ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΤΟΥ ΜΑΖΙΣΜΟΥ ὸ αἴ τη μα τῆς ἐ λευ θε ρί ας τοῦ προ σώ που εἶ ναι αὐ το τε λές, δὲν χρει ά ζε ται τε κμη ρί ω ση. Αὐ το νο εῖ ται καὶ αὐ θυ πάρχει, ἐ φ’ ὅ σον φο ρέ ας του συ νει δη σια κὸς εἶ ναι ὁ μο ναδι κὸς φο ρέ ας συ νει δή σε ως ποὺ λει τουρ γεῖ στὸν κό σμο, δη λα δὴ τὸ ἴ διο τὸ πρό σω πο. Σὲ καμ μιὰ πε ρί πτω ση δὲν μπο ρεῖ νὰ ὑ πο κα τα στα θῇ ἡ συ νεί δη ση τῆς ἀ το μι κό τη τας μὲ τὴ συ νεί δηση τοῦ συ νό λου, ἀ φοῦ ἡ λε γό με νη «ὁ μα δι κὴ συ νεί δη ση» –χα ρα κτη ριστι κὸ ἰ δε ο λο γι κὸ ἐ φεύ ρη μα τῶν ἐ ξου σια στῶν– δὲν εἶ ναι πρω το γε νὴς ὀν τό τη τα ἀλ λὰ συ νι στα μέ νη ἀ το μι κῶν συ νει δή σε ων. ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΑΖΙΣΜΟΥ Σή με ρα ἐ φαρ μό ζον ται νέ ες μέ θο δοι ἀ πεμ πό λη σης τῆς ἀ το μι κό τη τας ν ἀρ χῇ ἦν ἡ μᾶ ζα. Στὰ ζῷ α, στοὺς πι θη καν θρώ πους, στὶς ὀρ δὲς τῶν πρω το γό νων ἀν θρώ πων. Ὁ ἕ νας, ὁ δυ να τώ τε ρος, ὁ μο νι μώ τερος τα γὸς ἄρ γη σε ν’ ἐμ φα νι στῇ. Πέ ρα σαν αἰ ῶ νες, γιὰ νὰ σχη ματι σθῇ τὸ ἄ το μο, ὁ ἕ νας, ὁ μό νι μος Ἕ νας. Αὐ τὸς ὁ ἕ νας συ νε ξε λισσό με νος μὲ τὸν ἀ να τέλ λον τα λό γο ἔ γι νε πρό σω πο. Πρό σω πο ποὺ ἐ πι βάλ λε ται μὲ τὴν φυ σι κὴ ἀλ λὰ καὶ μὲ τὴν πνευ μα τι κή του ὑ πε ρο χή. Ἡ Ἱ στο ρί α γεν νι έ ται, ὅ ταν γεν νή θη καν πρό σω πα καὶ ἑ νό τη τες συ νει δη τὰ ὠρ γα νω μέ νων προ σώ πων. Ὁ πο λι τι σμὸς γεν νι έ ται μὲ τὰ πρό σω πα. Ἀ πὸ τό τε δὲν κα ταρ γή θη κε τὸ πρόσω πο. Ἀλ λὰ οὔ τε καὶ ἡ ἀρ χαι ό τε ρη μᾶ ζα. Σή με ρα τὰ πρό σω πα βρῆ καν νέ ες με θό δους ἐ ξου δε τέ ρω σης τῶν ἄλ λων προσώ πων. Μέ σα τε χνι κὰ καὶ ψυ χο λο γι κά, μὲ τὰ ὁ ποῖ α ἡ ὠρ γα νω μέ νη ἔλ λο γα ἀνθρώ πι νη κοι νό τη τα ἐ πι στρέ φει ἐν μέ ρει στὴν ἄ λο γα κα θο δη γού με νη ὀρ δή, στὴ μᾶ ζα. Πάν το τε πα ρου σι ά ζον ται τέ τοι ες ἐ πι στρο φὲς στὴν Ἱ στο ρί α. Λί γα εἶ ναι ‣ ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21043