ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΟΓΙΑ Ἑλ λη νι κὴ εἶ ναι ἡ μο να δι κὴ γλῶσ σα ποὺ ἔ χει ἀ λη θι νὸ ἐ τυ μο λογι κό. Ἡ ἑλ λη νι κὴ ἐ τυ μο λο γί α (=ἀ λη θο λογία, τὸ νὰ μι λᾷ κα νεὶς ἀληθινά) ἐξετάζει τὸ θη σαυ ρὸ κά θε λέ ξης, ποὺ εἶ ναι ζων τα νὸς ὀρ γα νι σμὸς (ἡ λέ ξη) καὶ παίρ νει τὶς τόσες μορ φές της, για τὶ ἁ πλῶς προ έρ χε ται ἀ πὸ ἕ ναν μὴ θε ο κεν τρι κὸ πο λι τι σμό, ἐ κεῖ νον τῆς Ἐ πι στή μης, τῆς Τέ χνης καὶ τῆς Φι λο σο φί ας, μὲ φυ σι κὲς καὶ ὄ χι με τα φυ σικὲς βά σεις, ὅ που ἀ τά λαν τοι καὶ ἄ σχε τοι θε ο κεν τρι κοὶ ἀ σχη μο νοῦν ἐ ναν τί ον τοῦ θαύ μα τος τοῦ κό σμου, ποὺ γνω ρί ζο με. Ἡ ζων τά νια αὐ τὴ τῆς γλώσ σας ἐ πιτρέ πει καὶ τὴν με τα κί νη ση τῶν λέ ξε ων μέ σα στὴν πρό τα ση. Γιὰ πα ρά δειγ μα ὁ Κα βά φης στὰ κα τα πλη κτι κά του καὶ με γά λα ποι ή μα τα τὴν ἐ φάρ μο ζε, λέ γοντας ὅ τι ἡ με τα κί νη ση τῶν λέ ξε ων πα ρά γει δρα μα τι κὸ ἀ πο τέ λε σμα. Ἄν τε τώ ρα νὰ ἐ ξη γή σῃς αὐ τὲς τὶς ὑ πέ ρο χες ἀ πο χρώ σεις στοὺς πο λι τι σμι κοὺς δο λι ο φθο ρεῖς τοῦ θε ο κεν τρι σμοῦ, ὅ που ἡ ἀ στει ό της τῶν «ἱ ε ρῶν» τους κει μέ νων δεί χνει τὴν φτώ χεια τῆς ἐ ρή μου, καὶ ὁ Ἀ σι α τι σμός, οἱ μού μι ες κι ὁ θά να τος ἀ πο τε λοῦν τὸ σκο τει νὸ ἄ λο γο ἀν τι κεί με νο τῆς λα τρεί ας τους. Συγ κρί να τε τὸν Παρ θε νῶ να μὲ μί α πυ ρα μί δα, τὸν Ἡ νί ο χο, τὸν Ἑρ μῆ, τὶς Κα ρυ ά τι δες μὲ τὶς δι ά φο ρες μού μι ες καὶ τὴ γλῶσ σα τῶν Τρα γῳ δι ῶν μὲ τὰ ὀρ νι θο σκα λί σμα τα τῶν Γρα φῶν τους. Βέ βαι α σή με ρα ἡ Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα (καὶ γε νι κῶς ὁ πο λι τι σμός) ἀ νή κουν σὲ ὅ λη τὴν ἀν θρω πό τη τα ἰ σο με ρῶς καὶ ἀ δι αι ρέ τως. Κά πο τε οἱ λα οὶ θὰ φθά σουν καὶ στὸν Ἑλ λη νι σμό, ὅ που ἔκ πλη κτοι θὰ ἀ να κα λύ ψουν τὴν ἀ πά τη. «Ὁ ψεύ της καὶ ὁ κλέ φτης τὸν πρῶ το χρό νο χαίρον ται», δε δο μέ νου ὅ τι ἤ δη, ἀρ γὰ ἢ γρή γο ρα, ἀ πο κα λύ πτον ται οἱ τῆς θε ο κεντρι κῆς θέ σης. «Ἓν τὸ ὅ λον» καὶ στὴ γλῶσ σα ὅ πως εἶ παν οἱ Ἴ ω νες φι λό σο φοι. Δη λα δὴ ἡ τε ρά στια ἀλ λη λου χί α τοῦ Σύμ παν τος, ἄ γνω στη στὴ θε ο λο γί α, τοὺς ξε σκε πά ζει, ἐ πει δὴ τὰ πάν τα ρεῖ, καὶ μό νον ὅ σοι στη ρί ζον ται στὴν Φύ ση δὲν δι α ψεύ δον ται. Εἶ ναι δυ να τὸν τὸ με τα φυ σι κὸ «πλά σμα» νὰ μπῇ μέ σα στὴν φυσι κὴ τε ρα στι ό τη τα καὶ νὰ μὴν ἀρ χί σῃ νὰ «λέ ῃ» τὶς γνω στὲς ἀ στει ό τη τες τίς.. θε ό πνευ στες; Οἱ δι ά φο ροι γραμ μα το δι δά σκα λοι, ἄ μοι ροι τῆς Ἐ πι στή μης καὶ τῆς Τέ χνης τῆς Ἀρ χαι ό τη τας, ἀ κραιφ νεῖς με τα φυ σι κοὶ τοῦ Για χβέ, ὑ ψω θέν τες σὲ κα θη γη τὲς ἀ πὸ τὸ Σύ στη μα ἀ σχη μο νοῦν ἐ σκεμ μέ νως ἐ ναν τί ον τῆς Γλώσ σας, για τὶ θέ λουν νὰ τὴν φι μώ σουν, ὅ ταν τὸ Σύ στη μα μοι ραῖα πα ρά γῃ πο λι τι σμι κὴ κα τάν τια. Καὶ ἀν τὶ νὰ ἀρ θῇ, «ἐς γῆν φέ ρει» καὶ τὴ γλῶσ σα, ὅ πως συ νη θί ζουν νὰ «με τα χει ρί ζων ται» ὅ λα τὰ ἑλ λη νι κὰ ἐ πι τεύγ μα τα. Παν τε λῆς Γλά ρος ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007  21137