«ΠΟΙΑ ΝΥΚΤΩΔΙΑ «ΠΟΙΑ ΝΥΚΤΩΔΙΑ «ΠΟΙΑ ΝΥΚΤΩΔΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ...» Ἡ σύγχρονη Ἑλληνικὴ Ποίηση-Μουσικὴ θρηνεῖ τὸ δρᾶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ρ μώ με νος ἀ πὸ τὸ ἐκ πλη κτι κὸ ποί η μα τοῦ Ἄλ κη Ἀλκαί ου μὲ τίτ λο «Ἐ ρω τι κό», τὸ ὁ ποῖ ο ἔ χει με λο ποι η θῆ ἀ πὸ τὸ Θά νο Μι κρού τσι κο καὶ ἀ πο δο θῆ ἀ πὸ τοὺς Μα νώ λη Μη τσιᾶ καὶ Νό τη Σφα κι α νά κη γράφω αὐτὸ τὸ κείμενο. Τυ χαῖα ἕ να βρά δυ ἄ κου σα τὸ συγ κε κριμέ νο τρα γού δι. Ὑ πάρ χουν πολ λοί, ποὺ ὑ πο στη ρί ζουν, ὅ τι τὸ συγ κεκρι μέ νο ποί η μα δὲν εἶ ναι τί πο τα πα ρα πά νω ἀ πὸ μί α συλ λο γὴ ἀ ό ριστων καὶ ἀ σύν δε των στί χων, ποὺ στό χο ἔ χουν νὰ ἐν τυ πω σιά σουν τὸν ἀ κρο α τή. Δὲ σᾶς κρύ βω, ὅ τι μέ χρι τώ ρα κά τι πα ρό μοι ο πί στευ α καὶ ἐ γώ, δε δο μέ νου ὅ τι δὲν μπό ρε σα πο τὲ νὰ ἀ πο δώ σω ἕ να νό η μα στοὺς στί χους του. Ἡ ἑρ μη νεί α ποὺ ἔ δω σα ἐ πι τέ λους, εἶ μαι ἀ πό λυ τα πε πει σμέ νος, ὅ τι δὲ μοῦ ἀ φή νει πλέ ον πε ρι θώ ρια ἀμ φι σβή τη σης. Παρα θέ τω πα ρα κά τω τὴν ἑρ μη νεί α μου: Ξε κι νῶ ἀ πὸ τὴ στρο φὴ ποὺ ἐμ πε ρι έ χει τὴ λέ ξη κλει δὶ: Τὸ κα ρα βά νι τρέ χει μὲς στὴ σκό νη καὶ τὴν τρελ λή σου κυ νη γά ει σκιά. Πῶς νὰ ἡ με ρέ ψῃ ὁ νοῦς μ’ ἕ να σεν τό νι, πῶς νὰ δε θῇ ἡ Με σό γει ος μὲ σχοι νιά; Ἀ γά πη, ποὺ σὲ λέ γαν Ἀν τι γό νη... Στὸ ξε κί νη μα τῆς ὁ μώ νυ μης τρα γῳ δί ας τοῦ Εὐ ρι πί δη ἡ Ἀν τι γό νη προ σπαθεῖ νὰ πεί σῃ τὴν ἀδελ φή της Ἰ σμή νη νὰ θά ψουν τὸν ἀ δελ φό τους Πο λυ νεί κη, τὴν τα φὴ τοῦ ὁ ποί ου εἶ χε ἀ πα γο ρεύ σει μὲ νό μο ὁ βα σι λιᾶς τῶν Θη βῶν Κρέ ων. ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21081