ΕΛΛΑΔΑ 2007 μ.×.: Τὰ τρία «μαντριά» τῶν Ἑλλήνων δῶ καὶ τρί α χρό νια πε ρί που ζῶ καὶ ἐρ γά ζο μαι στὴ Γερ μανί α, γιὰ τὴν ἀ κρί βεια κά νω τὴ δι δα κτο ρι κή μου ἐρ γα σί α στὴν Πα νε πι στη μια κὴ Κλι νι κὴ τοῦ Aachen (Ἄ α χεν). Εἶμαι βι ο λό γος καὶ σπού δα σα στὸ Πα νε πι στή μιο Ἀ θη νῶν. Ἂν καὶ ζῶ στὸ ἐ ξω τε ρι κό, πα ρα κο λου θῶ σχε δὸν τὰ πάν τα ἀ πὸ τὰ τε κται νό με να στὴν Ἑλ λά δα. Ἔχω νὰ κά νω με ρι κὲς δι απι στώ σεις ἤ, ἂν θέ λε τε, νὰ ἐκ φέ ρω με ρι κὲς ἀ πό ψεις μέ σῳ τοῦ «Δαυ λοῦ» ἐν γνώ σει μου, ὅ τι κά ποι ες ἀ πὸ αὐ τὲς θὰ θε ω ρη θοῦν πρό κλη ση. Τὰ ὅ σα συμ βαί νουν στὴν Ἑλ λά δα ὄ χι μό νο τὶς τε λευ ταῖ ες ἑ βδο μά δες ἀλ λὰ ἀπὸ τὰ χρό νια συ στά σε ως τοῦ Νε ο ελ λη νι κοῦ Κρά τους δί νουν τὴν ἐν τύ πω ση, ὅ τι ἡ «σύγ χρο νη» Ἑλ λά δα δὲν εἶ ναι τί πο τα ἄλ λο πα ρὰ τὸ δυ τι κώ τε ρο τμῆ μα τῆς Μέ σης Ἀ να το λῆς. Τὰ προ βλή μα τα ποὺ ἀ να κύ πτουν, καὶ οἱ συμ πε ρι φο ρὲς ποὺ ὑ πάρ χουν, καὶ ἐν νο ῶ τὶς συμ πε ρι φο ρὲς τῶν ἀν θρώ πων ἀ νε ξαρ τή τως ἡ λι κίας καὶ κοι νω νι κῆς ἢ οἰ κο νο μι κῆς θέ σης, φα νε ρώ νουν μί α πα θο γέ νεια, ποὺ τὴν ὑ πο πτεύ ε ται, τὴν βλέ πει, τὴ δι α βά ζει καὶ τὴ νι ώ θει κα νεὶς στὶς χῶ ρες τῆς Μέ σης Ἀ να το λῆς. Ἡ «σύγ χρο νη» ἑλ λη νι κὴ κοι νω νί α δί νει τὴν ἐν τύ πω ση μιᾶς κοι νω νί ας ἀ πο μο νω μέ νης, ἀ πο κλει σμέ νης καὶ θρη σκό λη πτης, ἀλ λὰ σὲ καμ μί α πε ρί πτω ση ἠ θι κῆς. Μιᾶς κοι νω νί ας ποὺ αὐ τό βου λα, ἂν μπο ρῇ αὐ τὸ νὰ θε ω ρη θῇ βού λη ση, ἔ χει ἐ πι λέ ξει τὸν δρό μο τῆς ἀ πο μό νω σης. Κα τὰ τὴν ἄ πο ψή μου τὸ πο λί τευ μα ποὺ ἔ χου με δὲν θὰ ἔ πρε πε νὰ λέ γε ται Κοι νο βου λευ τι κὴ Δη μο κρα τί α ἀλ λὰ Κλη ρο νο μι κὴ Δη μο κρα τί α. Ἀλλὰ ἂν εἶ ναι κλη ρο νο μι κή, πῶς εἶ ναι δη μο κρα τί α; Ἐ δῶ καὶ 60 χρό νια οἱ Ἕλ λη νες ἀ κοῦ με, βλέ που με καὶ ψη φί ζου με οὐ σι α στι κὰ τοὺς ἴ διους ἀν θρώ πους. Οἱ «Οἶ κοι» τῶν Πα παν δρέου, Κα ρα μαν λῆ, καὶ Μη τσο τά κη καὶ ἄλ λων «βα σι λικῶν» οἰ κο γε νει ῶν τῆς χώ ρας κα τέ χουν θέ σεις ἐ ξου σί ας μὲ τὶς εὐ λο γί ες καὶ τὶς πο λι τι κὲς ἐ πι λο γὲς τοῦ «δη μο κρα τι κοῦ» ἑλ λη νι κοῦ λα οῦ. Τὸ 1974 οἱ Ἕλ λη νες ἀ πο φά σι σαν, ὅ τι δὲν θέ λουν μο ναρ χί α καὶ βα σι λιᾶ. Καὶ πο λὺ κα λῶς ἔ πρα ξαν. Ἀλ λὰ ὅ,τι ἀκολούθησε ἔ δει ξε, ὅ τι τὸ πρό βλη μα γιὰ τὸ λα ὸ δὲν ἦ ταν ὁ θε σμὸς ἀλ λὰ τὸ συγκεκριμένο πρό σω πο. Εἴ μα στε μο να δι κὸ πα ρά δειγ μα χώ ρας (μὲ τὴν ἐ ξαί ρε ση ἴ σως τῆς Ἰ τα λί ας) στὴν Εὐ ρώ πη, ποὺ τὸ Κοι νο βού λιό της καὶ ἡ πο λι τι κή της ζω ὴ κυ ρι αρ χοῦν ται ἀ πὸ φα τρί ες, οἰ κο γέ νειες καὶ δι ά φο ρους ἄσχετους μὲ τὴν Πολιτικὴ τύ πους, ὅ πως «ὑ ψη λῆς μόρ φω σης», ἀ θλη τές, ἐκ προ σώ πους λαϊκῶν θεαμάτων καὶ ἄλ λους, ποὺ τὸ μό νο τους προ σὸν ‣ ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21085