δικαστὴς καὶ ξέρει ὅτι μιὰ καὶ μόνο φορὰ 65! πποῖ», τὸ «Ὄθων ἐλέῳ Θεοῦ βασιλεὺς στὴ ζωή του θὰ γίνει ἀποφασιστικὸ μέλος τῆς Ἑλλάδος» χαρακτηρίζουν ἐπιγραμματῆς διοικητικο-εκτελεστικῆς λειτουργίας. τικὰ τὴ μοναρχικὴ κρατικὴ ἀντίληψη. Τὸ ὅτι θὰ γίνει μιὰ καὶ μόνη φορὰ μέλος Στὴν Ὀλιγαρχία τὴν ἐξουσία τὴ νέμοντῆς διοικητικο-εκτελεστικῆς λειτουργίας ται λίγοι καὶ παρὰ τὴν ὕπαρξη πολλῶν ὁλιἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ θὰ τοῦ δώσει τὴν ἐμπειρία γαρχικῶν περὶ κράτους θεωριῶν ἡ οὐσία εἷτῆς ἐξουσίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θὰ τὸν κάναι μία: Πιστεύουν ὅλες ὅτι τὸ κράτος εἶναι νει νὰ χὠνέψει πῶς δὲν διαφέρει σὲ τίποτα μία ἀφηρημένη, ὑπερβατικὴ δύναμη πού, ἐἀπὸ τοὺς ἄλλους συμπολίτες του καὶ πὼς πειδὴ εἶναι πάνω ἀπὸ τοὺς πολίτες, ἔχει συκάθε συμπολίτης του ἔχει τὸ ἴδιο δικαίωμα χνὰ τὸ δικαίωμα νὰ ρυθμίζει καὶ τὴν ἰδιωτιμὲ αὐτὸν νὰ μεθύσει γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ κρασὶ κή τους ζωὴ (γάμος παιδεία). τῆς ἐξουσίας. Ἔτσι δὲν καβαλάει τὸ καλάΣτὶς ὀλιγαρχικὲς κρατικὲς θεωρίες πρέμι! πει νὰ κατατάξουμε ἐπίσης καὶ τὴ μαρξικὴ - λενινικὴ κρατικὴ θεωρία, τὴν ἀναρχικὴ ̓Ανακεφαλαιώνοντας θὰ ἤθελα νὰ ἐπικαὶ τὴ νεομαρξιστικὴ τοῦ Πουλαντζᾶ. Καὶ σημάνω ὅτι: α) ἡ ἐξουσία εἶναι ἐκτὸς ἀπὸ οἱ τρεῖς αὐτὲς θεωρίες, μολονότι πιστεύουν τὰ ἄλλα καὶ ἕνα καταναλωτικὸ ἀγαθὸ κι ὅτι τὸ κράτος πρέπει νὰ καταργηθεῖ καὶ θὰ αὐτή, ὅπως εἶναι τὸ ψωμί, τὸ κρασί, τὸ τακαταργηθεῖ κάποτε, γιατὶ μόνο ἔτσι θὰ λυξίδι, τὸ θέατρο (γιατὶ εἶναι μέσα στὴ φύση θεῖ τὸ ἀνθρώπινο πρόβλημα, εἶναι σαφῶς ἐτοῦ ἀνθρώπου: «ζῶον πολιτικόν») καὶ β) τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ ἡ μοναρχικὴ περὶ κράτους θεπηρεασμένες ἀπὸ τὸν ὀλιγαρχικὸ τρόπο σκέψης, κι ἄν ἀκόμα εἶναι ἐπηρεασμένες ὠρία τὸ παραχωρεῖ στὸ μονάρχη μόνο νὰ τὸ νέμεται, οἱ ὀλιγαρχικὲς περὶ κράτους ἀρνητικά --- κι ἄς θέλουν τὴν κατάργηση θεωρίες τὸ παραχωροῦν σὲ λίγους νὰ τὸ νέτοῦ κράτους. Ὅλες πιστεύουν ὅτι τὸ κράτος εἶναι μιὰ ὑπερβατικὴ ἀόρατη δύναμη μονται ἤ τὸ στεροῦν --- σὰν τιμωρία τους, (κι ὅταν ἀκόμα τοῦ δίνουν τὸ χαρακτηριθὰ ̓λεγε κανείς --ἀπὸ ὅλους (μαρξισμός, σμὸ «ταξικό»), μεταφυσικὴ δύναμη, ποὺ ἀναρχισμός): ἡ δημοκρατικὴ περὶ κράτους πρέπει οἱ ἐργαζόμενοι νὰ νικήσουν. Ξεθεωρία εἶναι φυσικὰ ἣ μόνη ἀνθρώπινη: παψ”.-» Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τοῦ φιλόλογου καὶ νομικοῦ κ. ̓Αλ. Κόντου, πρώην καθηγητὴ τοῦ Γαλλικοῦ Πανεπιστημίου τοῦ ̓Αλγερίου, ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν δύο ἄλλων ποὺ δημοσιεύθηκαν στὸ 4αυλὸ (τεύχη 39 καὶ 40). Τὸ τελευταῖο τῆς σειρᾶς θὰ δημοσιευθῆ στὸ ἑπόμενο τεῦχος.