ἄλλοι. Ἀπὸ τότε δὲν ξαναπῆγα. Τὸ ποίμνιο τοῦ ἱερέα λιγοστεύει καὶ πιστεύω θὰ λιγοστέψῃ κι ἄλλο, μέχρι κάποια μέρα νὰ μείνῃ ἄδειο. Τότε θὰ ξανάρθουν τὰ «Ἑλλάς» καὶ «Ἕλλην» αὐτὴ τὴν φορὰ θ’ ἀνθίσουν καὶ θὰ καρποφορήσουν. Τότε ἐγὼ δὲν θὰ ὑπάρχω, ἀλλὰ θὰ ζοῦν τὰ παι- διά μου, τὰ ἐγγόνια μου. Μὲ ἐκτίμηση Ἐλευθέριος Βασιλείου Νιοὺ Χαμσάιρ, Η.Π.Α. Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα: Τὸ μυστικὸ τῆς πολιτισμικῆς ἔκρηξης Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὶς 21.000+ σελί- δες τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ στὴν σχετικὴ μὲ αὐτὸν βιβλιογραφία ἔχουν γραφῆ ἀτέλειωτα, ὑπέρο- χα κείμενα. Μὲ ἔναυσμα τὴ σημείωση στὸ ἄρ- θρο «Οἱ τόνοι, τὰ πνεύματα καὶ ἡ ἱστορικὴ ὀρ- θογραφία» («Δαυλός», τεῦχος 299, σελ. 20675), θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕναν –ἁπλοϊκό, ἂν θέ- λετε– συλλογισμό μου, τῆς ἀδυναμίας τῆς σύγ- χρονης ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δι- αφωτισμοῦ (δηλ. τοῦ ἐπαναφωτισμοῦ τῆς ἀν- θρωπότητας ἀπὸ τὰ σῴσματα τῆς Ἀρχαίας Ἑλ- ληνικῆς Γραμματείας) καὶ μετὰ στὸ νὰ παρά- γῃ νέο Λόγο. Ἀκόμη, γιατί νὰ ὑπάρχῃ τόσο κολοσσιαία ἀριθμητικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς ἑκατοντά- δες-χιλιάδες μέγιστους ἀρχαίους Ἕλληνες δι- ανοητὲς καὶ τὴν δυσανάλογη, συγκριτικὰ ἐλα- χιστότατη, σύγχρονη ἀνθρώπινη παραγωγὴ δι- ανοητῶν; Εἶναι ἀκόμη γνωστό, ὅτι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον αὐτὸ ποὺ ἔχει ἐπιτευχθῆ ἀπὸ τότε μέχρι σήμε- ρα εἶναι ἡ ὅποια τεχνολογικὴ χρήση τῶν ἀνα- καλύψεων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ἔχουν διασωθῆ ἕως τὶς ἡμέρες μας. Ἄ, ναί, καὶ σὲ κά- θε νέο κείμενο ἢ εὕρημα τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνι- κῆς Γραμματείας ἐνισχύεται ἡ διαπίστωση, ὅτι θεωρούμενες σύγχρονες «ἀνακαλύψεις» στὴν πραγματικότητα εἶχαν ἤδη διαπιστωθῆ καὶ δι- ατυπωθῆ χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τοὺς Ἕλλη- νες ἐρευνητές. Στὸ εὔλογο ἐρώτημά μου, γιατί συμβαίνει αὐτό, πέρα ἀπὸ τὶς τροχοπέδες τοῦ Ἐξουσια- σμοῦ-Θεοκρατισμοῦ (ὅπου γιὰ τὴν συντήρη- ση τῆς κατεστημένης τάξης πραγμάτων ἡ ἀπό- κρυψη τῆς ἀλήθειας γιὰ κάθε μορφὴ Ἑλληνικό- τητας καὶ οἱ καταστροφὲς ποὺ τῆς ἐπέφερε τὸ Ἀνατολικὸ Ρωμαϊκὸ κράτος (ἰδεολόγημα Βυ- ζάντιο)/Χριστιανισμὸς ἀποτέλεσαν δεινὸ πλῆγ- μα κατὰ τοῦ Ὀρθοῦ Λόγου δίνω μία ἀκόμη ἑρ- μηνεία (ποὺ ἴσως ἁπλᾶ τὴν ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν ἔχῃ ἤδη προαναφερθῆ): Ἕνα μέγα ζητούμενο, ποὺ λείπει ἀπὸ τοὺς σύγχρονους πάσης φύσεως ἐπιστημονικοὺς ἐρευνητές, ἐκτιμῶ ὅτι εἶναι ἕνα γλωσσικὸ ἐργα- λεῖο, ποὺ νὰ «τρέξῃ» τὴν σκέψη τους, ὥστε νὰ μεγαλουργήσῃ. Τὸ «ἐργαλεῖο» τῆς Ἀρχαίας Ἑλ- ληνικῆς Γραμματείας ἦταν ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, τὸ κλειδὶ ποὺ ἐπέτρεψε στὴν Διανόησή τους νὰ ξεκλειδώσῃ τὴν Γνώση, κάτι ποὺ τοὺς ὡδήγησε στὰ ὕψη, στὰ ὁποῖα ἔφθασαν. Τὰ βιβλία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμμα- τείας, ποὺ ἔχω στὴν κατοχή μου, καὶ μαζὶ μὲ τὸ ἀρχαῖο κείμενο περιλαμβάνουν καὶ μετάφρα- ἐκ Γκαμάλας δὲν ἦταν τυχαῖος, ἀλλὰ ἦταν ἕνας τρομερὸς ἐπαναστάτης, συνέτεινε στὸ νὰ δοθῇ στὸν υἱὸ τοῦ Χριστοῦ τὸ ὄνομα Ἰούδας. Ὡς γνωστὸν ἐκ τῆς Ἱστορίας, ὁ Ἰούδας ὁ ἐκ Γκαμάλας ἦταν ὁ δημιουργὸς δύο ἐπαναστατικῶν κινημάτων, ἑνὸς τὸ ἔτος 7 π.Χ. καὶ ἑνὸς τὸ ἔτος 7 μ.Χ. Ἡ δὲ κίνηση τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ τρίτη κατὰ σειρὰν οὕτως εἰπεῖν ἐπανάσταση, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δικάστηκε καὶ καταδικάστηκε ὡς ἐπαναστάτης καὶ σταυρώθηκε καὶ αὐτός, ὅπως καὶ ὁ Ἰούδας ὁ ἐκ Γκαμάλας σταυρώ- θηκε τὸ ἔτος 7 μ.Χ. στὴν Γαλιλαία ἀπὸ τὸν Ἀρχέλαο, υἱὸ τοῦ Ἡρῴδου τοῦ Α΄. Ἀπὸ τὴν Γκαμάλα ἄλλωστε ἄρχισε τὴν δράση του καὶ ὁ Χριστός, ἐκφωνήσας στὴν πόλη τὴν λεγόμενη «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν». Μετὰ τιμῆς Πάνος Τσίνας Ἐπίτιμος Διευθυντὴς τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης 21108  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007