ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΖΑ λοι οἱ ἐπαναστάτες ποτὲ δὲν ἔφτασαν στὸν πυρῆνα τοῦ Συστήμα- τος, τὸ ὁποῖο φέρουν καὶ ἐντός των. Δύο χιλιάδες χρόνια τώρα ὁ Ἰουδαϊσμὸς τοῦ Γιαχβὲ δὲν ἐβλήθη ποτέ. Τὸ δίδυμο θεός-χρῆμα, ἀκρογωνιαῖος λίθος. Οἱ ἐπαναστάτες ἁπλῶς διεκδικοῦν μία ἀπὸ τὶς θέσεις τοῦ Συστήματος, ἀλλαγὴ φρουρᾶς δηλαδὴ καὶ ὄχι γκρέ- μισμα τοῦ δομικοῦ ὑλικοῦ. Μεσαίωνας, Καπιταλισμός, Μαρξισμός, Φασισμός, Σοσιαλισμός, Οἰκουμενισμός, οἱ σιδηροτροχιές, ποὺ ἀναπόφευκτα κινοῦνται οἱ ἐπαναστάτες. Οἱ Ἰησοῦς, Μάρξ, Φρόυντ, Ἀινστάιν φροντίζουν σὰν χωνευτήρι νὰ ἀφομοιώνουν τὴν βάση τῶν πάντων –τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα– μὲ τὸ τέχνα- σμα τῶν τάχατες ἐπαναστάσεων, ποὺ σκηνοθετοῦνται, ἐνῷ ἁπλῶς ἀναπαράγουν καὶ δίνουν διέξοδο στὶς ἐρχόμενες κρίσεις. Τὸ Σύστημα, διὰ τῶν μέσων ποὺ διαθέτει, ἐλέγχει, διαμορφώνει καὶ κατευ- θύνει τὴν μᾶζα, ἡ ὁποία εἶναι ἀνίκανη νὰ δείξῃ τὴν ἀπαιτούμενη εὐρύτητα πνεύματος, ὥστε νὰ ξεπεράσῃ τὸ Σύστημα, καὶ ἐπιδρᾷ σὰν πυροσβεστῆρας, ὅταν οἱ φλόγες σβήνουν μέσα της. Ὅταν ἡ μᾶζα εἶναι ἀνίκανη νὰ ξεπεράσῃ τὴν ἔννοια τοῦ θεοῦ, βασικὴ προϋπόθεση καὶ κατασκευὴ τοῦ Συστήματος, τότε αὐ- τὸ ὁριοθετεῖ τὸ Σύμπαν αὐθαίρετα ὑποκαθιστῶντας το μὲ ἀνθρώπινη πονηρὴ ἐκτίμηση. Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ὅποιες ἐπιτεύξεις τοῦ Συστήματος ἀπὸ κλοπὴ ἢ παράπλευρη δημιουργία νὰ κατανοηθοῦν ἀπὸ τὴ μᾶζα. Γίνονται ἀγωνιστές, ἥρωες κ.λπ. καταβάλλοντες μία τεράστια προσπάθεια καὶ στὴν οὐσία σὲ ἕνα ἀνώτερο ἐπίπεδο δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸ φιάσκο, τὴν ἀπάτη, τὸ στήσιμο, τὴ μεθόδευση, τὴν συνωμοσία, τὸν δόλο, τό... τό... καὶ πάει λέγοντας. Αὐτὸς ὁ Κόσμος δὲν ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος, καὶ κανένας θεὸς δὲν τὸν ἔφτειαξε, ἀσύλληπτα θὰ πῇ ὁ Ἡράκλειτος. Οἱαδήποτε ἀπόπειρα τὸ πεπερασμένο μας νὰ χα- ρακτηρίσῃ τὸ Σύμπαν εἶναι ἀστεία. Ἡ θεολογικὴ ἀσχετοσύνη καὶ δουλοπρέπεια, καθὼς αὐθαίρετοι νταβατζῆδες πατρονάρουν τὸ Θεό, εἶναι γιὰ κλάματα. Ἡ νόηση, ὅταν γίνεται ταχύτερη τοῦ φωτός, χάνοντας τὴν βάση μας τὴν φυσι- κή, μεταπίπτει στὸ ὑπερβατικό, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει καμμιὰ ἐπιβεβαίωση ἀπὸ τὴν Φύση. Ἄλλωστε διὰ τοῦ φαινομένου τοῦ θανάτου ἡ Φύση βάζει προστατευτικὸ φραγμὸ ὡς πρὸς τὴν «μετὰ τὰ Φυσικά» πορεία μας, ἔξω ἀπὸ τὴν νομοτέλειά μας. Ἐδῶ οἱ θρησκεῖες ἔχουν κάνει μεγάλη ζημιά, γιατὶ μὴ διαθέτοντας τὸ μυαλὸ ποὺ ἔχουν οἱ μπροστάρηδες τῆς ἀνθρωπότητας λένε ὅ,τι θέλουν, μᾶς ἔχουν βγάλει ἔξω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ φυσικὰ εἴμαστε διὰ τοῦ Ὑπερπέραν. Τὰ πεπερασμένα ἀποτελοῦν τὸ ἄπειρο. Γιατί δὲν σεβόμεθα τὴ δομὴ τῆς Φύσης, τοῦ Κόσμου κ.λπ.; Ἄλλο ὁ ἔρωτας, ἡ χαρά, τὸ δάκρυ στὴ Γῆ καὶ ἄλλο ἡ ἔκρηξη ἑνὸς ἀστέρος νόβα στὸ διάστημα, τὸ καθένα στὴ θέση του. «Ἐκόμισα εἰς τὴν Τέχνην» θὰ εἰπῇ ὁ Ἀλεξανδρινός· ἔτσι κι ἐμεῖς μὲ ὅ,τι μᾶς δίνει ἡ μάνα Φύση, αὐτό –δὲν ἔχει ἄλλο. Παντελῆς Γλάρος ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21031