ἄλλοι. Ἀπὸ τότε δὲν ξαναπῆγα. Τὸ ποίμνιο τοῦ ἱερέα λιγοστεύει καὶ πιστεύω θὰ λιγοστέψῃ κι ἄλλο, μέχρι κάποια μέρα νὰ μείνῃ ἄδειο. Τότε θὰ ξανάρθουν τὰ «Ἑλλάς» καὶ «Ἕλλην» αὐτὴ τὴν φορὰ θ’ ἀνθίσουν καὶ θὰ καρποφορήσουν. Τότε ἐγὼ δὲν θὰ ὑπάρχω, ἀλλὰ θὰ ζοῦν τὰ παιδιά μου, τὰ ἐγγόνια μου. Μὲ ἐκτίμηση Ἐλευθέριος Βασιλείου Νιοὺ Χαμσάιρ, Η.Π.Α. Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα: Τὸ μυστικὸ τῆς πολιτισμικῆς ἔκρηξης Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὶς 21.000+ σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ στὴν σχετικὴ μὲ αὐτὸν βιβλιογραφία ἔχουν γραφῆ ἀτέλειωτα, ὑπέροχα κείμενα. Μὲ ἔναυσμα τὴ σημείωση στὸ ἄρθρο «Οἱ τόνοι, τὰ πνεύματα καὶ ἡ ἱστορικὴ ὀρθογραφία» («Δαυλός», τεῦχος 299, σελ. 20675), θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕναν –ἁπλοϊκό, ἂν θέλετε– συλλογισμό μου, τῆς ἀδυναμίας τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Διαφωτισμοῦ (δηλ. τοῦ ἐπαναφωτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὰ σῴσματα τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας) καὶ μετὰ στὸ νὰ παράγῃ νέο Λόγο. Ἀκόμη, γιατί νὰ ὑπάρχῃ τόσο κολοσσιαία ἀριθμητικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς ἑκατοντάδες-χιλιάδες μέγιστους ἀρχαίους Ἕλληνες διανοητὲς καὶ τὴν δυσανάλογη, συγκριτικὰ ἐλαχιστότατη, σύγχρονη ἀνθρώπινη παραγωγὴ διανοητῶν; Εἶναι ἀκόμη γνωστό, ὅτι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον αὐτὸ ποὺ ἔχει ἐπιτευχθῆ ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα εἶναι ἡ ὅποια τεχνολογικὴ χρήση τῶν ἀνακαλύψεων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ἔχουν διασωθῆ ἕως τὶς ἡμέρες μας. Ἄ, ναί, καὶ σὲ κάθε νέο κείμενο ἢ εὕρημα τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἐνισχύεται ἡ διαπίστωση, ὅτι θεωρούμενες σύγχρονες «ἀνακαλύψεις» στὴν πραγματικότητα εἶχαν ἤδη διαπιστωθῆ καὶ διατυπωθῆ χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ἐρευνητές. Στὸ εὔλογο ἐρώτημά μου, γιατί συμβαίνει αὐτό, πέρα ἀπὸ τὶς τροχοπέδες τοῦ Ἐξουσιασμοῦ-Θεοκρατισμοῦ (ὅπου γιὰ τὴν συντήρηση τῆς κατεστημένης τάξης πραγμάτων ἡ ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας γιὰ κάθε μορφὴ Ἑλληνικότητας καὶ οἱ καταστροφὲς ποὺ τῆς ἐπέφερε τὸ Ἀνατολικὸ Ρωμαϊκὸ κράτος (ἰδεολόγημα Βυζάντιο)/Χριστιανισμὸς ἀποτέλεσαν δεινὸ πλῆγμα κατὰ τοῦ Ὀρθοῦ Λόγου δίνω μία ἀκόμη ἑρμηνεία (ποὺ ἴσως ἁπλᾶ τὴν ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν ἔχῃ ἤδη προαναφερθῆ): Ἕνα μέγα ζητούμενο, ποὺ λείπει ἀπὸ τοὺς σύγχρονους πάσης φύσεως ἐπιστημονικοὺς ἐρευνητές, ἐκτιμῶ ὅτι εἶναι ἕνα γλωσσικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ νὰ «τρέξῃ» τὴν σκέψη τους, ὥστε νὰ μεγαλουργήσῃ. Τὸ «ἐργαλεῖο» τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἦταν ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, τὸ κλειδὶ ποὺ ἐπέτρεψε στὴν Διανόησή τους νὰ ξεκλειδώσῃ τὴν Γνώση, κάτι ποὺ τοὺς ὡδήγησε στὰ ὕψη, στὰ ὁποῖα ἔφθασαν. Τὰ βιβλία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας, ποὺ ἔχω στὴν κατοχή μου, καὶ μαζὶ μὲ τὸ ἀρχαῖο κείμενο περιλαμβάνουν καὶ μετάφρα- ἐκ Γκαμάλας δὲν ἦταν τυχαῖος, ἀλλὰ ἦταν ἕνας τρομερὸς ἐπαναστάτης, συνέτεινε στὸ νὰ δοθῇ στὸν υἱὸ τοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα Ἰούδας. Ὡς γνωστὸν ἐκ τῆς Ἱστορίας, ὁ Ἰούδας ὁ ἐκ Γκαμάλας ἦταν ὁ δημιουργὸς δύο ἐπαναστατικῶν κινημάτων, ἑνὸς τὸ ἔτος 7 π.Χ. καὶ ἑνὸς τὸ ἔτος 7 μ.Χ. Ἡ δὲ κίνηση τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ τρίτη κατὰ σειρὰν οὕτως εἰπεῖν ἐπανάσταση, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δικάστηκε καὶ καταδικάστηκε ὡς ἐπαναστάτης καὶ σταυρώθηκε καὶ αὐτός, ὅπως καὶ ὁ Ἰούδας ὁ ἐκ Γκαμάλας σταυρώθηκε τὸ ἔτος 7 μ.Χ. στὴν Γαλιλαία ἀπὸ τὸν Ἀρχέλαο, υἱὸ τοῦ Ἡρῴδου τοῦ Α΄. Ἀπὸ τὴν Γκαμάλα ἄλλωστε ἄρχισε τὴν δράση του καὶ ὁ Χριστός, ἐκφωνήσας στὴν πόλη τὴν λεγόμενη «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν». Μετὰ τιμῆς Πάνος Τσίνας Ἐπίτιμος Διευθυντὴς τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης 21108  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007