χῶς μόνο αὐτὲς ἀπέμειναν) φαίνεται νὰ φωτίζουν χλωμὰ τὶς ὁμιχλώδεις καὶ σκοτεινὲς νύχτες τοῦ Μπίρμινγχαμ. Φρονῶ ὅτι ὁ κ. καθηγητὴς ὀφείλει νὰ ἔλθῃ σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ σοβαροὺς μελετητές, ὅπως π.χ. ὁ ἄγνωστος προφανῶς σ’ αὐτὸν Ρενὰν («Προσευχὴ στὴν Ἀκρόπολη») ἢ οἱ Ρωμαῖοι ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς, στὴν ὁποία ἀναφέρεται, σχετικὰ μὲ τὶς ἰδέες καὶ γνῶμες τῶν σύγχρονων Λατίνων ρητόρων συγκλητικῶν ἢ αὐτῶν ποὺ ἔγραψαν τὴν Ἱστορία τῆς ἐποχῆς. Θὰ τοῦ ἔλεγα, ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ, διάσημη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, «διδασκαλικὴ μωρία» ἔχει καὶ αὐτὴ τὰ ὅριά της. Πέραν αὐτῶν δὲν εἶναι οὔτε ἀνεκτὴ οὔτε συγγνωστὴ οὔτε κἂν πρὸς σαρκασμὸ καὶ τέρψη. Ὑποκρύπτει ἐπιβουλὲς καὶ δολιότητες. Ὅσον ἀφορᾷ στὶς λοιπὲς ἀναφορὲς σὲ αἰγυπτιακά, περσικὰ ἢ ἄλλα «ἀσιατικὰ μοντέλλα» πάσης φύσεως, νομίζω, ὅτι ὁ ἀρθρογράφος ἀδικεῖ καὶ ἐνοχοποιεῖ ἀθῴους καὶ ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους, τοὺς Ἀσιᾶτες, ἀποδίδοντάς τους σκέψεις ἢ προθέσεις, ποὺ οὐδέποτε εἶχαν ἢ διενοήθησαν καὶ πάντοτε, φτύνοντας στὸν κόρφο τους, ὅταν ἀρρώσταιναν ἀπ’ αὐτὸ τὸ κακό, μετὰ βδελυγμίας τὸ ἐξώρκιζαν καὶ τὸ ἀπεκήρυσσαν. Μὲ τιμὴ Δημ. Δεληπέτρος Ἀθήνα Πρωτόγονη μέτρηση, κομπολόι καὶ κομπιοῦτερ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Πάντα μὲ ἐντυπωσίαζε, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ γαλήνευε κατὰ κάποιο τρόπο ἡ στάση βαθειᾶς περισυλλογῆς τοῦ παπποῦ μου, ὅταν τὸν ἔβλεπα νὰ παίζῃ τὸ κομβολόγι του! Μὲ ἐφησύχαζε ἡ αὐτοσυγκέντρωσή του (ἀπαραίτητη ὅταν κάποιος μετρᾷ), καὶ μὲ γαλήνευε ὁ ρυθμικὸς ἦχος, ποὺ ἄφηναν οἱ χάνδρες πέφτοντας ἡ μιὰ πάνω στὴν ἄλλη. Σήμερα μετὰ ἀπὸ μισὸν καὶ πλέον αἰῶνα ἀναρωτιέμαι, ἂν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ συσχέτιση μεταξὺ κομβολογίου καὶ κομπιοῦτερ. Στὴν ἐγκυκλοπαίδεια «Πρωΐα» πληροφορούμεθα, ὅτι «Ἐν Ἑλλάδι ἐχρησιμοποιεῖτο τὸ κομβολόγιον ὑπὸ τῶν κληρικῶν συνήθως, ἀλλ’ ἄνευ τινὸς σημασίας...» Ἐπίσης ὅτι τὸ κομβολόγιον «ἐχρησιμοποιεῖτο παλαιότατα ὑπὸ τῶν Ἰνδῶν ἀσκητῶν, ἵνα διὰ τῶν κόκκων 2ον. Ἐὰν τώρα ὑποθέσουμε, ὅτι τὸ παιδὶ αὐτὸ μὲ τὴν μητέρα του καὶ μὲ τόσους μάρτυρες τὸν πήγαιναν στὰ δικαστήρια, γιὰ νὰ ἀποδείξῃ τῶν λόγων του τὸ ἀληθές, ὅτι ἡ Προμηθέα εἶναι «βρωμοθήλυκο», ποιά θὰ ἦταν ἡ ἄμυνά του; Εἶναι ὅμως ἐδῶ αὐτὸς ὁ τύπος ἀνθρώπου τυχερός, διότι ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἡ κοπέλλα θὰ ἀφήσῃ τὸ κόσμιο βάθρο τῆς ἀξίας της, νὰ κατέβῃ στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἄμοιρου ὑβριστῆ της, γιὰ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸ ἀνατολίτικο «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ». Αὐτὴ εἶναι Ἑλληνίδα. 3ον. Ἐὰν ζοῦσε σήμερα ὁ συντοπίτης του, ὁ ποιητής, ποτὲ δὲν θἄγραφε «τὴν Ρωμιοσύνη μὴν τὴν κλαῖς», ἐπειδὴ σήμερα, ὅπως συμβαίνει τὰ τελευταῖα 2.153 χρόνια, αὐτὴ ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι μόνο γιὰ οἶκτο καὶ κλάματα. 4ον. Ἐὰν τώρα ὁ ἄτυχος αὐτὸς συνάνθρωπός μας καὶ συμπατριώτης μας ἦταν λίγο τυχερὸς στὰ παιδικά του χρόνια, ὅπως ἡ Προμηθέα σὲ πνευματικὸ ταλέντο καὶ σὲ προστασία ἀπὸ τοὺς δικούς του, δὲν θὰ ἔπασχε ἀπὸ τὴν διπλῆ ἄγνοια, ποὺ τὸν τυραννᾷ ἰσοβίως. Θὰ ἦταν ἀφ’ ἑνὸς μὲν γνώστης τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἱδρύματα, στὰ μουσεῖα, στὶς βιβλιοθῆκες, στὶς ἐγκυκλοπαίδειες, στὰ λεξικὰ καὶ στὰ ἐπιστημονικὰ ἐργαστήρια ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου θὰ εἶχε ὁ ἴδιος ἐρευνήσει καὶ μελετήσει τόσο τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν τῆς πίστης του σὲ σχέση πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ ὅσο καὶ τὰ περιεχόμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τότε ὄχι μόνον δὲν θὰ ἔβριζε τὸ ὑπέροχο κορίτσι, ἀλλὰ ‣ 21004  ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007