ται γιὰ τοὺς... φωνακλᾶδες καὶ τὴν ὑποτιθέμενη ζοντες, ποίμνια, ἀνόητοι καὶ συμπλεγματικοὶ μαζεύτηκαν ἐντὸς τῶν μαντριῶν. Θὰ ξεχωρίσυσπείρωση μέσα ἀπὸ προσωπολατρικῶς διαρθρωμένα νομικὰ πρόσωπα, πάσης φύσεως καὶ σουν τώρα τὰ πίτουρα ἀπὸ τὸ κριθάρι, ὅπως λέμε στὸ χωριό μου, καὶ εἶναι πασιφανές, ποιά ὑφῆς (λατρευτικῆς, κομματικῆς κ.λπ.). Ἔχουν κρίση καὶ ἄποψη· καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι τὰ πίτουρα καὶ ποιός ὁ σπόρος. Ἄλλωστε, ὡς γνωστόν, στὸ λίχνισμα συνεπικουρεῖ ἔχετε κανέναν ἀπολύτως λόγο νὰ ἀμφιβάλλετε. Τοὐναντίον ἔχετε ἕναν ἀκόμη λόγο, γιὰ νὰ καὶ ὁ Αἴολος, καὶ ἤδη τὰ πίτουρα τὰ ἔχει πάρει ὁ ἄνεμος. συνεχίσετε τὸ ἔργο σας, ἀφοῦ πλέον ὁ καθέἮταν ἄνανδρη αὐτὴ ἡ κίνηση τοῦ Ε.Α.Ρ. καὶ νας ξέρει, ποῦ θὰ ψάξῃ νὰ βρῇ αὐτὸ ποὺ ἀκριὕπουλη, ἀλλὰ δὲν τὰ κατάφεραν καὶ δὲν θὰ τὰ βῶς ζητάει. καταφέρουν, διότι πλέον δὲν μποροῦν νὰ στηρι- Μὲ ἐκτίμηση Κλείτωρ χθοῦν στὴν ἠλιθιότητα τοῦ ποιμνίου, ἀφοῦ αὐτὸ τὸ τελευταῖο ἔχει πιὰ ἀρχίσει νὰ ψυλλιάζε- http://kleitor.blogspot.com Οἱ ἐξωρισμένες λέξεις: «Ἑλλάς», «Ἕλλην» Κύριε Λάμπρου, χω νὰ μὲ λένε οἱ ξένοι «Γκρήκ» καὶ οἱ Ρωμιοὶ Ἔμεινα ἔκπληκτος ἀπὸ τὸν στὸ ἐκδοτικό νὰ μὲ λένε «Ρωμιό». σας σημείωμα τοῦ τεύχους Ἀπριλίου συλλογιὍταν ἀντέδρασα σ’ ἕνα ἱερέα λέγοντας, πὼς σμό σας γιὰ τὶς δύο λέξεις κλειδιὰ «Ἑλλάς» καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας καὶ ὄχι Ρωμιός, αὐτὸς μὲ «Ἕλλην» τῆς Μητέρας τῶν Γλωσσῶν, ποὺ δυσυγκρατημένο θυμὸ ἄρχισε νὰ μοῦ ἐξηγῇ, πὼς στυχῶς αἰχμαλωτίσθηκαν καὶ ἁλυσοδέθηκαν ὅλοι ἤμασταν πιὰ Ρωμιοὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ρωστὰ Τάρταρα ἀπὸ τοὺς ἑβραιοχριστιανοὺς γιὰ μαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, γι’ αὐτὸ παρέμεινε καὶ περίπου 17 αἰῶνες, περιμένοντας τὸ Εἰκοσιέτώρα τὸ «Ρωμιός». Ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν να, γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν. Ἀλλὰ οἱ λέξεις αὐἀπάντηση ποὺ μοῦ ἔδωσε, πιστεύοντας πὼς μὲ τὲς δὲν τὴν χάρηκαν πολὺ τὴν ἐλευθερία. Ἡ βαἔπεισε, μοῦ εὐχήθηκε νὰ πάω... στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐγὼ χαριτολογῶντας τοῦ εἶπα, γιατί καὶ ρυχειμωνιὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἂν καὶ ἐξασθενημένη πιὰ τὶς μάρανε, καὶ μεῖναν στὸ περιθώτοὺς Βούλγαρους, τοὺς Σέρβους, τοὺς Ἀλβανοὺς καὶ πολλοὺς ἄλλους λαοὺς δὲν τοὺς λένε ριο, περιμένοντας ἴσως ἕνα ἄλλο Εἰκοσιένα, γιὰ νὰ μπορέσουν κι’ αὐτὲς μὲ τὴν σειρά τους Ρωμιούς, ὅπως ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ὁ ἱερέας δὲν ἄντεξε καὶ πέταξε τὸ φαρμάκι μὲ μῖσος, λέγοννὰ κλείσουν στὰ Τάρταρα τὴν Γκραικύλα καὶ τὴν Ρωμιοσύνη. Ὅμως μ’ ὅλο ποὺ πέρασαν πετάς μου: «ἐσὺ δὲν εἶσαι χριστιανός, εἶσαι ἄθεος». Ἐγὼ δὲν ἀντέδρασα στὸ «ἄθεος», μοῦ ἄρερίπου δύο αἰῶνες, αὐτὲς περιμένουν. Καὶ ἀναρωτιέμαι:ἕως πότε; Μήπως εἶναι ἀργά; Μήπως σε, ὁ ἱερέας τὸ βρῆκε, ἐγὼ εἶμαι ἄθεος καὶ ἀπὸ συνήθεια πήγαινα στὴν ἐκκλησία ὅπως πολλοὶ πρέπει νὰ βοηθήσουμε; Γιατὶ κι ἐγὼ δὲν ἀντέ- τοῦ «Δαυλοῦ». Ὁ εὑρεθεὶς τώρα τάφος εἶναι προφανῶς ὁ τάφος τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καὶ τοῦ υἱοῦ της Ἰούδα. Τὸ ὅτι βρίσκεται στὴν πλάκα τοῦ τάφου τὸ ὄνομα ΙΗΣΟΥΣ δηλοῖ ἀσφαλῶς ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ὁ ἐπιλεγόμενος Χριστός, ἦταν σύζυγος τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καὶ ὁ Ἰούδας ἦταν υἱὸς τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰούδα τοῦ ἐκ Γκαμάλας, ἄλλως Ἰούδα τοῦ Γκωλανίτου καί, ὅπως ἦταν φυσικό, ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸ γυιό του τὸ ὄνομα Ἰούδας, διότι ἦταν τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του. Τὸ νὰ δίδεται στὸν υἱὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκ πατρὸς πάππου ἦταν ἑλληνικὴ συνήθεια. Ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ συνήθεια εἶχε προφανῶς υἱοθετηθῆ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ χώρου ἐκείνου. Ἐξ ἄλλου ἡ ἑλληνικὴ παρουσία ἦταν ἰσχυρὴ τότε στὸν χῶρο ἐκεῖνο. Ὁ ἐγγονὸς λ.χ. τοῦ Ἡρῴδη τοῦ Α΄, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἕλληνας Μακεδών, ἐλέγετο καὶ αὐτὸς Ἡρῴδης –Ἡρῴδης Ἀντίπατρος– Ἡρῴδης Ἀντίπας, ὅπως ἀπὸ κάποιους συγγραφεῖς ἀναφέρεται. Δοθέντος δέ, ὅτι ὁ Ἰούδας ὁ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007  21107