ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Ç ΜΑΖΑ ατρὶς (ἐννοεῖται: γῆ): ἡ πατρῴα γῆ, ἡ γῆ τοῦ πατέρα ἢ τῶν πατέ- ρων, ἡ χώρα ὅπου κατοικεῖ κάποιος, τὰ ἐδάφη της. Εἶναι «πα- τρὸς καὶ μητρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον καί...», ἔλεγε ὁ Σωκράτης. Αὐτὴ τὸν ἔθρεψε, σ’ αὐτὴν ζοῦσε, μ’ αὐτὴν συνυπῆρχε. Τὴν πόλ-ιν, τοὺς κατοίκους ὡς ἄθροισμα πολ-λῶν, ὄχι ὡς πρόσωπα ἕνα ἕκαστο χωριστά, τὴν ὑπηρέτησε, ἐκστρατεύοντας μέχρι τὴν Ἀμφίπολη τοῦ Στρυμόνα, ὅπου βέβαια δὲν ὑπερασπίστηκε τὴν πατρίδα γῆ, ἀλλὰ τὸν ἰμπερι- αλισμὸ τῆς πόλεως καὶ τῆς Pax Athenaïca (ἀνάλογης πρὸς τὴν σημερινὴ Pax Americana: βλ. «Pax “Americana” 1990...», «Δ», τ. 104-105, Σεπτ. 1990· καὶ «Ἡ Pax Athenaïca, ἡ Pax Americana, ὁ “Δαυλός” καὶ ὁ Ἑλληνιστής-σύμβουλος τοῦ κ. Μπούς», «Δ», τ. 263, Νοέμβριος 2003) καὶ διακινδυνεύοντας τὴ ζωή του*. Κατὰ τὸν Πλάτωνα ὁ λόγος ποὺ δὲν ἀναμίχθηκε στὴν πολιτικὴ ἦταν, γιατὶ θεωροῦσε ἄσκοπο νὰ λάβῃ μέρος σὲ μία δραστηριότητα τόσο συγκεχυμένη καὶ βρώμικη. Τὴν ὑπηρέτησε καὶ γιὰ ἕνα μῆνα, ὅταν ὕστερα ἀπὸ κλήρωση τὸν ἔκαναν «πρύτανιν» τὴν ἡμέρα τῆς ἀναγγελίας τῆς νικηφόρου ναυμαχίας τῶν Ἀργινουσῶν –ἀλλὰ πόσο ὀδυνηρὴ ἦταν γι’ αὐτὸν ἡ ἐμπειρία ἐκείνη! «Μόλις ἐγνώσθη διὰ τῆς ἐκθέσεως τῶν ναυάρχων, ὅτι λόγῳ τῆς τρικυμίας ἡ διάσωσις τῶν ναυαγῶν καὶ ἡ περισυλλογὴ τῶν πτωμάτων δὲν ἐπετεύχθη, ὁ λαός, φανατισθεὶς ὑπὸ τῶν καπηλευομένων πᾶν ἱερόν, ἐψήφισε διὰ βοῆς τὴν καθαίρεσιν τῶν στρατηγῶν-ναυάρχων. Τὸ ψήφισμα τοῦτο ἔμαθον ἐκεῖνοι εἰς Σάμον· καὶ οἱ μὲν Πρωτόμαχος καὶ Ἀντιγένης διαισθανθέντες τί τοὺς ἐπερίμε- νε δὲν ἐπανῆλθον εἰς Ἀθήνας, προτιμήσαντες τὴν αὐτοεξορίαν. Οἱ λοιποὶ ὅμως ἔχοντες ἥσυχον τὴν συνείδησίν των κατέπλευσαν εἰς Πειραιᾶ καὶ παρουσιά- σθησαν πρὸ τοῦ δήμου. Πρῶτος ὁ δημαγωγὸς Ἀρχίδημος κατηγόρησε τὸν (ναύ- αρχο) Ἐρασινίδην ἐπὶ καταχρήσει δημοσίων χρημάτων καὶ ἐπὶ παραλείψει κα- θήκοντος διὰ τὴν μὴ διάσωσιν τῶν ναυαγῶν καὶ τὴν μὴ περισυλλογὴν τῶν νε- κρῶν, ἐπέτυχε δὲ ὥστε οἱ δικασταὶ νὰ διατάξουν τὴν φυλάκισίν του. Ἄλλος δη- * Ὁ Σωκράτης πάντως δὲν προκινδύνευσε ὑπὲρ τῆς πόλεως στὴν ἐκστρατεία αὐτὴ ἀλλὰ ὑπὲρ τῆς ζωῆς προσώπου (τοῦ φίλου του καὶ «ὁμόσκηνού» του Ἀλκιβιά- δη). Καὶ ἡ πράξη του αὐτὴ ἴσως λέει πολλὰ γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο σκεπτό- ταν.