ΕΛΛΑΔΑ 2007 μ.×.: Τὰ τρία «μαντριά» τῶν Ἑλλήνων δῶ καὶ τρία χρόνια περίπου ζῶ καὶ ἐργάζομαι στὴ Γερμα- νία, γιὰ τὴν ἀκρίβεια κάνω τὴ διδακτορική μου ἐργασία στὴν Πανεπιστημιακὴ Κλινικὴ τοῦ Aachen (Ἄαχεν). Εἶ- μαι βιολόγος καὶ σπούδασα στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἂν καὶ ζῶ στὸ ἐξωτερικό, παρακολουθῶ σχεδὸν τὰ πάντα ἀπὸ τὰ τεκταινόμενα στὴν Ἑλλάδα. Ἔχω νὰ κάνω μερικὲς δια- πιστώσεις ἤ, ἂν θέλετε, νὰ ἐκφέρω μερικὲς ἀπόψεις μέσῳ τοῦ «Δαυλοῦ» ἐν γνώσει μου, ὅτι κάποιες ἀπὸ αὐτὲς θὰ θεωρηθοῦν πρόκληση. Τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἑλλάδα ὄχι μόνο τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες ἀλλὰ ἀπὸ τὰ χρόνια συστάσεως τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους δίνουν τὴν ἐντύπωση, ὅτι ἡ «σύγχρονη» Ἑλλάδα δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ τὸ δυτικώτερο τμῆμα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Τὰ προβλήματα ποὺ ἀνακύπτουν, καὶ οἱ συμπεριφορὲς ποὺ ὑπάρχουν, καὶ ἐννοῶ τὶς συμπεριφορὲς τῶν ἀνθρώπων ἀνεξαρτήτως ἡλικί- ας καὶ κοινωνικῆς ἢ οἰκονομικῆς θέσης, φανερώνουν μία παθογένεια, ποὺ τὴν ὑποπτεύεται, τὴν βλέπει, τὴ διαβάζει καὶ τὴ νιώθει κανεὶς στὶς χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ἡ «σύγχρονη» ἑλληνικὴ κοινωνία δίνει τὴν ἐντύπωση μιᾶς κοινωνίας ἀπομονωμένης, ἀποκλεισμένης καὶ θρησκόληπτης, ἀλλὰ σὲ καμμία περίπτωση ἠθικῆς. Μιᾶς κοινωνίας ποὺ αὐτόβουλα, ἂν μπορῇ αὐτὸ νὰ θεωρηθῇ βούληση, ἔχει ἐπιλέξει τὸν δρόμο τῆς ἀπομόνωσης. Κατὰ τὴν ἄποψή μου τὸ πολίτευμα ποὺ ἔχουμε δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται Κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία ἀλλὰ Κληρονομικὴ Δημοκρατία. Ἀλλὰ ἂν εἶναι κληρονομική, πῶς εἶναι δημοκρατία; Ἐδῶ καὶ 60 χρόνια οἱ Ἕλληνες ἀκοῦμε, βλέπουμε καὶ ψηφίζουμε οὐσιαστικὰ τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους. Οἱ «Οἶκοι» τῶν Παπανδρέου, Καραμανλῆ, καὶ Μητσοτάκη καὶ ἄλλων «βασιλι- κῶν» οἰκογενειῶν τῆς χώρας κατέχουν θέσεις ἐξουσίας μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογὲς τοῦ «δημοκρατικοῦ» ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ 1974 οἱ Ἕλληνες ἀποφάσισαν, ὅτι δὲν θέλουν μοναρχία καὶ βασιλιᾶ. Καὶ πολὺ καλῶς ἔπραξαν. Ἀλλὰ ὅ,τι ἀκολούθησε ἔδειξε, ὅτι τὸ πρόβλημα γιὰ τὸ λαὸ δὲν ἦταν ὁ θεσμὸς ἀλλὰ τὸ συγκεκριμένο πρόσωπο. Εἴμαστε μοναδικὸ παράδειγμα χώρας (μὲ τὴν ἐξαίρεση ἴσως τῆς Ἰταλίας) στὴν Εὐρώπη, ποὺ τὸ Κοινοβούλιό της καὶ ἡ πολιτική της ζωὴ κυριαρχοῦνται ἀπὸ φατρίες, οἰκογένει- ες καὶ διάφορους ἄσχετους μὲ τὴν Πολιτικὴ τύπους, ὅπως «ὑψηλῆς μόρφωσης», ἀθλητές, ἐκπροσώπους λαϊκῶν θεαμάτων καὶ ἄλλους, ποὺ τὸ μόνο τους προσὸν ‣ ΔΑΥΛΟΣ 303, Ἰούνιος 2007  21085