Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ MICHEL ONFRAY, «Πραγματεία ὑπὲρ τῆς Ἀθεΐας: H ἐπιχειρηματολογία κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ τοῦ Ἰσλαμισμοῦ.» Δὲν εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νὰ εἶναι κανεὶς ἄθεος. Τὸ ἀβάσιμο τῆς θρησκείας μὲ τὸν ἀόρατο Θεό, τὰ σκοτεινὰ ἱερὰ κείμενα καὶ τὰ ἀντιφατικὰ δόγματα εἶναι προ- φανές. Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι σπεύδουν νὰ πιστέψουν, καὶ ἡ κοινωνία ἀντι- μετωπίζει τοὺς πιστοὺς μὲ ὑπερβάλλοντα σεβασμό. Αὐτὸ ἐξωθεῖ τοὺς ἐκ πεποιθή- σεως ἄθεους στὰ ὅριά τους. Αὐτὸ φαίνεται ὅτι συνέβη καὶ στὸν Michel Onfray. Ἔχει τόσο ἀγανακτήσει μὲ τὴν ἀλογία, τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἐμπάθεια, ποὺ βλέπει στὴν θρησκεία, ὥστε μοιάζει νὰ θέλῃ νὰ τὴν καταστρέψῃ μιὰ καὶ καλὴ μὲ αὐτὸ τὸ ἐκρηκτικὸ βιβλίο. Ἂν ἡ περιφρόνηση, ὁ καυστικὸς σαρκασμὸς καὶ ἡ χλεύη μποροῦσαν νὰ ἀνατρέ- ψουν αὐτὴν τὴν κατάσταση, αὐτὸ σίγουρα θὰ εἶχε ἐπιτευχθῆ μὲ τὴν Πραγματεία περὶ Ἀθεΐας. Ὁ M. Onfray εἶναι γνωστὸς Γάλλος διανοούμενος καὶ ἔχει συγγράψει πάνω ἀπὸ 30 βιβλία. Μετὰ ἀπὸ 20 χρόνια διδασκαλίας Φιλοσοφίας προχώρησε στὴν σύστα- ση ἀνοικτοῦ πανεπιστημίου στὴν Καὲν τῆς Νορμανδίας καὶ ἔγινε γνωστὸς προω- Ï ÈÅÚÓÌÏÓ, Ï ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ç ΕΛΛΑΔΑ ἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶναι οἱ ρίζες τοῦ δέντρου ποὺ λέγεται Πολιτι- σμός· καὶ γι’ αὐτὸ ἐμεῖς, οἱ Νεοέλληνες, ἔχουμε καὶ ὑποχρέωση καὶ εὐθύνη νὰ γνωρίσουμε ὅσο περισσότερο μποροῦμε τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, νὰ τὸν μάθουμε καὶ νὰ τὸν ποῦμε καὶ στοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ τὸν μάθουν καὶ αὐτοί. Ἑπομένως ἔχουμε ἕνα μεγάλο πρόβλημα: νὰ διατηρήσουμε τὴν παράδοσή μας, ἡ ὁποία ἔχει πίσω της αὐτὸν τὸν ὑπέρλαμπρο πολιτισμό, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀφομοιώσουμε τὶς ἀξίες του, δημιουργῶντας τὸν δικό μας σημερινό, χωρὶς νὰ μείνουμε στατικοὶ καὶ ἀνεξέλικτοι. Δυστυχῶς μετὰ λύπης μου βλέπω κάποιους Νεοέλληνες νὰ προσκολλῶνται στὸ θρησκευτικὸ κίνημα τοῦ Δωδεκαθεϊσμοῦ ἢ Πολυθεϊσμοῦ καὶ νὰ νομίζουν, ἐπειδὴ τὸ Δωδεκάθεο παραπέμπει στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ στὸν πολιτισμό της, ὅτι ἀκολουθῶντας το γίνονται καὶ αὐτοὶ κάτι, ἀποκτοῦν ταυτότητα, γίνονται Ἕλληνες! Ὁπωσδήποτε στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία ἐπικρατοῦσε κάποιο κλίμα ἐλευ- θερίας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀσιατικὲς θεοκρατίες, καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἄφηνε περι- θώρια, γιὰ νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ Φιλοσοφία καὶ ὁ Πολιτισμός. Αὐτὰ τὰ «περιθώρια» ὅμως δὲν ταυτίζουν τὸν Δωδεκαθεϊσμὸ μὲ τὴν Φιλοσοφία καὶ τὸν Πολιτισμό. ‣ 20992  ΔΑΥΛΟΣ 302, Μάιος 2007