χῶς μόνο αὐτὲς ἀπέμειναν) φαίνεται νὰ φωτί- ζουν χλωμὰ τὶς ὁμιχλώδεις καὶ σκοτεινὲς νύ- χτες τοῦ Μπίρμινγχαμ. Φρονῶ ὅτι ὁ κ. καθηγητὴς ὀφείλει νὰ ἔλθῃ σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ σοβαροὺς μελετητές, ὅπως π.χ. ὁ ἄγνωστος προφανῶς σ’ αὐτὸν Ρενὰν («Προσευχὴ στὴν Ἀκρόπολη») ἢ οἱ Ρωμαῖοι ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς, στὴν ὁποία ἀναφέρε- ται, σχετικὰ μὲ τὶς ἰδέες καὶ γνῶμες τῶν σύγ- χρονων Λατίνων ρητόρων συγκλητικῶν ἢ αὐ- τῶν ποὺ ἔγραψαν τὴν Ἱστορία τῆς ἐποχῆς. Θὰ τοῦ ἔλεγα, ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ, διάσημη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, «διδασκαλικὴ μωρία» ἔχει καὶ αὐτὴ τὰ ὅριά της. Πέραν αὐτῶν δὲν εἶναι οὔτε ἀνεκτὴ οὔτε συγγνωστὴ οὔτε κἂν πρὸς σαρκασμὸ καὶ τέρψη. Ὑποκρύπτει ἐπιβουλὲς καὶ δολιότητες. Ὅσον ἀφορᾷ στὶς λοιπὲς ἀναφορὲς σὲ αἰ- γυπτιακά, περσικὰ ἢ ἄλλα «ἀσιατικὰ μοντέλ- λα» πάσης φύσεως, νομίζω, ὅτι ὁ ἀρθρογρά- φος ἀδικεῖ καὶ ἐνοχοποιεῖ ἀθῴους καὶ ἀνυπο- ψίαστους ἀνθρώπους, τοὺς Ἀσιᾶτες, ἀποδί- δοντάς τους σκέψεις ἢ προθέσεις, ποὺ οὐδέ- ποτε εἶχαν ἢ διενοήθησαν καὶ πάντοτε, φτύ- νοντας στὸν κόρφο τους, ὅταν ἀρρώσταιναν ἀπ’ αὐτὸ τὸ κακό, μετὰ βδελυγμίας τὸ ἐξώρ- κιζαν καὶ τὸ ἀπεκήρυσσαν. Μὲ τιμὴ Δημ. Δεληπέτρος Ἀθήνα Πρωτόγονη μέτρηση, κομπολόι καὶ κομπιοῦτερ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Πάντα μὲ ἐντυπωσίαζε, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ γαλήνευε κατὰ κάποιο τρόπο ἡ στάση βαθειᾶς περισυλλογῆς τοῦ παπποῦ μου, ὅταν τὸν ἔβλεπα νὰ παίζῃ τὸ κομβολόγι του! Μὲ ἐφησύχαζε ἡ αὐτοσυγκέντρωσή του (ἀπαραί- τητη ὅταν κάποιος μετρᾷ), καὶ μὲ γαλήνευε ὁ ρυθμικὸς ἦχος, ποὺ ἄφηναν οἱ χάνδρες πέ- φτοντας ἡ μιὰ πάνω στὴν ἄλλη. Σήμερα μετὰ ἀπὸ μισὸν καὶ πλέον αἰῶνα ἀναρωτιέμαι, ἂν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ συσχέτιση μεταξὺ κομβολογίου καὶ κομπιοῦτερ. Στὴν ἐγκυκλοπαίδεια «Πρωΐα» πληροφο- ρούμεθα, ὅτι «Ἐν Ἑλλάδι ἐχρησιμοποιεῖτο τὸ κομβολόγιον ὑπὸ τῶν κληρικῶν συνήθως, ἀλλ’ ἄνευ τινὸς σημασίας...» Ἐπίσης ὅτι τὸ κομβολόγιον «ἐχρησιμοποιεῖτο παλαιότατα ὑπὸ τῶν Ἰνδῶν ἀσκητῶν, ἵνα διὰ τῶν κόκκων 2ον. Ἐὰν τώρα ὑποθέσουμε, ὅτι τὸ παιδὶ αὐτὸ μὲ τὴν μητέρα του καὶ μὲ τόσους μάρτυρες τὸν πήγαιναν στὰ δικαστήρια, γιὰ νὰ ἀποδείξῃ τῶν λόγων του τὸ ἀληθές, ὅτι ἡ Προμηθέα εἶναι «βρωμοθήλυκο», ποιά θὰ ἦταν ἡ ἄμυνά του; Εἶναι ὅμως ἐδῶ αὐτὸς ὁ τύπος ἀνθρώπου τυχερός, διότι ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἡ κοπέλλα θὰ ἀφήσῃ τὸ κόσμιο βάθρο τῆς ἀξίας της, νὰ κατέβῃ στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἄμοιρου ὑβριστῆ της, γιὰ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸ ἀνατολίτικο «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ». Αὐτὴ εἶναι Ἑλληνίδα. 3ον. Ἐὰν ζοῦσε σήμερα ὁ συντοπίτης του, ὁ ποιητής, ποτὲ δὲν θἄγραφε «τὴν Ρωμι- οσύνη μὴν τὴν κλαῖς», ἐπειδὴ σήμερα, ὅπως συμβαίνει τὰ τελευταῖα 2.153 χρόνια, αὐτὴ ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι μόνο γιὰ οἶκτο καὶ κλάματα. 4ον. Ἐὰν τώρα ὁ ἄτυχος αὐτὸς συνάνθρωπός μας καὶ συμπατριώτης μας ἦταν λί- γο τυχερὸς στὰ παιδικά του χρόνια, ὅπως ἡ Προμηθέα σὲ πνευματικὸ ταλέντο καὶ σὲ προστασία ἀπὸ τοὺς δικούς του, δὲν θὰ ἔπασχε ἀπὸ τὴν διπλῆ ἄγνοια, ποὺ τὸν τυραννᾷ ἰσοβίως. Θὰ ἦταν ἀφ’ ἑνὸς μὲν γνώστης τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ὅλα τὰ πνευματικὰ ἱδρύματα, στὰ μουσεῖα, στὶς βιβλιοθῆκες, στὶς ἐγκυ- κλοπαίδειες, στὰ λεξικὰ καὶ στὰ ἐπιστημονικὰ ἐργαστήρια ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου θὰ εἶχε ὁ ἴδιος ἐρευνήσει καὶ μελετήσει τόσο τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν τῆς πίστης του σὲ σχέση πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ ὅσο καὶ τὰ περιεχόμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τότε ὄχι μόνον δὲν θὰ ἔβριζε τὸ ὑπέροχο κορίτσι, ἀλλὰ ‣ 21004  ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007