Ἡ ἀ νεί πω τη αἰ τί α ἐ πί θε σης κα τὰ τοῦ σχο λι κοῦ βι βλί ου Ἀ ξι ό τι με κ. Λάμ πρου, Τὸ ἀ πό σπα σμα, ποὺ σᾶς ἀ πο στέλ λω σὲ φω το τυπί α, εὑ ρί σκε ται εἰς τὴν σε λί δα 7 τοῦ ἐ πί μα χου βιβλί ου Ἱ στο ρί ας τῆς ΣΤ΄ Δη μο τι κοῦ καὶ ἀ να φέ ρε ται στὴν ἑ νό τη τα «Ἡ Εὐ ρώ πη ἀ να κα λύ πτει τὸν κό σμο». Ἀ να ρω τι έ μαι λοι πόν, μή πως οἱ πραγ μα τι κοὶ λό γοι, γιὰ τοὺς ὁ ποί ους ἀ παι τεῖ ται (εἰ δι κὰ ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλησί α, ἡ ὁ ποί α πρώ τη ἀ π’ ὅ λους διὰ τοῦ προ κα θη μένου της «ἄ νοι ξε» τὸ θέ μα γιὰ προ φα νεῖς λό γους) ἡ ἀ να θε ώ ρη ση τοῦ βι βλί ου, εἶ ναι αὐ τοί, καὶ ὄ χι ἐ κεῖ νοι ποὺ προ βάλ λον ται καὶ ἀ φο ροῦν σὲ κά ποι ες πα ρα λείψεις ἢ δι α τυ πώ σεις, ποὺ πι θα νῶς νὰ χρῄ ζουν κά ποιας ἀ να θε ώ ρη σης. Μὲ ἐ κτί μη ση Γ. Γρα τσί ας Νέ α Σμύρ νη Ἀπὸ τὴν Προμηθέα Ἀ γα πη τὲ φί λε καὶ δι δά σκα λε κύ ρι ε Λάμ πρου, Εἶ μαι ἡ Προ μη θέ α. Δὲν σᾶς ἔ γρα ψα συν το μώ τε ρα, δι ό τι ἡ μη τέ ρα μου καὶ ἐ γὼ εἴ χα με ἕ να τρο χαῖ ο ἀ τύχη μα στὶς 2 Ἀ πρι λί ου. Ἡ μη τέ ρα μου εἶ χε νο ση λευ θῆ στὴν ἐν τα τι κὴ γιὰ δυ ὸ ἑ βδο μά δες, ὅ που καὶ πα ρέ μεινα στὸ πλευ ρό της. Ἀ φοῦ βγῆ κε ἀ πὸ τὸ νο σο κο μεῖ ο, χρει α ζό τα νε συ νε χῆ φρον τί δα, τὴν ὁ ποί α τῆς προ σέφε ρα καὶ ἀ κό μα τῆς προ σφέ ρω. Τὸ αὐ το κί νη τό μας κα τα στρά φη κε καὶ ἡ πρό σβα σή μου στὸ πα νε πι στήμιο εἶ ναι πιὰ ἀ δύ να τη. Μὲ τὸν χρό νο καὶ αὐ τὰ τὰ νέ α ἐμ πό δια θὰ προ σπε ρα στοῦν. Σᾶς γρά φω γιὰ νὰ σᾶς ἐ νη με ρώ σω, πὼς ἔ λα βα ἀ πὸ τὸ γρα φεῖ ο σας ἕ να πανέ μορ φο δῶ ρο: ἕ να με γά λο κου τὶ μὲ ἐ πι λεγ μέ να βιβλί α σας καὶ μὲ τοὺς τό μους τοῦ «Δαυ λοῦ», ποὺ μοῦ ἔλει παν. Δὲν βρί σκω λό για νὰ σᾶς εὐ χα ρι στή σω. Ἡ εὐ γνω μο σύ νη μου καὶ ἡ χα ρά μου εἶ ναι ἀ πέ ραν τη. Σᾶς εὐ χα ρι στῶ ὁ λό θερ μα. Θέ λω νὰ ξέ ρε τε, πὼς ἡ ὁ μι λί α τοῦ Σι κά γο, εἶ ναι ἕ να πο λὺ ση μαν τι κὸ γεγο νὸς στὴν ζω ή μου, καὶ σᾶς εὐ χα ριστῶ ποὺ μοῦ συμ πα ρα στα θή κα τε μὲ κα τα νό η ση καὶ σο φί α. Ἤ τα νε ὁ πρῶ τος μου ἀ γῶ νας γιὰ τὴν ὑ πε ρά σπι ση τῆς Ἀ λή θειας, γιὰ τὴν ὑ πε ρά σπι ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ, μὰ καὶ γιὰ τὴν ὑ πε ρά σπι ση τῶν δι καιω μά των τῆς ἁ παν τα χοῦ ἀν θρω πό τητας. Σε βα στή κα τε τὴν θέ λη σή μου καὶ μὲ βο η θή σα τε νὰ στα θῶ ἀν τά ξια τοῦ Ἔ θνους μου. Σᾶς εὐ χα ρι στῶ μὲ ὅ λη τὴν δύ να μη τῆς ψυ χῆς μου. Ἀ γα πη μέ νε δι δά σκα λε κύ ρι ε Λάμ πρου, Σᾶς εὐ χα ρι στῶ ἰ δι αί τε ρα, δι ό τι ἦ ταν τρο με ρή, καὶ ἀ φάν τα στα ση μαν τι κή, ἡ εὐ ερ γε τι κὴ ἐ πιρ ρο ὴ τοῦ ἔργου σας καὶ τοῦ χα ρα κτῆ ρα σας στὴν ζω ή μου. Πάντα θὰ σᾶς ἐ κτι μῶ ὡς μα θή τρια, ὡς Ἑλ λη νί δα, ὡς ἄνθρω πος, καὶ ἀ κό μα ὡς κό ρη. Εἴ θε ἡ ζω ή σας νὰ πλημ μυ ρί σῃ μὲ τὴν ἴ δια εὐ τυ χί α ποὺ ἡ δι κή σας πα ρου σί α πλημ μύ ρι σε τὴν ζω ή μου. Ὅ που καὶ νὰ βρί σκω μαι, ὅ, τι καὶ νὰ κά νω, θὰ εἴ σαστε στὴν καρ διά μου φίλ τα τος. Ἔρ ρω σθε Προ μη θέ α 21006  ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007