Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ MICHEL ONFRAY, «Πραγ μα τεί α ὑ πὲρ τῆς Ἀθεΐ ας: H ἐ πι χει ρη μα το λο γί α κα τὰ τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ, τοῦ Ἰ ου δαϊσμοῦ καὶ τοῦ Ἰσ λα μι σμοῦ.» Δὲν εἶ ναι εὔ κο λο πρᾶγ μα νὰ εἶ ναι κα νεὶς ἄ θε ος. Τὸ ἀ βά σι μο τῆς θρη σκεί ας μὲ τὸν ἀ ό ρα το Θε ό, τὰ σκο τει νὰ ἱ ε ρὰ κεί με να καὶ τὰ ἀν τι φα τι κὰ δόγ μα τα εἶ ναι προφα νές. Πα ρ’ ὅ λα αὐ τὰ οἱ ἄν θρω ποι σπεύ δουν νὰ πι στέ ψουν, καὶ ἡ κοι νω νί α ἀν τιμε τω πί ζει τοὺς πιστοὺς μὲ ὑ περ βάλ λον τα σε βα σμό. Αὐ τὸ ἐ ξω θεῖ τοὺς ἐκ πε ποι θήσε ως ἄ θε ους στὰ ὅ ριά τους. Αὐ τὸ φαί νε ται ὅ τι συ νέ βη καὶ στὸν Michel Onfray. Ἔ χει τό σο ἀ γα να κτή σει μὲ τὴν ἀ λο γί α, τὴν ὑ πο κρι σί α καὶ τὴν ἐμ πά θεια, ποὺ βλέ πει στὴν θρη σκεί α, ὥ στε μοιά ζει νὰ θέ λῃ νὰ τὴν κα τα στρέ ψῃ μιὰ καὶ κα λὴ μὲ αὐ τὸ τὸ ἐ κρη κτι κὸ βι βλί ο. Ἂν ἡ πε ρι φρό νη ση, ὁ καυ στι κὸς σαρ κα σμὸς καὶ ἡ χλεύ η μπο ροῦ σαν νὰ ἀ να τρέψουν αὐ τὴν τὴν κα τά στα ση, αὐ τὸ σί γου ρα θὰ εἶ χε ἐ πι τευ χθῆ μὲ τὴν Πραγ μα τεί α πε ρὶ Ἀ θεΐ ας. Ὁ M. Onfray εἶ ναι γνω στὸς Γάλ λος δι α νο ού με νος καὶ ἔ χει συγ γρά ψει πά νω ἀ πὸ 30 βι βλί α. Με τὰ ἀ πὸ 20 χρό νια δι δα σκα λί ας Φι λο σο φί ας προ χώ ρη σε στὴν σύ σταση ἀ νοι κτοῦ πα νε πι στη μί ου στὴν Κα ὲν τῆς Νορ μαν δί ας καὶ ἔ γι νε γνω στὸς προ ω- Ï ÈÅÚÓÌÏÓ, Ï ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ç ΕΛΛΑΔΑ ἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες εἶ ναι οἱ ρί ζες τοῦ δέν τρου ποὺ λέ γε ται Πο λι τισμός· καὶ γι’ αὐ τὸ ἐ μεῖς, οἱ Νεοέλ λη νες, ἔ χου με καὶ ὑ πο χρέ ω ση καὶ εὐ θύ νη νὰ γνω ρί σου με ὅ σο πε ρισ σό τε ρο μπο ροῦ με τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμό, νὰ τὸν μά θου με καὶ νὰ τὸν ποῦ με καὶ στοὺς ἄλ λους, γιὰ νὰ τὸν μά θουν καὶ αὐ τοί. Ἑ πο μέ νως ἔ χου με ἕ να με γά λο πρό βλη μα: νὰ δι α τη ρή σου με τὴν πα ρά δο σή μας, ἡ ὁ ποί α ἔ χει πί σω της αὐ τὸν τὸν ὑ πέρ λαμ προ πο λι τι σμό, ἀλ λὰ καὶ νὰ ἀ φο μοι ώ σου με τὶς ἀ ξί ες του, δη μι ουρ γῶν τας τὸν δι κό μας ση με ρι νό, χω ρὶς νὰ μεί νου με στα τι κοὶ καὶ ἀ νε ξέ λι κτοι. Δυ στυ χῶς με τὰ λύ πης μου βλέ πω κά ποι ους Νεοέλ λη νες νὰ προ σκολ λῶν ται στὸ θρη σκευ τι κὸ κί νη μα τοῦ Δω δε κα θε ϊ σμοῦ ἢ Πο λυ θε ϊ σμοῦ καὶ νὰ νο μί ζουν, ἐ πει δὴ τὸ Δω δε κά θε ο πα ρα πέμ πει στὴν ἀρ χαί α Ἑλ λά δα καὶ στὸν πο λι τι σμό της, ὅ τι ἀ κο λου θῶν τας το γί νον ται καὶ αὐ τοὶ κά τι, ἀ πο κτοῦν ταυ τό τη τα, γί νον ται Ἕλ λη νες! Ὁ πωσ δή πο τε στὴν ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ θρη σκεί α ἐ πι κρα τοῦ σε κά ποι ο κλί μα ἐ λευθε ρί ας, σὲ ἀν τί θε ση μὲ τὶς ἀ σι α τι κὲς θε ο κρα τί ες, καὶ ἀ κρι βῶς γι’ αὐ τὸ ἄ φη νε πε ριθώ ρια, γιὰ νὰ ἀ να πτυ χθῇ ἡ Φι λο σο φί α καὶ ὁ Πο λι τι σμός. Αὐ τὰ τὰ «πε ρι θώ ρια» ὅ μως δὲν ταυ τί ζουν τὸν Δω δε κα θε ϊ σμὸ μὲ τὴν Φι λο σο φί α καὶ τὸν Πο λι τι σμό. ‣ 20992  ΔΑΥΛΟΣ 302, Μάιος 2007