ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Ç ΜΑΖΑ α τρὶς (ἐν νο εῖ ται: γῆ): ἡ πα τρῴ α γῆ, ἡ γῆ τοῦ πα τέ ρα ἢ τῶν πα τέρων, ἡ χώ ρα ὅπου κα τοι κεῖ κά ποι ος, τὰ ἐδάφη της. Εἶναι «πατρὸς καὶ μη τρὸς καὶ τῶν ἄλ λων προ γό νων ἁ πάν των τι μιώ τε ρον καί...», ἔ λε γε ὁ Σω κρά της. Αὐ τὴ τὸν ἔ θρε ψε, σ’ αὐ τὴν ζοῦ σε, μ’ αὐ τὴν συ νυ πῆρ χε. Τὴν πό λ-ιν, τοὺς κα τοί κους ὡς ἄθροισμα πολ-λῶν, ὄ χι ὡς πρό σω πα ἕνα ἕκαστο χωριστά, τὴν ὑ πη ρέ τη σε, ἐκστρα τεύ ον τας μέ χρι τὴν Ἀμφίπολη τοῦ Στρυ μό να, ὅ που βέ βαι α δὲν ὑ πε ρα σπί στη κε τὴν πα τρί δα γῆ, ἀλ λὰ τὸν ἰμ πε ρια λι σμὸ τῆς πό λε ως καὶ τῆς Pax Athenaïca (ἀ νά λο γης πρὸς τὴν ση με ρι νὴ Pax Americana: βλ. «Pax “Americana” 1990...», «Δ», τ. 104-105, Σε πτ. 1990· καὶ «Ἡ Pax Athenaïca, ἡ Pax Americana, ὁ “Δαυλός” καὶ ὁ Ἑλληνιστής-σύμβουλος τοῦ κ. Μπούς», «Δ», τ. 263, Νο έμ βριος 2003) καὶ δι α κιν δυ νεύ ον τας τὴ ζω ή του*. Κα τὰ τὸν Πλά τω να ὁ λόγος ποὺ δὲν ἀ να μί χθη κε στὴν πο λι τι κὴ ἦταν, γιατὶ θεωροῦσε ἄ σκο πο νὰ λά βῃ μέ ρος σὲ μί α δρα στη ρι ό τη τα τό σο συγ κε χυ μέ νη καὶ βρώ μι κη. Τὴν ὑ πη ρέ τη σε καὶ γιὰ ἕ να μῆ να, ὅ ταν ὕ στε ρα ἀ πὸ κλή ρω ση τὸν ἔ κα ναν «πρύ τα νιν» τὴν ἡ μέ ρα τῆς ἀ ναγ γε λί ας τῆς νι κη φό ρου ναυ μα χί ας τῶν Ἀρ γι νου σῶν –ἀλ λὰ πό σο ὀ δυ νη ρὴ ἦταν γι’ αὐτὸν ἡ ἐμ πει ρί α ἐκείνη! «Μό λις ἐγνώσθη διὰ τῆς ἐκ θέ σε ως τῶν ναυά ρχων, ὅ τι λό γῳ τῆς τρι κυ μί ας ἡ δι ά σω σις τῶν ναυα γῶν καὶ ἡ πε ρι συλ λο γὴ τῶν πτω μά των δὲν ἐ πε τεύ χθη, ὁ λα ός, φα να τι σθεὶς ὑ πὸ τῶν κα πη λευ ο μέ νων πᾶν ἱ ε ρόν, ἐ ψή φι σε διὰ βο ῆς τὴν κα θαί ρε σιν τῶν στρα τη γῶν-ναυά ρχων. Τὸ ψή φι σμα τοῦ το ἔ μα θον ἐ κεῖ νοι εἰς Σά μον· καὶ οἱ μὲν Πρω τό μα χος καὶ Ἀν τι γέ νης δι αι σθαν θέν τες τί τοὺς ἐ πε ρί μενε δὲν ἐ πα νῆλ θον εἰς Ἀ θή νας, προ τι μή σαν τες τὴν αὐ το ε ξο ρί αν. Οἱ λοι ποὶ ὅ μως ἔ χον τες ἥ συ χον τὴν συ νεί δη σίν των κα τέ πλευ σαν εἰς Πει ραι ᾶ καὶ πα ρου σι άσθη σαν πρὸ τοῦ δή μου. Πρῶ τος ὁ δη μα γω γὸς Ἀρ χί δη μος κα τη γό ρη σε τὸν (ναύαρ χο) Ἐρασι νί δην ἐ πὶ κα τα χρή σει δη μο σί ων χρη μά των καὶ ἐ πὶ πα ρα λεί ψει καθή κον τος διὰ τὴν μὴ δι ά σω σιν τῶν ναυα γῶν καὶ τὴν μὴ πε ρι συλ λο γὴν τῶν νεκρῶν, ἐ πέ τυ χε δὲ ὥ στε οἱ δι κα σταὶ νὰ δι α τά ξουν τὴν φυ λά κι σίν του. Ἄλ λος δη- * Ὁ Σω κρά της πάν τως δὲν προκιν δύ νευ σε ὑ πὲρ τῆς πό λε ως στὴν ἐκ στρα τεί α αὐ τὴ ἀλ λὰ ὑ πὲρ τῆς ζω ῆς προ σώ που (τοῦ φί λου του καὶ «ὁ μό σκη νού» του Ἀλ κι βιάδη). Καὶ ἡ πρά ξη του αὐ τὴ ἴ σως λέ ει πολ λὰ γιὰ τὸν τρό πο μὲ τὸν ὁ ποῖ ο σκε πτόταν.