ΣΤΟ ΣΠΑΣΤΗΡΑ! Ἐ πέ τρε ψαν σὲ ἰ δι ῶ τες τὴν λα τό μη ση τῶν ὑ πέ ρο χων βρά χων τῆς Μή λου πο λι τι κὴ ποὺ ἀ κο λου θεῖ ὁ ὑ πουρ γὸς ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σου φλιᾶς εἶναι ξε κά θα ρη καὶ στα θε ρή: Πο τὲ δὲν πα ρευ ρί σκε ται σὲ δι ε θνῆ ἢ εὐ ρω πα ϊ κὴ δι ορ γά νω ση γιὰ τὸ πε ρι βάλ λον. Πο τὲ δὲν συμ με τέ χει στὰ συμ βού λια ὑ πουρ γῶν πε ρι βάλ λον τος τῆς Ε.Ε. οὔ τε κἂν στὶς συ νε δριά σεις τῆς Ἐ πι τρο πῆς Πε ρι βάλ λον τος τῆς Βου λῆς. Ἦ ταν ἀ πὼν καὶ ἀ πὸ τὴν κρί σι μη γιὰ τὸ πε ρι βάλ λον 12η Συν δι ά σκε ψη τῶν Ἡ νω μέ νων Ἐ θνῶν γιὰ τὸ κλῖ μα. Ὡ στό σο τὸν πε ρα σμέ νο Δε κέμ βριο ὁ ὑ πουρ γὸς ἀ πο φά σι σε ἐν μιᾷ νυ κτί, πα ρὰ τὶς ἀν τι δρά σεις τῶν ντό πι ων, τὴν λει τουρ γί α λα το μεί ου στὸ Κλέ φτι κο τῆς Μήλου, θέ λον τας προ φα νῶς νὰ ἐ ξυ πη ρε τή σῃ «φί λους» ἐ πι χει ρη μα τί ες. Τὴν ἀ πό φαση αὐ τὴ μὲ ἀ ριθ. 495671 (ΦΕΚ 1071, 22/12/06), ἡ ὁ ποί α φέ ρει τὸν πα ρα πλα νη τι κὸ τίτ λο «Κα θο ρι σμὸς ὅ ρων καὶ πε ρι ο ρι σμῶν γιὰ τὴν προ στα σί α, δι α τή ρη ση καὶ δι α χεί ρι ση τῆς φύ σης καὶ τοῦ το πί ου σὲ χερ σαῖ α καὶ ὑ δά τι να τμή μα τα τῆς δυτι κῆς Μή λου», συ νυ πέ γρα ψε ὁ ὑ πουρ γὸς Ἐμ πο ρι κῆς Ναυ τι λί ας κ. Μ. Κε φα λογιά ννης καὶ τρεῖς ἀκόμη ὑπουργοί. Σύμ φω να μὲ τὴν ἀ πό φα ση «ἐπιτρέπονται τὰ ὑ φι στά με να καὶ νο μί μως λει τουρ γοῦν τα με ταλ λεῖ α καὶ λα το μεῖ α κα θὼς καὶ τὰ συ νο δά τους ἔρ γα καὶ οἱ τυ χὸν ἐ πε κτά σεις τους, ἀ να νε ώ σεις ἢ τρο πο ποι ή σεις τους σὲ πε ρι ο χὴ γιὰ τὴν ὁ ποί α ἰ σχύ ει ἡ προ βλε πό με νη στὸ πλαί σιο τῆς δα σι κῆς νο μο θε σί ας ἔγ κρι ση ἐ πέμ βα σης, καὶ ἐ φό σον ἐγ κρι θοῦν οἱ σχε τι κοὶ πε ρι βαλλον τι κοὶ ὅ ροι. Ἐ πί σης ἐ πι τρέ πον ται τὰ ἔρ γα ἀ πο κα τά στα σης τῶν πα ρα πά νω με ταλ λεί ων καὶ λα το μεί ων σύμ φω να μὲ τὶς κεί με νες δι α τά ξεις. Ἡ λει τουρ γί α νέ ων με ταλ λεί ων καὶ λα το μεί ων ἐ πι τρέ πε ται ὕ στε ρα ἀ πὸ σχε τι κὴ ἀ πό φα ση τοῦ ὑ πουρ γοῦ Ἀ νά πτυ ξης, με τὰ ἀ πὸ σύμ φω νη γνώ μη τῶν συ ναρ μο δί ων ὑ πουρ γῶν γιὰ δρα στη ρι ό τη τες ἰ δι αί τε ρης οἰ κο νο μι κῆς ση μα σί ας, ποὺ μπο ροῦν νὰ πραγμα το ποι η θοῦν γιὰ λό γους οὐ σι ώ δους δη μο σί ου συμ φέ ρον τος καὶ με τὰ ἀ πὸ ἔγ κρι ση πε ρι βαλ λον τι κῶν ὅ ρων.» Τὸ νη σί, ποὺ ἐ πε λέ γη, γιὰ νὰ κα τα στρα φῇ, προ κα λεῖ δέ ος μὲ τὴν φυ σι κὴ ὀ μορφιά του. Μό νο ποὺ τὴν ὀ μορ φιὰ αὐ τὴ πρέ πει νὰ δι α θέ τῃς τὰ μά τια τῆς ψυ χῆς, γιὰ νὰ τὴν δῇς... Ἄρ τε μις Γε ωρ γιά δου 1. Ἀν τί γρα φο τῆς Κοι νῆς Ὑ πουρ γι κῆς Ἀ πό φα σης κα θὼς καὶ φύλ λων τοῦ το πι κοῦ Τύπου σχε τι κῶν μὲ τὸ θέ μα μᾶς ἀ πέ στει λε ἀ πὸ τὴν Μῆ λο ὁ κ. Σω κρά της Καρ βέ λης.