Α πό τις εγ χει ρή σεις μέ χρι το μπό λια σμα η ε πι τυ χί α ε ξαρ τά ται α πό τις φά σεις της • «Ὅ τι πῦρ ἐκ κέ καυ ται ἐκ τοῦ θυ μοῦ μου, καυ θή σε ται ἕ ως ᾍδου κά τω, κα τα φά γε ται γῆν καὶ τὰ γεν νή μα τα αὐ τῆς, φλέ ξει θε μέ λια ὀ ρέ ων. Συ νά ξω εἰς αὐ τοὺς κα κὰ καὶ τὰ βέ λη μου συν τε λέ σω εἰς αὐ το ύς. Τη κό με νοι λι μῷ καὶ βρώ σει ὀρ νέ ων καὶ ὀ πι σθό το νος ἀ νί α τος· ὀ δό ντας θη ρί ων ἐ πα πο στε λῶ εἰς αὐ τοὺς με τὰ θυ μοῦ συ ρό ντων ἐ πὶ γῆν.» («Δευ τε ρο νό μιον», λβ΄ 22-25.) • «Καὶ πα τά ξεις τὸν Ἀ μα λὴκ καὶ Ἱ ε ρὶμ καὶ πά ντα τὰ αὐ τοῦ καὶ οὐ πε ρι ποι ή σῃ ἐξ αὐ τοῦ καὶ ἐ ξο λο θρε ύ σεις αὐ τὸν καὶ ἀ να θε μα τι εῖς αὐ τὸν καὶ πά ντα τὰ αὐ τοῦ καὶ οὐ φε ί σῃ ἀπ᾿ αὐ τοῦ καὶ ἀ πο κτε νεῖς ἀ πὸ ἀν δρὸς καὶ ἕ ως γυ ναι κὸς καὶ ἀ πὸ νη πίου ἕ ως θη λά ζον τος καὶ ἀ πὸ μό σχου ἕ ως προ βά του καὶ ἀ πὸ κα μή λου ἕ ως ὄ νου.» («Βα σι λει ῶν Α΄», ι ε΄ 3.) • «Καὶ ἐ γεν νή θη σαν οἱ πε σό ντες ἐν τῇ ἡ μέ ρᾳ ἐ κε ί νη ἀ πὸ ἀν δρὸς καὶ ἕ ως γυ ναι κὸς δώδε κα χι λι ά δες, πά ντας τοὺς κα τοι κοῦν τας Γαί, πλὴν τῶν κτη νῶν καὶ τῶν σκύ λων τῶν ἐν τῇ πό λει, πά ντα ἃ ἐ προ νό μευ σαν ἑ αυ τοῖς οἱ υἱ οὶ Ἰσ ρα ὴλ κα τὰ πρό σταγ μα Κυ ρί ου.» («Ἰ η σοῦς τοῦ Ναυ ῆ», η΄ 25-27.)