ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ὑπάρχει ἕνα βιολογικὸ φαινόμενο, ποὺ ἐμφανίζεται μὲ τὴν ὑπερανάπτυξη μιᾶς ἰδιότητας ἤ ἑνὸς ὀργάνου σὲ κά- ποιο εἶδος τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, σὲ βαθμὸ ποὺ ἡ ὑπερανεπτυγμένη ἰδιότητα ἤ τὸ ὑπερανεπτυγμένο ὄργανο νὰ μὴν εἶναι πιὰ χρήσιμα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ εἴδους, ἀλλά, ἀντίθετα, νὰ καθίστανται ἐπιβλαβῆ καὶ τελικὰ θανάσιµα γιὰ τὰ ζῶα ἢ τὶς ὁμάδες τους. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς βιολόγους καὶ παλαιοντολόγους «ὑπερτέλεια» καὶ ἔχει διαπιστωθή ἀπὸ τὴν µελέτη τῶν ἀ- πολιθωμένων λειψάνων πολλῶν ἑ- κλειψάντων εἰδῶν: ἀναφέρεται π.χ. ἡ περίπτωση τοῦ ἐλαφιοῦ «μεγάκερως», ποὺ ἔχει ἐξαφανισθῆ ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, τοῦ ὁποίου τὰ κέρατα εἶχαν φθάσει σὲ μῆκος τρία μέτρα καὶ σὲ βά- ρος πολλὲς δεκάδες κιλά, μὲ ἀποτέλε- σμα νὰ «πιάνεται» τὸ ζῶο στὰ δένδρα, νὰ ἀκινητοποιῆται καὶ νὰ πεθαίνη ἀπὸ ἀσιτία ἤ νὰ κατασπαράσσεται ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του ὅπως καὶ ἡ περίπτωση τοῦ «ἐλέφαντα τῶν πάγων» (μαμμούθ), τοῦ ὁποίου οἱ τεράστιοι χαυλιόδοντες κάμπτονταν πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ κεφαλιοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα σιγά-σιγὰ νὰ διατρυποῦν, καθὼς ἀναπτύσσονταν, τὸ κρανίο του" ὅπως, τέλος, ἡ περίπτωση τοῦ «στεγοσαύρου», ἑνός, ἐξαφανι- σθέντος ἐπίσης, μεγάλου σαυροειδοῦς, τὸ ὁποῖο ἀνέπτυξε μιὰ γιγαντιαία ὀστέι- νη πανοπλία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συντρί- βεται κάτω ἀπὸ τὸ βάρος της. ᾿Αναφορικὰ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἡ Φύση, ὁ Κοσμογονικὸς Νόμος, δὲν ἀ- νέχονται τὴν ὑπέρβαση τοῦ Μέτρου, τὸ θεωροῦν ὕβριν, μὲ τὴν ἀρχαιοελληνι- κὴ σημασία τῆς λέξεως, καὶ τιμωροῦν μὲ θάνατο τοὺς παραβάτες. Στὸ φαινό- µενο τῆς ὑπερτέλειας παρατηροῦμε, ὅτι ἡ ὑπέρβαση τοῦ μέτρου, ἡ «ὕβρις», ᾱ- πορρέει πάντοτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ ἐπιβολῆς τοῦ εἴδους, ἀπὸ τὴ θέληση νὰ κυριαρχήση, γι᾿ αὐτὸ καὶ τὰ «ὑπερτελῆ» ὄργανα ποὺ ὑπερανα- πτύσσει εἶναι πάντοτε ὅπλα, δηλαδὴ ὄργανα ἐπιβολῆς ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς ἀνάγκες γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἀντι- πάλου καὶ ὁδηγοῦν τελικὰ στὴν αὐτο- καταστροφὴ τοῦ ἴδιου. Ἡ ὑπερτέλεια ἀποτελεῖ μοναδικῆς ἀ- ἔίας καὶ βαρύτητας μάθημα, ποὺ μᾶς παρέχει δωρεὰν ἡ Μητέρα - Φύση, γιὰ τὸν ὀλέθριο ρόλο ποὺ παίζει ἡ τυφλὴ ὁρμὴ τῆς ἐπιβολῆς, ἡ θέληση, ὅταν ὑ- περαναπτύσσεται ἀνεξέλεγκτα, χωρὶς νὰ ὑπόκειται στὸ Μέτρο, στὸν Λόγο, τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ γνώση. Αὐτοὶ ποὺ θεοποιοῦν τὴ θέληση καὶ ὑποβιβάζουν τὴν ἀλήθεια, οἱ τεχνοκράτες καὶ βουλη- σιοκράτες, εἶναι παράφρονες, ἀβαντα- δόροι τῆς αὐτοκαταστροφῆς, ἐγκλημα- τίες, κράχτες τῆς παρακμῆς, μοιραῖοι συντελεστὲς τῆς ἐξαφανίσεως τῆς ἀν- θρωπότητας ἀπὸ προσώπου Γῆς. Ἡ ὁρμὴ ἐπιβολῆς ἐκδηλώνεται σὲ ἀ- τομικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ ὁμαδικὸ ἐπίπεδο καὶ στρέφεται εἴτε ἐναντίον ἀτόμων ἢ ὁ- μάδων τῶν ἄλλων εἰδῶν, εἴτε ἐναντίον ἀτόμων ἢ ὁμάδων τοῦ αὐτοῦ εἴδους. Προκειμένου περὶ ἀνθρώπων, δὲν Ἄ- πάρχει περίπτωση κατευθύνσεως τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς πρὸς ἄλλα εἴδη, δεδο- μένου ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος ἔχει κυ- ριαρχήσει ὁλοκληρωτικὰ πάνω σὲ οἷο- δήποτε ἄλλο ἔμβιο ὅν --καὶ ἑπομένως ὁ μόνος «ἐχθρὸς» ποὺ τοῦ ἀπέμεινε, καὶ ἐναντίον τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ἐξα- πολύση τὴ δύναμη τῆς θελήσεώς του ἤ νὰ στρέψη τὴ «θέληση τῆς δυνάμεώς» του, κατὰ Νίτσε, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρω- πος, σὰν ἄτομα καὶ σὰν ὁμάδες. Ἐπί- σῆς ἡ ἀνθρώπινη θέληση δὲν προκαλεῖ, μέσω μιᾶς ἀνεξιχνίαστης ψυχοσωματι- κῆς διαδικασίας, ὑπερανάπτυξη κά- ποιων ὀργάνων, ὅπως στὰ ζῶα, ἀλλὰ ὑπερανάπτυέη ψυχικῶν καὶ πνευματι- κῶν ἰδιοτήτων, ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ