ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΖΑ λοι οἱ ἐ πα να στά τες πο τὲ δὲν ἔ φτα σαν στὸν πυ ρῆ να τοῦ Συ στή ματος, τὸ ὁ ποῖ ο φέ ρουν καὶ ἐν τός των. Δύο χιλιάδες χρό νια τώ ρα ὁ Ἰ ου δα ϊ σμὸς τοῦ Για χβὲ δὲν ἐ βλή θη πο τέ. Τὸ δί δυ μο θε ός-χρῆ μα, ἀ κρο γω νια ῖος λί θος. Οἱ ἐ πα να στά τες ἁ πλῶς δι εκ δι κοῦν μί α ἀ πὸ τὶς θέ σεις τοῦ Συ στή μα τος, ἀλ λα γὴ φρου ρᾶς δη λα δὴ καὶ ὄ χι γκρέμι σμα τοῦ δο μι κοῦ ὑ λι κοῦ. Με σαί ω νας, Κα πι τα λι σμός, Μαρ ξι σμός, Φα σι σμός, Σο σι α λι σμός, Οἰ κου με νι σμός, οἱ σι δη ρο τρο χι ές, ποὺ ἀ να πό φευ κτα κι νοῦν ται οἱ ἐ πα να στά τες. Οἱ Ἰ η σοῦς, Μάρξ, Φρό υντ, Ἀιν στά ιν φρον τί ζουν σὰν χω νευ τή ρι νὰ ἀ φο μοι ώ νουν τὴν βά ση τῶν πάν των –τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό τη τα– μὲ τὸ τέ χνασμα τῶν τά χα τες ἐ πα να στά σε ων, ποὺ σκη νο θε τοῦν ται, ἐνῷ ἁ πλῶς ἀ να πα ρά γουν καὶ δί νουν δι έ ξο δο στὶς ἐρ χό με νες κρί σεις. Τὸ Σύ στη μα, διὰ τῶν μέ σων ποὺ δι α θέ τει, ἐ λέγ χει, δι α μορ φώ νει καὶ κα τευθύ νει τὴν μᾶ ζα, ἡ ὁ ποί α εἶ ναι ἀ νί κα νη νὰ δείξῃ τὴν ἀ παι τού με νη εὐ ρύ τη τα πνεύματος, ὥ στε νὰ ξε πε ρά σῃ τὸ Σύ στη μα, καὶ ἐ πι δρᾷ σὰν πυ ρο σβε στῆ ρας, ὅ ταν οἱ φλό γες σβή νουν μέ σα της. Ὅ ταν ἡ μᾶ ζα εἶ ναι ἀ νί κα νη νὰ ξε πε ρά σῃ τὴν ἔν νοι α τοῦ θε οῦ, βα σι κὴ προ ϋ πό θε ση καὶ κα τα σκευ ὴ τοῦ Συ στή μα τος, τό τε αὐτὸ ὁ ρι ο θε τεῖ τὸ Σύμ παν αὐ θαί ρε τα ὑ πο κα θι στῶν τας το μὲ ἀν θρώ πι νη πο νη ρὴ ἐ κτί μη ση. Δὲν εἶ ναι δυ να τὸν οἱ ὅ ποι ες ἐ πι τεύ ξεις τοῦ Συ στή μα τος ἀ πὸ κλο πὴ ἢ πα ρά πλευ ρη δη μι ουρ γί α νὰ κα τα νο η θοῦν ἀ πὸ τὴ μᾶ ζα. Γί νον ται ἀ γω νι στές, ἥ ρω ες κ.λπ. κα τα βάλ λον τες μί α τε ρά στια προ σπά θεια καὶ στὴν οὐ σί α σὲ ἕ να ἀ νώ τε ρο ἐ πί πε δο δὲν ἀν τι λαμ βά νον ται τὸ φιά σκο, τὴν ἀ πά τη, τὸ στή σι μο, τὴ με θό δευ ση, τὴν συ νω μο σί α, τὸν δό λο, τό... τό... καὶ πά ει λέ γον τας. Αὐ τὸς ὁ Κό σμος δὲν ἔ χει ἀρ χὴ καὶ τέ λος, καὶ κα νέ νας θε ὸς δὲν τὸν ἔ φτεια ξε, ἀ σύλ λη πτα θὰ πῇ ὁ Ἡ ρά κλει τος. Οἱ α δή πο τε ἀ πό πει ρα τὸ πε πε ρα σμέ νο μας νὰ χαρα κτη ρί σῃ τὸ Σύμ παν εἶ ναι ἀ στεί α. Ἡ θε ο λο γι κὴ ἀ σχε το σύ νη καὶ δου λο πρέ πεια, κα θὼς αὐ θαί ρε τοι ντα βατ ζῆ δες πα τρο νά ρουν τὸ Θε ό, εἶ ναι γιὰ κλά μα τα. Ἡ νό η ση, ὅ ταν γί νε ται τα χύ τε ρη τοῦ φω τός, χά νον τας τὴν βά ση μας τὴν φυ σική, με τα πί πτει στὸ ὑ περ βα τι κό, τὸ ὁ ποῖ ο δὲν ἔ χει καμ μιὰ ἐ πι βε βαί ω ση ἀ πὸ τὴν Φύ ση. Ἄλ λω στε διὰ τοῦ φαι νο μέ νου τοῦ θα νά του ἡ Φύ ση βά ζει προ στα τευ τι κὸ φραγ μὸ ὡς πρὸς τὴν «με τὰ τὰ Φυ σι κά» πο ρεί α μας, ἔ ξω ἀ πὸ τὴν νο μο τέ λειά μας. Ἐ δῶ οἱ θρη σκεῖ ες ἔ χουν κά νει με γά λη ζη μιά, για τὶ μὴ δι α θέ τον τας τὸ μυα λὸ ποὺ ἔ χουν οἱ μπρο στά ρη δες τῆς ἀν θρω πό τη τας λέ νε ὅ, τι θέ λουν, μᾶς ἔ χουν βγά λει ἔ ξω ἀ πὸ αὐ τὸ ποὺ φυ σι κὰ εἴ μα στε διὰ τοῦ Ὑ περ πέ ραν. Τὰ πε πε ρα σμέ να ἀ πο τε λοῦν τὸ ἄ πει ρο. Για τί δὲν σε βό με θα τὴ δο μὴ τῆς Φύ σης, τοῦ Κό σμου κ.λπ.; Ἄλ λο ὁ ἔ ρω τας, ἡ χα ρά, τὸ δά κρυ στὴ Γῆ καὶ ἄλ λο ἡ ἔ κρη ξη ἑ νὸς ἀ στέ ρος νό βα στὸ δι ά στη μα, τὸ κα θέ να στὴ θέ ση του. «Ἐ κό μι σα εἰς τὴν Τέ χνην» θὰ εἰ πῇ ὁ Ἀ λε ξαν δρι νός· ἔ τσι κι ἐ μεῖς μὲ ὅ,τι μᾶς δί νει ἡ μά να Φύ ση, αὐ τό –δὲν ἔ χει ἄλ λο. Παν τε λῆς Γλά ρος ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21031