ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: Ï ΜΕΓΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα: Εἶναι ἡ μοναδικὴ ἱστορικὴ «σταθερά» (μὲ τὴ μαθηματικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου) τοῦ Ἑλληνισμοῦ. (Κράτος ἑλληνικό, πολιτισμός, πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ συστήματα καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀποτέλεσε, χαρακτήρισε καὶ ἐξέφρασε τὴν Ἑλλάδα στὴν ἱστορική της πορεία, ἀκόμη καὶ ἡ ὀνομασία της εἴτε ἄλλαξαν, εἴτε ἐξαφανίζονταν ἐντελῶς κατὰ καιρούς, εἴτε ἀπωλέσθηκαν διὰ παντὸς ἢ χάνονταν ἐν μέρει γιὰ μεγάλες χρονικὲς περιόδους.) Εἶναι ἡ γλῶσσα-μητέρα ἢ ἔστω ἡ γλῶσσα-βάση ὅλων τῶν γλωσσῶν τῆς Γῆς, κυρίως σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὰ ὀνόματα-λέξεις ποὺ ἀποδίδουν τὶς ἀφῃρημένες-θεωρητικὲς ἔννοιες (ἄρα τὴν ὁρολογία τῆς Ἐπιστήμης καὶ τοῦ Στοχασμοῦ). Εἶναι ἡ ἀρχαιότερη ὁμιλούμενη σήμερα καὶ χωρὶς διακοπὴ ζωντανὴ γλῶσσα τῆς Ὑδρογείου. Εἶναι ἡ γλῶσσα-μοναδικὸ μνημεῖο μιᾶς ἄγνωστης (προκατακλυσμιαίας) στὴν Ἱστορία ἐποχῆς, ὅπως ἀποδεικνύεται μαθηματικὰ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι τὰ πρῶτα καὶ ἀρχαιότερα γραπτὰ μνημεῖα της, ποὺ σῴζονται σήμερα (Ὅμηρος), περιέχουν ἕναν τεράστιο πλοῦτο λεξιλογίου, γνώσεων καὶ ἐννοιῶν, ποὺ ἡ δημιουργία του προϋποθέτει ἕναν πολιτισμὸ ποὺ προηγήθηκε καὶ διήρκεσε πολλὲς χιλιετίες, ἀπολύτως ἀπαραίτητες γιὰ νὰ δοθῇ ὁ χρόνος γιὰ τὴν ἀπόκτηση αὐτοῦ τοῦ πλούτου. Εἶναι ἡ μοναδικὴ γλῶσσα, τῆς ὁποίας «τὸ ὄνομά ἐστιν ὅμοιον τῷ πράγματι καὶ τὰ στοιχεῖα (=οἱ ἠχητικοὶ φθόγγοι καὶ τὰ εἰκαστικὰ γράμματά της, ἀπὸ τὰ ὁποῖα συντίθεται κάθε λέξη της) ὅμοια τοῖς πράγμασι πεφύκασι», ὅπως λέγει ὁ Πλάτων στὸν «Κρατύλο», ἄρα εἶναι ἡ μοναδικὴ γλῶσσα ποὺ κάθε λέξη της «κατασκευάσθηκε» ὑποχρεωτικὰ ἔτσι, γιατὶ μόνον ἔτσι ὀνομάζει πιστὰ (αἰτιωδῶς) τὸ πρᾶγμα (τὸ σημαινόμενο), ἐνῷ σ’ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες ἡ κατασκευὴ τῶν λέξεων γίνεται ἠχητικῶς καὶ εἰκαστικῶς αὐθαίρετα (ἀναιτιωδῶς), μ’ ὅποια συστατικὰ στοιχεῖα (φθόγγους καὶ γράμματα) ἔτυχε νὰ χρησιμοποιήσῃ ὁ πρῶτος ποὺ τὴν καθιέρωσε καὶ τὰ μιμήθηκαν οἱ ἑπόμενοι, ποὺ «συμβατικά» ἀποδέχονται τὴν μ’ αὐτὴ τὴ συμβατικὴ διαδικασία καθιέρωση τῆς ἔννοιας τῶν λέξεων. * * * 21102  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007