ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ὑπάρχει ἕνα βιολογικὸ φαινόμενο, ποὺ ἐμφανίζεται μὲ τὴν ὑπερανάπτυξη μιᾶς ἰδιότητας ἤ ἑνὸς ὀργάνου σὲ κάποιο εἶδος τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, σὲ βαθμὸ ποὺ ἡ ὑπερανεπτυγμένη ἰδιότητα ἤ τὸ ὑπερανεπτυγμένο ὄργανο νὰ μὴν εἶναι πιὰ χρήσιμα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ εἴδους, ἀλλά, ἀντίθετα, νὰ καθίστανται ἐπιβλαβῆ καὶ τελικὰ θανάσιμα γιὰ τὰ ζῶα ἢ τὶς ὁμάδες τους. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς βιολόγους καὶ παλαιοντολόγους «ὑπερτέλεια» καὶ ἔχει διαπιστωθή ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν ἀπολιθωμένων λειψάνων πολλῶν ἑκλειψάντων εἰδῶν: ἀναφέρεται π.χ. ἡ περίπτωση τοῦ ἐλαφιοῦ «μεγάκερως», ποὺ ἔχει ἐξαφανισθῆ ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, τοῦ ὁποίου τὰ κέρατα εἶχαν φθάσει σὲ μῆκος τρία μέτρα καὶ σὲ βάρος πολλὲς δεκάδες κιλά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «πιάνεται» τὸ ζῶο στὰ δένδρα, νὰ ἀκινητοποιῆται καὶ νὰ πεθαίνη ἀπὸ ἀσιτία ἤ νὰ κατασπαράσσεται ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του ὅπως καὶ ἡ περίπτωση τοῦ «ἐλέφαντα τῶν πάγων» (μαμμούθ), τοῦ ὁποίου οἱ τεράστιοι χαυλιόδοντες κάμπτονταν πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ κεφαλιοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα σιγά-σιγὰ νὰ διατρυποῦν, καθὼς ἀναπτύσσονταν, τὸ κρανίο του" ὅπως, τέλος, ἡ περίπτωση τοῦ «στεγοσαύρου», ἑνός, ἐξαφανισθέντος ἐπίσης, μεγάλου σαυροειδοῦς, τὸ ὁποῖο ἀνέπτυξε μιὰ γιγαντιαία ὀστέινη πανοπλία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συντρίβεται κάτω ἀπὸ τὸ βάρος της. ̓Αναφορικὰ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἡ Φύση, ὁ Κοσμογονικὸς Νόμος, δὲν ἀνέχονται τὴν ὑπέρβαση τοῦ Μέτρου, τὸ θεωροῦν ὕβριν, μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ σημασία τῆς λέξεως, καὶ τιμωροῦν μὲ θάνατο τοὺς παραβάτες. Στὸ φαινόμενο τῆς ὑπερτέλειας παρατηροῦμε, ὅτι ἡ ὑπέρβαση τοῦ μέτρου, ἡ «ὕβρις», ᾱπορρέει πάντοτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ ἐπιβολῆς τοῦ εἴδους, ἀπὸ τὴ θέληση νὰ κυριαρχήση, γι ̓ αὐτὸ καὶ τὰ «ὑπερτελῆ» ὄργανα ποὺ ὑπεραναπτύσσει εἶναι πάντοτε ὅπλα, δηλαδὴ ὄργανα ἐπιβολῆς ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς ἀνάγκες γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἀντιπάλου καὶ ὁδηγοῦν τελικὰ στὴν αὐτοκαταστροφὴ τοῦ ἴδιου. Ἡ ὑπερτέλεια ἀποτελεῖ μοναδικῆς ἀἔίας καὶ βαρύτητας μάθημα, ποὺ μᾶς παρέχει δωρεὰν ἡ Μητέρα - Φύση, γιὰ τὸν ὀλέθριο ρόλο ποὺ παίζει ἡ τυφλὴ ὁρμὴ τῆς ἐπιβολῆς, ἡ θέληση, ὅταν ὑπεραναπτύσσεται ἀνεξέλεγκτα, χωρὶς νὰ ὑπόκειται στὸ Μέτρο, στὸν Λόγο, τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ γνώση. Αὐτοὶ ποὺ θεοποιοῦν τὴ θέληση καὶ ὑποβιβάζουν τὴν ἀλήθεια, οἱ τεχνοκράτες καὶ βουλησιοκράτες, εἶναι παράφρονες, ἀβανταδόροι τῆς αὐτοκαταστροφῆς, ἐγκληματίες, κράχτες τῆς παρακμῆς, μοιραῖοι συντελεστὲς τῆς ἐξαφανίσεως τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ προσώπου Γῆς. Ἡ ὁρμὴ ἐπιβολῆς ἐκδηλώνεται σὲ ἀτομικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ ὁμαδικὸ ἐπίπεδο καὶ στρέφεται εἴτε ἐναντίον ἀτόμων ἢ ὁμάδων τῶν ἄλλων εἰδῶν, εἴτε ἐναντίον ἀτόμων ἢ ὁμάδων τοῦ αὐτοῦ εἴδους. Προκειμένου περὶ ἀνθρώπων, δὲν Ἄπάρχει περίπτωση κατευθύνσεως τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς πρὸς ἄλλα εἴδη, δεδομένου ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος ἔχει κυριαρχήσει ὁλοκληρωτικὰ πάνω σὲ οἷοδήποτε ἄλλο ἔμβιο ὅν --καὶ ἑπομένως ὁ μόνος «ἐχθρὸς» ποὺ τοῦ ἀπέμεινε, καὶ ἐναντίον τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ἐξαπολύση τὴ δύναμη τῆς θελήσεώς του ἤ νὰ στρέψη τὴ «θέληση τῆς δυνάμεώς» του, κατὰ Νίτσε, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, σὰν ἄτομα καὶ σὰν ὁμάδες. Ἐπίσῆς ἡ ἀνθρώπινη θέληση δὲν προκαλεῖ, μέσω μιᾶς ἀνεξιχνίαστης ψυχοσωματικῆς διαδικασίας, ὑπερανάπτυξη κάποιων ὀργάνων, ὅπως στὰ ζῶα, ἀλλὰ ὑπερανάπτυέη ψυχικῶν καὶ πνευματικῶν ἰδιοτήτων, ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ