ζοντες, ποίμνια, ἀνόητοι καὶ συμπλεγματικοὶ μαζεύτηκαν ἐντὸς τῶν μαντριῶν. Θὰ ξεχωρί- σουν τώρα τὰ πίτουρα ἀπὸ τὸ κριθάρι, ὅπως λέμε στὸ χωριό μου, καὶ εἶναι πασιφανές, ποιά εἶναι τὰ πίτουρα καὶ ποιός ὁ σπόρος. Ἄλλω- στε, ὡς γνωστόν, στὸ λίχνισμα συνεπικουρεῖ καὶ ὁ Αἴολος, καὶ ἤδη τὰ πίτουρα τὰ ἔχει πά- ρει ὁ ἄνεμος. Ἦταν ἄνανδρη αὐτὴ ἡ κίνηση τοῦ Ε.Α.Ρ. καὶ ὕπουλη, ἀλλὰ δὲν τὰ κατάφεραν καὶ δὲν θὰ τὰ καταφέρουν, διότι πλέον δὲν μποροῦν νὰ στηρι- χθοῦν στὴν ἠλιθιότητα τοῦ ποιμνίου, ἀφοῦ αὐ- τὸ τὸ τελευταῖο ἔχει πιὰ ἀρχίσει νὰ ψυλλιάζε- ται γιὰ τοὺς... φωνακλᾶδες καὶ τὴν ὑποτιθέμενη συσπείρωση μέσα ἀπὸ προσωπολατρικῶς διαρ- θρωμένα νομικὰ πρόσωπα, πάσης φύσεως καὶ ὑφῆς (λατρευτικῆς, κομματικῆς κ.λπ.). Ἔχουν κρίση καὶ ἄποψη· καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἔχετε κανέναν ἀπολύτως λόγο νὰ ἀμφιβάλλε- τε. Τοὐναντίον ἔχετε ἕναν ἀκόμη λόγο, γιὰ νὰ συνεχίσετε τὸ ἔργο σας, ἀφοῦ πλέον ὁ καθέ- νας ξέρει, ποῦ θὰ ψάξῃ νὰ βρῇ αὐτὸ ποὺ ἀκρι- βῶς ζητάει. Μὲ ἐκτίμηση Κλείτωρ http://kleitor.blogspot.com Οἱ ἐξωρισμένες λέξεις: «Ἑλλάς», «Ἕλλην» Κύριε Λάμπρου, Ἔμεινα ἔκπληκτος ἀπὸ τὸν στὸ ἐκδοτικό σας σημείωμα τοῦ τεύχους Ἀπριλίου συλλογι- σμό σας γιὰ τὶς δύο λέξεις κλειδιὰ «Ἑλλάς» καὶ «Ἕλλην» τῆς Μητέρας τῶν Γλωσσῶν, ποὺ δυ- στυχῶς αἰχμαλωτίσθηκαν καὶ ἁλυσοδέθηκαν στὰ Τάρταρα ἀπὸ τοὺς ἑβραιοχριστιανοὺς γιὰ περίπου 17 αἰῶνες, περιμένοντας τὸ Εἰκοσιέ- να, γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν. Ἀλλὰ οἱ λέξεις αὐ- τὲς δὲν τὴν χάρηκαν πολὺ τὴν ἐλευθερία. Ἡ βα- ρυχειμωνιὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἂν καὶ ἐξασθε- νημένη πιὰ τὶς μάρανε, καὶ μεῖναν στὸ περιθώ- ριο, περιμένοντας ἴσως ἕνα ἄλλο Εἰκοσιένα, γιὰ νὰ μπορέσουν κι’ αὐτὲς μὲ τὴν σειρά τους νὰ κλείσουν στὰ Τάρταρα τὴν Γκραικύλα καὶ τὴν Ρωμιοσύνη. Ὅμως μ’ ὅλο ποὺ πέρασαν πε- ρίπου δύο αἰῶνες, αὐτὲς περιμένουν. Καὶ ἀνα- ρωτιέμαι:ἕως πότε; Μήπως εἶναι ἀργά; Μήπως πρέπει νὰ βοηθήσουμε; Γιατὶ κι ἐγὼ δὲν ἀντέ- χω νὰ μὲ λένε οἱ ξένοι «Γκρήκ» καὶ οἱ Ρωμιοὶ νὰ μὲ λένε «Ρωμιό». Ὅταν ἀντέδρασα σ’ ἕνα ἱερέα λέγοντας, πὼς ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας καὶ ὄχι Ρωμιός, αὐτὸς μὲ συγκρατημένο θυμὸ ἄρχισε νὰ μοῦ ἐξηγῇ, πὼς ὅλοι ἤμασταν πιὰ Ρωμιοὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ρω- μαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, γι’ αὐτὸ παρέμεινε καὶ τώρα τὸ «Ρωμιός». Ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἀπάντηση ποὺ μοῦ ἔδωσε, πιστεύοντας πὼς μὲ ἔπεισε, μοῦ εὐχήθηκε νὰ πάω... στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐγὼ χαριτολογῶντας τοῦ εἶπα, γιατί καὶ τοὺς Βούλγαρους, τοὺς Σέρβους, τοὺς Ἀλβα- νοὺς καὶ πολλοὺς ἄλλους λαοὺς δὲν τοὺς λένε Ρωμιούς, ὅπως ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ὁ ἱερέας δὲν ἄντεξε καὶ πέταξε τὸ φαρμάκι μὲ μῖσος, λέγον- τάς μου: «ἐσὺ δὲν εἶσαι χριστιανός, εἶσαι ἄθε- ος». Ἐγὼ δὲν ἀντέδρασα στὸ «ἄθεος», μοῦ ἄρε- σε, ὁ ἱερέας τὸ βρῆκε, ἐγὼ εἶμαι ἄθεος καὶ ἀπὸ συνήθεια πήγαινα στὴν ἐκκλησία ὅπως πολλοὶ τοῦ «Δαυλοῦ». Ὁ εὑρεθεὶς τώρα τάφος εἶναι προφανῶς ὁ τάφος τῆς Μαρίας τῆς Μα- γδαληνῆς καὶ τοῦ υἱοῦ της Ἰούδα. Τὸ ὅτι βρίσκεται στὴν πλάκα τοῦ τάφου τὸ ὄνομα ΙΗΣΟΥΣ δηλοῖ ἀσφαλῶς ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ὁ ἐπιλεγόμενος Χριστός, ἦταν σύζυγος τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καὶ ὁ Ἰούδας ἦταν υἱὸς τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰούδα τοῦ ἐκ Γκαμάλας, ἄλλως Ἰούδα τοῦ Γκωλανίτου καί, ὅπως ἦταν φυσικό, ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸ γυιό του τὸ ὄνομα Ἰούδας, διότι ἦταν τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του. Τὸ νὰ δίδεται στὸν υἱὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκ πατρὸς πάππου ἦταν ἑλληνικὴ συνήθεια. Ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ συνήθεια εἶχε προφανῶς υἱοθετηθῆ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ χώρου ἐκείνου. Ἐξ ἄλλου ἡ ἑλληνικὴ παρου- σία ἦταν ἰσχυρὴ τότε στὸν χῶρο ἐκεῖνο. Ὁ ἐγγονὸς λ.χ. τοῦ Ἡρῴδη τοῦ Α΄, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἕλληνας Μακεδών, ἐλέγετο καὶ αὐτὸς Ἡρῴδης –Ἡρῴδης Ἀντίπατρος– Ἡρῴδης Ἀντίπας, ὅπως ἀπὸ κάποιους συγγραφεῖς ἀναφέρεται. Δοθέντος δέ, ὅτι ὁ Ἰούδας ὁ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007  21107